Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ροζ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ροζ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

6.11.16

Άστυ


[* εδώ εδώ/ αναδύομαι και σας χαιρετώ πουπουλοφόρος, αειφόρος, ζωηφόρος/ πάνε τα χωριά, η καθαρή εξοχή, οι σπασμένες λεκάνες στα νάιτ κλαμπς / οι γκόμενες με τους ζουρλομανδύες και τα νύχια γυπαετού/ το υπερατού της κωμόπολης με τον ποδηλατόδρομο/ η παραίσθηση της ευκολίας - πόσο απρόσμενα μεγαλώνει το υδροκέφαλο αυτό μωράκι/ οι τσομπαναρέοι με τα ορμονοθρεφτάρια τους στις στάνες και στα θερμοκήπια/ και τελικά όλη η αλήθεια ήταν πάντοτε στη θάλασσα και στο μπάσκετ/ οι χομπίστες ας επιμένουμε λίγο ακόμα στις φρίκες μας]

pic: Under the Blossoming Cherry Trees -Masahiro Shinoda, 1975

23.5.16

Μαριχάτα


[* Κανείς δε θέλει τις Δευτέρες/ μετά σκάει αυτό και ισιώνεις καλά μια δυο μέρες ακόμα/ καλή εβδομάδα]

16.2.16

Μπουμ!

[* Ήταν στο μυαλό μου όλο το βράδυ/ και σήμερα όταν ξύπνησα/ κοίταγα τον ήλιο και τον αέρα να παίζουν με τις κουρτίνες/  - πρώτη μέρα της άνοιξης ; -/ κάτι από μένα πέταξε στο ψυγείο/ έβγαλε τα υλικά, τα αυγά το γάλα/ με τρόπο μαγικό στρώθηκε το τραπέζι/ κι όταν όλα πια ήταν στην θέση τους/ με μια έκρηξη/ εμφανίστηκε η πιο μεγαλειώδης τηγανίτα του κόσμου]

21.10.15

Φρόγκυ



[* Η μικρή Evelyn Lambart ήταν κωφή αλλά μπορούσε να δει πράγματα που δεν τα έβλεπαν οι άλλοι άνθρωποι. Έτσι όταν μεγάλωσε, έφτιαξε μεταξύ άλλων κι αυτή την υπέροχη οπτικοακουστική εκδοχή του δημοτικού τραγουδιού της Αγγλίας 'Frog went A -Courting' -εμφανίζεται σε πρωταρχική μορφή το 16ο αιώνα- κι αυτή εδώ είναι η εκδοχή του Μάικ για τα βροχερά σας πρωινά βατραχάκια μου.]

20.1.15

ντάινος

[* Δυο μήνες στο 'χωριό'/ έχω καταφέρει να χωνέψω ένα δεινόσαυρο που μασούσα ασταμάτητα δεκαπέντε χρόνια/ λίγο πολύ/ υπάρχει πιο θλιβερό πράγμα στον κόσμο από το να γίνεται τυραννικό ό,τι αγαπάς;/ Για σένα λοιπόν απόψε, μικρή, σκληρή, δεινοσαυρίνα/ για τότε, για τώρα και για πάντα/ Αθήνα.]

15.9.14

same same

[* όμως υπάρχουν πράγματα όπως αυτό εδώ το κομμάτι/ και δες αυτόματα/ τους τροχονόμους που γίνονται πελεκάνοι με στολή σε κούρσα/ και τους υπόλοιπους - δε σέρνονται πια τυφλωμένοι από τον ήλιο/ τις Δευτέρες]

19.4.14

Ησυχίες



[*στη θάλασσα ξανά/ χωρίς τον Κ. αυτή τη φορά/ είναι σκληρό να σε παρατάνε οι φίλοι για τα τριγλυκερίδια/ παρ' όλα αυτά το κλαρίνο το αγαπώ σπάνια/ στα γύφτικα κυρίως και στα συναφή με αυτά/ μάλλον δεν έχω μάθει να το ακούω/ από παιδί/  στη θέση του υπήρχε πάντα το βιολί ή το λα(γ)ούτο/ αλλά η εισαγωγή σε αυτό το κομμάτι είναι από κείνες τις σπάνιες περιπτώσεις/ που απλά δεν μπορείς να μην την προσέξεις/  μπαίνει σεμνά και πονεμένα σαν να το παίζει κάποιος αμάν-αμάν τύπος/που χθες τα' χε κοπανήσει χοντρά/ και μετά, ε απλά λειτουργεί υποστηρικτικά/ χωρίς την υπεροψία που το διακρίνει συνήθως/ τι να σε κάνω γαλανή να γίνεις μαυρομάτα]

12.4.14

Επέτειος


[* κίνηση πολλή/ προς πάσα κατεύθυνση/ ένα πράμα περίεργο/ ανήμερα της εικοσάρας του Κομπέιν στα επείγοντα / με ξεθωριασμένο μπλουζάκι ύπνου Νιρβάνα, επίσης εικοσαετίας (σχεδόν)/ με σποτάρει ειδικευόμενος και με σώζει από βέβαιο θάνατο/ τίποτα, πραγματικά, δεν είναι τυχαίο σ' αυτή τη ζωή κουνέλια μου/ αν και τελικά όταν με ρώτησαν ποιος με κούραρε/ η αδίστακτη απάντηση/ αυτός με το μαλλί σαν καμμένο δάσος (αφού είχα σωθεί)/ για να επικυρώσει ότι οι άνθρωποι δεν αλλάζουν/ τις μέρες της σκέψης/ αποφάσισα να καταγράψω όλο τον κόσμο που με βοήθησε/ τα δυο απόκοσμα εικοσιτετράωρα/ και ήταν εκπληκτικά πολύς/ περιττό να αναφέρω ότι το μπλουζάκι θα φυλάσσεται στο εξής σαν τίμιο ξύλο/  μου τηλεφώνησε η Σ. για να μου πει ότι δεν έχει καθόλου λεφτά/ ούτε το αμάξι δε μπορεί να κυκλοφορήσει/ και πουλάει διάφορα πράγματα από το σπίτι/ και κοσμήματα της μαμάς της/ ήταν ήρεμη/ προσπαθούσα να φανταστώ την εικόνα της/ κι όλο μου ερχόταν στο μυαλό η σκηνή στο Τελευταίο ψέμα του Κακογιάννη (γύρω στο 1:10) που πάει η Λαμπέτη να πουλήσει ένα πίνακα του Γύζη τάχα γιατί τους περισσεύει - όταν πετάγεται η έκπτωτη αριστοκρατία, η μάνα της, για να προσθέσει ότι στη θέση του θέλουν να βάλουν και καλά ένα Utrillo/ υποθέτω ότι αν η Σ. πουλήσει τα χρυσαφικά δεν θα το μάθει ποτέ κανείς ούτε χρειάζεται να βάλει κάτι στη θέση τους/ κάτι είναι κι αυτό/ ήθελα να της πω ότι έφτιαξα το αγαπημένο της γλύκισμα ινδοκάρυδο-σοκολάτα/ αλλά έπρεπε να κλείσει όπως πάντα/ και τελικώς κάτι πρόχειρο στο μουσικό ιντερμέτζο: Σουδάν]

22.2.14

Χήρες

[ *via Flash Strap the magnificent]
Τέλειο OST για την επομένη του μπαλ μασκέ/ ότι και θα' χεις ξυπνήσει με στολή κολομπίνας, χαρτοπόλεμο στο ρουθούνι και το στομάχι κολλημένο με τσίχλα στο ταβάνι