Ο ανθρωπος χωρις παρελθον

10.1.10

Prio 1

............

*Ο εγκέφαλός μου είναι σα ζελέ. αυτή τη στιγμή. κουτουλάω πάνω του και κάνω γκελ στην πραγματικότητα.
** Αύριο.

***pics

8.1.10

*Aλλά εδώ μπαίνει η άνοιξη. Η ψυχοπάθεια του καιρού συνοψίζεται στην παραπάνω εικόνα. Μου λείπουν οι μυγδαλιές.
Εκείνες πιο πολύ απ' όλα και η μυρωδιά του αραιωμένου νέφτη. Στις παλέτες, στο πανί, παντού.
**Μετά ήρθαν οι μάσιβ ατάκ καθώς και ένα πλήθος από ξεχασμένες ιστορίες (θενκς μίστερ gutted)

*pic

6.1.10

Il portiere di notte

Wenn ich mir was wünschen dürfte/ Möchte ich etwas glücklich sein/ Denn wenn ich gar zu glücklich wär'/ Hätt' ich Heimweh nach dem Traurigsein
[=(ελεύθερη μετάφραση) Αν μου επιτρεπόταν να ευχηθώ κάτι στον εαυτό μου/ θα' θελα να ήμουν κάπως ευτυχής / διότι αν ήμουν τελείως ευτυχής / θα νοσταλγούσα την θλίψη)]

Αυτή ακριβώς είναι και η ουσία του "Il portiere di notte" (1974) της Liliana Cavani. Οι δυο όψεις της ύπαρξης, το θηλυκό και το αρσενικό, το καλό και το κακό, το φως και το σκοτάδι, η θλίψη και η χαρά, η αγωνία και η απάθεια, η αγάπη και το μίσος. Ο δυϊσμός αυτός δημιουργεί - σε συνάρτηση με το σκοτεινό παρελθόν των πρωταγωνιστών- ένα μίγμα εκρηκτικό. Μπρουτάλ αλλά αληθινό, διαπιστώσεις προσωπικές, συγκλονιστικές, ενοχλητικές. Οι πρωταγωνιστές Charlotte Rampling και Dirk Bogarde μοιάζουν τόσο κοντά στην αλήθεια του Μαξ και της Λουτσία - αντιμέτωποι με την υπέρτατη ένωση της αλληλεξόντωσης - σ' έναν αγώνα που κανείς δε μοιάζει να βγαίνει νικητής ή ηττημένος παρά μόνο τα πολλαπλά ζεύγη των αντιθέσεων. Δεν βρίσκω καθόλου εύστοχες τις ταμπέλες σαδομαζοχισμός και παράνοια. Υποθέτω ότι όλες οι σχέσεις θα έπρεπε να λειτουργούν με βάση αυτό το μοντέλο - σε μια υγιή βάση (με ό,τι κι αν αυτό συνεπάγεται). Τα άκρα είναι μέρος του πάθους, που είναι μέρος μιας ολότητας , και σαν τέτοια πρέπει να αντιμετωπίζονται.
Η αποδόμηση και η συντριβή των χαρακτήρων αντικατοπτρίζεται τοσο στους χρωματικούς τόνους και τους φωτισμούς όσο και στη σύνθεση του περιβάλλοντα χώρου.

Συγκλονιστικό από κάθε άποψη.

*Μια πρώτη εκτέλεση του Wenn ich mir was wünschen dürfte (από τη Marlene Dietrich) μπορείτε ν' ακούσετε εδώ.
**Chris, ευχαριστώ.

Το σπαρματσέτο

Στο Παρίσι έμενα σε μιαν οικογενειακή πανσιόν. Ο γιος της νοικοκυράς, που έλειπε στο Αλγέριο, ήρθε την Πρωτοχρονιά για να περάσει τις γιορτές στο σπίτι του. Αλλά δεν ήρθε μοναχός. Έφερε και μια μαϊμού. Αυτή η μαϊμού ήτανε μεγάλο βάσανο για όλους. Παρ' όλη την αλυσίδα της, κατόρθωνε να ξεφεύγει και να τα κάνει θάλασσα. Τη νύχτα της Πρωτοχρονιάς περίσσεψε ένα πόδι από τη γαλοπούλα, και το βάλανε μέσα στο "φανάρι", που ήτανε κρεμασμένο από το ταβάνι. Η μαϊμού όμως το μυρίστηκε. Σκαρφάλωσε στο φανάρι, έφαγε το πόδι της γαλοπούλας και για να μην την καταλάβουν έβαλε στη θέση του ένα... σπαρματσέτο. Η μαϊμού βλέπεις είναι μισός άνθρωπος. Και γι' αυτό όχι μονάχα ξέρει να κλέψει, αλλά και φροντίζει να μην πιαστεί.

Κ. Βάρναλης, "Η αλληλεγγύη των ζώων"

* σπαρματσέτο
**pic

5.1.10

_*_

................................

*Έχω καινούριο λάπτοπ. Ελπίζω να μην το κάψω πολύ γρήγορα./ pics

Ουμβέρτος χιονάτος

3.1.10

Memorabilia

......................

Την παραμονή πρωτοχρονιάς του 2000 την έβγαλα καθισμένος σ' ένα παγκάκι κάτω από ένα δέντρο που το φωνάζαμε Μανώλη και που βρίσκεται σε καίριο σημείο της πόλης. Θυμάμαι -σα να'ταν χθες- τη γαλάζια ζακέτα με τα χαλαρά κουμπιά που δεν μου άφηναν κανένα περιθώριο επιλογής παρά να τα πειράζω. Πίστευα ότι ήμουν ερωτευμένος αλλά μετά κατέληξα σ' ένα πάρτυ όπου κάποιος με πυκνά μαλλιά έπαιζε πιάνο και στον τοίχο ήταν καδραρισμένη η ελληνική σημαία. Κάπου έχασα τον έρωτα αλλά διατηρούσα ακόμη την αισιοδοξία των χαζών και των εφήβων.
***
Την παραμονή πρωτοχρονιάς του 2010 ανακάλυψα με έκπληξη ότι μπορούσα να θυμηθώ τι έκανα την παραμονή πρωτοχρονιάς του 2000. Ακόμα πίστευα ότι ήμουν ερωτευμένος με κάποιον/ κάτι αλλά στην οθόνη έπαιζε το "Millenium Mambo" του Hou Hsiao Hsien που με δίχαζε γενικά και προσπαθούσα σιωπηρά να καταπνίξω την ανησυχία μου για το μέλλον της Κι Σου. Στον τοίχο δεν υπήρχε κάποιο κάδρο παρά μόνο το προσχέδιο μιας ανόητης αισιοδοξίας, σχεδόν παιδικής. Για την οποία δεν μετανιώνω καθόλου.
***
Κάπως έτσι πέρασε η τελευταία δεκαετία, υποθέτω. Αν και ο Hou Hsiao Hsien παραμένει αμφιλεγόμενος.

"Είσ' ένας σκώπτης, Σωκράτη" είπε ο Αγάθωνας. "Αλλ' ας είναι. Αυτό θα το κανονίσουμε δικαστικά τώρα μετά από λίγο εγώ και συ, ό,τι αφορά την πνευματική υπεροχή, με δικαστή τον Διόνυσο. Τώρα κοίταξε πρώτα να δειπνήσεις". (Πλάτωνος, "Συμπόσιον")

*pics

2.1.10

Τζουλιάνα

...............

Η Juliana Beasley, αποφοίτησε από τη σχολή φωτογραφίας του πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης το 1990. Χρειαζόταν όμως εικόνες. Σκέφτηκε λίγο και μετά αποφάσισε να τις αναζητήσει. Αυτή η εύκολη απόφαση, που της στοίχησε μόλις 2 δευτερόλεπτα και μιάμιση αναπνοή, ήταν πρακτικά ένα μεγαλεπήβολο σχέδιο. Όμως. Κάπως έπρεπε να ζήσει. Από το 1992 μέχρι το 2000 γδυνόταν, χόρευε, έπαιρνε φωτογραφίες και σκεφτόταν το μέλλον. Μερικές φορές πήγαινε στη Χαβάη. Κάποιες άλλες φορές ήθελε να προλάβει το λεωφορείο. Συχνά ήταν πολύ κουρασμένη.
Ποτέ όμως δεν ξεχνούσε το σκοπό της. Ποτέ ποτέ ποτέ.

φάνκυ πρέιερ

*PCL LinkDump

1.1.10

And as it's Going

And As It's Going
And as it's going often at love's breaking,
The ghost of first days came again to us,
The silver willow through window then stretched in,
The silver beauty of her gentle branches.
The bird began to sing the song of light and pleasure
To us, who fears to lift looks from the earth,
Who are so lofty, bitter and intense,
About days when we were saved together.

*Anna Akhmatova, 'And as it's Going'