_*_

[* Για τον κύριο με τη λευκή κάλτσα και το παπούτσι, άκρο αριστερά]

Forever Athens

[* Sleepwalk - while the city' s burning]

Μωρό μου εσύ

[*Το 1994 ήμουνα δέκα χρονών. Τη μέρα των γενεθλίων μου ή κάπου εκεί πήρα την πρώτη μου μουσική έβερ, δηλαδή την πρώτη ολοδικιά μου κασσέτα. Δεν ξέρω εσείς τι ακούγατε τότε, αν ακούγατε δηλαδή ήδη σόνικ γιούθ ας πούμε ή πάλπ, εμένα πάντως με ενδιέφερε να κάθομαι με το γουόκμαν στο Χόντα του πατέρα μου και να λιώνω αυτή την ανίερη κασσέτα. Μετά το πήξιμο στα μπαλέτα αφενός και στο Δημήτρη Λάγιο αφετέρου -και στην καλύτερη περίπτωση- οι μουσικές αυτές αποτελούσαν ένα μικρό δαντικό καθαρτήριο (< τραγική ειρωνεία / #tyxaiodenomizw). Ήξερα μέσα μου ότι ακολουθούσα το σωστό δρόμο. Την ίδια πεποίθηση, με ελάχιστες αποκλίσεις, διατηρώ αναλλοίωτη μέχρι σήμερα. Προτού αποκαλύψω το περιεχόμενο της θα' θελα να σημειώσω ότι την ίδια εποχή πήρε κι ο αδερφός μου ανάλογη κασσέτα, με ελαφρολαϊκό βεβαίως περιεχόμενο, τις οποίες συχνά ανταλλάζαμε για να μην ακούμε όλο τα ίδια (αν και συχνά ήθελε να κρατάει περισσότερο τη δικιά μου). Η ποιότητα βλέπεις. Περιττό να αναφέρω ότι και οι δύο αγνοούνται. Το αίσθημα πάντως ακούγοντας σήμερα τα κομμάτια παραμένει απαράλλακτο και αμείωτο σε ένταση. Η αγαπημένη μου λοιπόν κασσέτα ήταν μια συλλογή από επιτυχίες του Χρήστου Δάντη (από τα 4 πρώτα του άλμπουμς, 'Δακτυλικά αποτυπώματα', 'Αμάν', 'Αλα' και '4'). Το αγαπημένο μου τραγούδι ήταν και παραμένει αυτό εδώ. Το μόνο που απομένει τώρα είναι να ελπίζω σε μελλοντική χρήση της μουσικής του Χρήστου Δάντη σε ost ταινίας του Καουρισμάκι.

Therefore, I rest my case.]

A girl on Sunday

Dick Hayman & Mary Mayo - Moon gas

Piero Piccioni - Camille 2000

Ennio Morricone & Chico Buarque - Roda viva

Laurie Anderson - It Tango

Can - Turtles Have Short Legs

The Knacks - The theme of the day

Busdriver - Avant core

Eddie Jefferson - Psychedelic Sally

The Girls – Hello Beethoven

Frankie Valli & The Four Seasons - Beggin

Horace Silver - Señor Blues

Darondo - Didn't I

Dat Politics - Bees 're bees
The Caretaker - All you are going to want to do is get back there

<press play>

_*_

[*the schoolboy]

Γκουντνάιτ

[*Goodbye, Honolulu]

RIP

[*Slipped into dementia (1927-2011)]

Πρόσχωμεν

Richard Hayman - Dansero

Idris Muhamad - Εxpress yourself

Smith n' Hack - To our disco friends

Michael Fakesch - Complicated

Mia - Bucky done gone

Justice - Waters of Nazareth

Dj Spinna - Watch dees

Puss - Master and slave

Kahimi Karie - The Harder They Come

Mel Τorme - Sunshine superman

Stéphane Varègues - Le pape du pop

Jimmy james and the vagabonds - Ain’t no big thing

Jean-Pierre Massiera - Jim Clark Was Driving Recklessly

Hemsley Morris & Phil Pratt - Little Things

Ανσέστορς

[*Ο θαυμασμός και η εκτίμηση που τρέφω για το έργο του Sergei Parajanov είναι αρρώστιες γνωστές από παλιά. Ελάχιστες ταινίες μ' έχουν καυλώσει τόσο όσο το Sayat Nova (1968) . Πρέπει να είχε απειλήσει επικίδυνα το καουρισμακικό κατεστημένο γιατί ακόμη θυμάμαι την κάψα. Τελοσπάντων, επειδή κατακαλοκαίριασε και τα ήθη είναι γενικά χαλαρά, θυμήθηκα άλλη μια, παλιότερη ταινία του, που παίζει να είναι ανώτερη και σίγουρα πιο άρρωστη από το Σάγιατ Νόβα. Το Тіні забутих предків ("Shadows of forgotten ancestors" 1965). Πρόκειται για αριστούργημα, από κάθε άποψη. Υπάρχει διαθέσιμο για κατέβασμα, εάν υπάρχει ιντερέσο. Καθώς χάζευα διάφορες πληροφορίες, σχετικές με την ταινία -μεταξύ των οποίων και άπειρο ινφοτζάνκ- έπεσα πάνω σε ένα μικρό θαύμα. Αυτός ο κυριολεκτικά άγιος άνθρωπος, κάθισε και μάζεψε διάφορα ηχητικά αποσπάσματα -απ' την ταινία- συμπιλώντας ένα εξαιρετικό OST. Εννοείται πως δεν είναι ίζι λίσενινγκ, σκέφτομαι όμως, ότι ίσως μπορείς να το ακούς όταν παίζεις μπίλιες σε αλάνες, δίπλα σε τρυπούλες με μυρμήγκια, να κάνει λάβα και να κατουράς όπου βρεις. Η τραχιά γλώσσα των Καρπαθίων, ο πρωτογονισμός, η άγρια ομορφιά ανθρώπων και τοπίου, η προκατάληψη, η δεισιδαιμονία, η συναισθηματική ακαμψία, η βαρβαρότητα, και το παραμύθι αποτυπώνονται εδώ συνιστώντας μια εναλλακτική ηχητική περίληψη.
Dig it asap]

Παίζει

[* Nothing left to lose]

Long, long, long

[*How could I ever have lost you, when I loved you]

Full (love)body MRI

[* How deep is your love]

Θέλεις να πλυθείς - Slut

[*Everyone's gotta pay the rent, even famous Swedish film directors like Ingmar Bergman. In 1951, the country's film industry was in shambles and Bergman needed some cash, so he agreed to direct a series of nine commercials for the Swedish Unilever soap brand Bris. >>more]

ΙΟΝ

[*never mind which house, here’s the real stuff]

Εντύπωσις: Ανατολή ηλίου

[*Ceux de chez nous (1915)]

Καλή Εβδομάδα

[*Καλημέρα κουνελάκια]

εξ στόρμυ

[*Μικρό σχόλιο για τις προηγούμενες μέρες]

Για χαμπίμπι

Την πρώτη φορά που συνάντησα τον Αρυάν ήταν πέρυσι ανήμερα Δεκαπενταυγούστου. Η πόλη βούλιαζε σε μια παχιά κάψα, ήταν αργά, μεσάνυχτα και στο μεγάλο ακάλυπτο δεν ακουγόταν τίποτα. Μόνο ένα κλιματιστικό - έσταζε κάπου μακριά. Ξαφνικά, κάτι γίνεται και δεν λειτουργεί τίποτα στο σπίτι. Κανένα φως και καμιά συσκευή. Και δεν ήταν διακοπή. Και δεν είχα φακό. Ούτε καν ένα κερί! Σκεφτόμουν τις τρυφερές καρδιές των μαρουλιών που θα σάπιζαν στο ψυγείο, τα κρέατα που θα στάζαν σύντομα στην κατάψυξη, το λάστιχο του ψυγείου βρώμικο, να κολλάει δαιμονισμένα, το αφυδατωμένο μυαλό μου μακριά από τη λεκανίτσα με το νερό, και τη γαλάζια πετσέτα ακουμπισμένη στην άκρη της μπανιέρας. Όλοι είχαν χαθεί, το περίπτερο κλειστό, ηλεκτρολόγος πουθενά. Γύρισα στην πολυκατοικία διαολισμένος σίφουνας. Αυτά παθαίνεις άμα είσαι καλομαθημένος ή άμα δεν έχεις κάνει πρόσκοπος. Υποθέτω. Τόλμησα να κτυπήσω τα κουδούνια των άλλων. Φυσικά δεν έλαβα καμιά απάντηση. Απογοήτευσις, ιδρωτίλα, και νεύρα. Τέλειες συνθήκες για να ξεκινήσω να ξύνομαι. Ασταμάτητα.
Στο υπόγειο, φως. Σίγουρα κάποιος θα' χε μείνει πίσω. Στάθηκα στον τοίχο και κτύπησα ξανά πεισματικά το κουδούνι. Άνοιξε μου, εσύ, ναι εσύ, γιατί είναι σκοτεινά, θέλω να σώσω τα μαρούλια μου. Θέλω να κλάψω. Κι εκεί πίσω απ' την πόρτα ήταν ο Αρυάν, που ανησυχούσε κι εκείνος για την τύχη μου. Μπορεί να ανησυχούσε για μένα το ίδιο όσο και για τη μανούλα του στο Ιράκ. Άκουσε με προσοχή την ιστορία μου. Φαινόταν προβληματισμένος για την τύχη των φαγητών στο ψυγείο και για το κεφάλι μου που ήταν άπλυτο. Και βαρύ. Και ξυνόμουνα. Εκείνο το βράδυ μέτρησα τρεις μπαλαντέζες και πέντε δικές του. Οκτώ ήταν όλες, όταν τις βάλαμε μαζί για να φτάσουν από το δωμάτιο του, στο υπόγειο, στο μπαλκόνι μου στον πρώτο όροφο κι έπειτα στο δωμάτιο μου. Κι από κει στην κουζίνα. Και ήταν ο ίδιος άνθρωπος που λαγοκοιμήθηκε για να με προσέχει όλο το βράδυ, που τα παντζούρια ήταν ανοικτά. Για να περνάει το καλώδιο. Στ' αράπικα δεν ξέρω πώς λέγεται αυτό. Στα ελληνικά κάποτε το λέγαμε αγάπη. Ο Αρυάν έφυγε χωρίς να χαιρετήσει, μια μέρα. Σήμερα όμως είχα πάλι νέα του. Να' ναι καλά η κοπέλα του που είχε την webcam στη διαπασών. Έτσι έμαθα κι εγώ που βρίσκεται και τι κάνει.
[* Αγάπη είναι ένας ιρακινός και μια κινέζα που προσπαθούν να συνεννοηθούν στα ελληνικά. Αυτή τη στιγμή. Μέσω webcam, χαμπίμπι, στην αυλή του υπογείου.]

My little heart

[*ο καιρός του περήφανου λάστιχου]

Wish

[* i wanna be adored]

Face in the crowd

Διάγγελμα

*Εμείς η μεσαία τάξη/ ήμεθα η μόνη τάξη/ με έντιμη συνείδηση, εθνική
παρασυρόμενοι όμως απʼ τις άλλες τάξεις/ στα νοήματα και στις πράξεις
δίνουμε χροιά πολιτική
για όλα φταίνε οι γκόμενες/ οι πρώην και οι επόμενες/ ανώνυμες και επώνυμες και γενικώς
[ολ τουγκέδερ νάου]

Ολράιτ

[*join the caravan]

Sealed

[*Smooth and smiling faces everywhere, but ruin in their eyes — Sartre]

Today

[*Κάπως έτσι είναι το σήμερα μετά τη βροχή. Νοτ;]

Φάνσυ

[* Ξύπνησα κάπως μαραζωμένος - φταίνε τα mood swings του καιρού. Συναισθηματική άμπωτις και παλίρροια. Φτιάξε με, με λινκ για κατέβασμα αυτού του άλμπουμ - The Immortal Ladies - έχω φάει τον κόσμο και δεν μπορώ να το βρώ. Πουθενά όμως. Επίσης δεν παίζει ούτε ένα βίντεο, οποία απογοήτευσις. Μάλλον είναι καρμικό, θα πρέπει να το αγοράσω. Αυτός ο Γιώργος Μιλτιάδης "Μελαχρ(ο)ινός" αποτελεί περίπτωση, τρου μπλαντ κέτσι, από τα λίγα πράγματα που γνωρίζω γι' αυτόν. Το άλμπουμ περιλαμβάνει 12 tracks με τους εξής τίτλους (σόρυ αλλά δεν αντέχω να μην τους αναφέρω):

1. Sweet Sue, 2. Liza, 3. Mona Lisa, 4. Dolores, 5. Louise, 6. Laura, 7. Rosalie, 8. Irene (!), 9. Marie, 10. Sally, 11. Chloe, 12. Dinah.
Ο νοών νοείτω.

[** Τελοσπάντων, για την ώρα ας αρκεστούμε στο Ghost Riders in the sky που ταιριάζει με το κεραυνόπληκτο τοπίο της ημέρας.]

Φόκε Βουλφ

[* Τελευταίο ποστ γι' απόψε το ost της ταινίας του René Clément, Jeux interdits (1952). Μόλις προ ολίγου έμαθα ότι στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας το κορίτσι φοράει μπροστινά ψεύτικα δόντια -τα δικά της είχανε πέσει- και τ' αγόρι περούκα επειδή εμφανιζόταν παράλληλα και σ' άλλη ταινία, γουλί όμως. Τελοσπάντων δε μπορώ να φανταστώ παιδί σε πλατώ με περούκα για πάνω από δέκα λεπτά. Αλλά αυτό εξηγεί, υποθέτω, τη διαφορά (μου, μας) με τους αμερικανούς. Το σκορ είναι κιθάρα, δηλαδή θεός Narciso Yepes κι ολίγες γκρίνιες παιδιών (μάινορ ίσσιου). Ο Yepes παίζει εδώ παραδοσιακά - το πρώτο τρακ, romance είναι πασίγνωστο και πιασάρικο στα ωδεία- επίσης παίζει, μεταξύ άλλων de Visée, Napoléon Coste, και Rameau. Στον ίδιο φάκελο για κατέβασμα υπάρχει (!) το ost του L' Atalante (1934) του Vigo -χριστέ και κύριε δεν ξέρω ποιό αρρωστημένο μυαλό μπόρεσε να βάλει αυτά τα δυο μαζί- που δε λέει και πολλά αλλά για όποιον έχει δει την ταινία κάνει. Πρώτον επειδή είναι καλτιά ξηγημένη κομπλέ και δεύτερον επειδή είναι η αγαπημένη ταινία του Καουρισμάκι. Ακόμη αμφιβάλλεις; Δύο σε ένα]

Στο κυλικείο

[* 90s safari style]

Robosexual - λίτεραλλυ παρεκτρέπομαι ΙΙ

[#pamemwrharrwsteiasavvatovrado]

Fine art

[* Kim Gordon gif/ λίτεραλλυ παρεκτρέπομαι]

Πες της το μ' ένα γιουκαλίλι (και μια καπότα)

....................

[* Σχολεία τέλος αγόρια. Φιλήστε τις κάτω απ' τις φορτωμένες συκιές και τα κλήματα, στις αυλές, στο σύνταγμα, στα μπαλκόνια, και στις βεράντες]

[**ζε τ' εμ, ζε τ' εμ (μπατ λετ μι φακ γιούαρ μάουθ φέρστ)].

so called glory

[*Ἡ ἀθηναϊκὴ κοινωνία μικραίνει τοὺς ἀνθρώπους (Γιώργος Θεοτοκάς, 04/08/43)]

Γιατί δε χορεύετε (monkiss) ρε

..........................

[*Μάνιουαλ]

Καλό Μήνα

[*Ονειρεύτηκα ότι είχα βγάλει τον Αυγουστίνο σ' ένα πάρκο/ όπου πολλά αγόρια και κορίτσια με ολντ σκούλ ταττούς/ φοράγανε κεράσια στ' αυτιά/ και πηδιόντουσαν σαν κουνέλια/ εκεί ήταν ένα γιασεμί που μεγάλωνε με τα δευτερόλεπτα/ γαντζωμένο σε μαντεμένιο στήριγμα/ δίπλα ήταν καρότσες με κασσέτες πεταμένες και βρώμικες/ νομίζω ότι κανείς δεν ήθελε να πάει εκεί/ παρά μόνο για να χέσει/ ή κάτι τέτοιο/ όλες οι κασσέτες παίζανε ροζ ουίλλιαμς έτσι κι αλλιώς/ στην έξοδο του πάρκου φόρεσα τις λαστιχένιες μου μπότες/ κοίταξα αφηρημένα το ρολόι/ στο καντράν έγραφε are you too old to be young again/ και μετά ξύπνησα και ήταν Ιούνης/ δεν ξέρω τι σημαίνει/ το σίγουρο είναι ότι κάτι άλλο ήθελα να πώ/ ναι καλό μήνα/ κυρίως κι έπειτα/ πιείτε shandy σε μπαλκόνια/ βεράντες/ πλατείες/ να γλυκάνει η διάθεση/ γιατί με τόση ξινίλα τελευταία/ μόνο που δεν έχουν διαβρωθεί ολοκληρωτικά/ όσοι ασβεστόλιθοι απέμειναν στο βράχο και στα πέριξ/ έτσι που πλέον να μη μένει και τίποτα σοβαρό να πουλήσουμε/ εκτός από τα βρακιά μας κι ελληνικές σημαίες (και για το πρώτο δεν είμαι απόλυτα βέβαιος).]

Secondly

[*Save your soul (time) baby]

Καλή Εβδομάδα

[*Τσικόνιο/ Egotriping at the gates of hell]

A libido on Sunday

The Czars – Song To The Siren (Tim Buckley)

Bon Iver - Perth
Danger Mouse & Daniele Luppi feat. Jack White – The Rose With The Broken Neck
Brenda Lee - I Wanna Be Around
McCully Workshop Inc. - Stargazer
Neighb'rhood Childr'n - Feeling Zero
Gerry & The Pacemakers - You'll Never Walk Alone
The Byrds - Everybody's been burned
Fleet Foxes - Someone You'd Admire
Abbey Lincoln - Afro Blue
Jamie Woon - Lady Luck
Bo Diddley - I Don't Like You
Nina Simone - Feeling good (Nicolas Jaar edit) Nico's feeling Good

<press play>

RIP

+Taxes takin' my whole damn check,
Junkies makin' me a nervous wreck,
The price of food is goin' up,
An' as if all that shit wuzn't enough:
A rat done bit my sister Nell.
(with Whitey on the moon)+
[*GSH ]

Ευαγγελικές Περικοπές (Κάννες 2011)

[*εντ γκοντ κριέιτεντ Άκι]

Κλασικά εικονογραφημένα

[*forever and a day/ more]

Founders keepers

[*visuals visuals visuals (...)]

Καλυψώ

..............................................................

[* Two have been Calypso kings (Fighter and Duke) at various times and in various places.]

Νάθιν

[*Διαγαλαξιακό πορνό]

Αλλού

[*Αγαπητέ Σωκράτη, μαθαίνω αρχαία ελληνικά και επειδή χθες διαβάζαμε μια επιστολή του Επίκουρου προς το φίλο του Μένοικο... μου άρεσε η προσφώνηση της επιστολής του και προσπάθησα να τη μιμηθώ. Λοιπόν, όπως μου γράφεις, άκουσες ότι εμείς εδώ στη Φιλανδία βγήκαμε πρώτοι στον κόσμο στην Παιδεία, ενώ εσείς δεν τα πήγατε και τόσο καλά και θέλεις να μάθεις το γιατί. Θα προσπαθήσω, όσο γίνεται απλά, να σου περιγράψω το εκπαιδευτικό μας σύστημα και πως περνάω μια ολόκληρη μέρα.
Το σύστημά μας
Κατ' αρχάς, θα πρέπει να σου πω ότι εμείς εδώ στη Φινλανδία, από την 1η μέχρι και την 9η τάξη πηγαίνουμε στο ίδιο ενιαίο ολοήμερο σχολείο. Αφού προετοιμαστούμε κατάλληλα στην ηλικία των 6-7 ετών σε μια προκαταρκτική τάξη, μόλις συμπληρώσουμε τα 7 αρχίζει το σχολείο. Από την 1η μέχρι την 6η τάξη το σχολείο λέγεται «Alaaste» και από την 7η μέχρι την 9η τάξη «Yia-ste». Μετά, όσοι θέλουν μπορούν να πάνε στο «Lyseo» ή στο επαγγελματικό σχολείο. Όσοι τελειώνουν το Λύκειο μπορούν να συνεχίσουν, με εξετάσεις φυσικά στα 20 πανεπιστήμια που έχουμε, ακολουθώντας ακαδημαϊκές σπουδές. Αυτοί που θα τελειώσουν το επαγγελματικό σχολείο θα συνεχίσουν στις 29 πολυτεχνικές σχολές μας, οι οποίες είναι περισσότερο προσανατολισμένες στην αγορά εργασίας. Εκεί μπορούν να γίνουν από φυσικοθεραπευτές, νοσοκόμοι μέχρι και μηχανικοί.
[...]
Είμαστε όλοι ίσοι
Δεν έχουμε καθόλου ιδιωτικά σχολεία, ούτε ειδικά ή ελίτ σχολεία υπεροχής. Στο ίδιο σχολείο μ' εμένα πηγαίνει και η κόρη του πρωθυπουργού μας, του προέδρου της ΝΟΚΙΑ, του θυρωρού μας, και πολλά άλλα παιδιά με αναπηρίες, καθώς και τα παιδιά μεταναστών. Εμείς, όπως λέει και ο πρωθυπουργός μας, «είμαστε μια μικρή χώρα και δεν έχουμε την πολυτέλεια να χάσουμε ούτε ένα παιδί, διότι κοινωνικοί αποκλεισμοί, διακρίσεις και γκετοποιήσεις δεν έχουν θέση στη μάθηση. Θεωρούμε ότι ενσωμάτωση, κοινωνικοποίηση και μάθηση πάνε μαζί». Σε όλα τα σχολεία μας τα πρότυπα είναι οι καλύτεροι, αλλά όπως είναι δομημένο το σύστημά μας, μη νομίσεις ότι όσοι δεν είναι πρώτοι υποφέρουν και νιώθουν μειονεκτικά. Το αντίθετο μάλιστα, οι καλύτεροι παρακινούν τους υπόλοιπους προς τα πάνω και ο καθένας, με τη βοήθεια φυσικά των δασκάλων μας, προσπαθεί να ξεπεράσει τον εαυτό του, αντί να απογοητευτεί και να πέσει στην αδράνεια. Μετά το βασικό μάθημα, οι πιο αδύναμοι έχουν ενισχυτική διδασκαλία και ψυχολογική στήριξη, γι' αυτό και οι πρώτοι μαθητές κάθε τόσο εναλλάσσονται. Με αυτόν τον τρόπο δίνουμε ίσες ευκαιρίες σε όλους και παράλληλα διατηρούμε την κοινωνική συνοχή μας, σαν μαθητές αλλά και σαν κοινωνία, νομίζω. Η παιδεία είναι εντελώς δωρεάν μέχρι και την αποφοίτηση από το Πανεπιστήμιο ή το Πολυτεχνείο. Πρόσφατα ήρθαν στο σχολείο μας δάσκαλοι από άλλες χώρες για να μελετήσουν το σύστημά μας και μας είπαν πως έμειναν έκπληκτοι, γιατί δεν είδαν κανένα γκράφιτι στο σχολείο μας.
Λένε μάλιστα πως στα σχολεία μας στη Φινλανδία η σχολική βία είναι ανύπαρκτη, σε βαθμό ανησυχητικό. Δεν γνωρίζω αν αυτό είναι τόσο κακό, ίσως όμως αυτό να εξηγεί γιατί είμαστε σε διακοπές στη Ρόδο, «ξεσαλώνουμε» λίγο, όπως είδα το καλοκαίρι, και «τα τσούζουμε» ακόμη περισσότερο. Το ότι είμαστε στο ίδιο σχολείο παιδιά από τόσο διαφορετικά κοινωνικά στρώματα, νομίζω πως μας βοηθάει στο να μαθαίνουμε να σεβόμαστε και να εκτιμάμε ο ένας τον άλλον ανεξάρτητα από το πόσα λεφτά έχει ο μπαμπάς, ανεξάρτητα από τις πνευματικές και σωματικές αναπηρίες ή από το τι χρώμα έχει η επιδερμίδα μας.
Αγαπάμε ό,τι κάνουμε
Αυτό μας βοηθάει πολύ και στην επιλογή του επαγγέλματος.Σύμφωνα με μια έρευνα που δημοσιεύτηκε πρόσφατα, «οι περισσότεροι δεκάχρονοι συμμαθητές μου πιστεύουν ότι το καλύτερο επάγγελμα, είναι αυτό που τους αρέσει, που το κάνουν με το κέφι και όρεξη, όπου μπορούν να γνωρίσουν ενδιαφέροντες ανθρώπους και να έχουν τη δυνατότητα να πάνε διακοπές όπου τους αρέσει. Το πόσα λεφτά θα βγάζουν είναι σημαντικό αλλά όχι το σημαντικότερο κίνητρο». Αυτό μπορεί να εξηγεί και το ότι, αν ακούσεις, η Φινλανδία είναι η χώρα με το χαμηλότερο δείκτη διαφθοράς στον κόσμο. Οι δάσκαλοί μας παίρνουν πολύ λιγότερα λεφτά από τους Γερμανούς και τους Γάλλους, δεν έχουν το καλύτερο αυτοκίνητο, αλλά όμως αυτό δεν τους εμποδίζει να αγαπούν αυτό που κάνουν. Νομίζω πως η κακή παιδεία και διαφθορά πάνε χέρι- χέρι. Εδώ θα πρέπει να σου πω ότι το αγαπημένο σύνθημα του διευθυντή μας Βαατάινεν είναι: «Προτιμάω έναν ευτυχισμένο οδοκαθαριστή από έναν νευρωτικό ακαδημαϊκό» Τον αγαπάμε πολύ γιατί δεν κάνει καμία διάκριση και είναι προστατευτικός και φιλικός σε όλους. Συνεχώς μας μιλάει για τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη σας που έλεγαν πως: «η μάθηση καλλιεργείται καλύτερα εκεί όπου βρίσκει σταθερό συναισθηματικό έδαφος, διότι δεν είναι κάτι, που εισάγεται στον ανθρώπινο νου μόνο με την εξωτερική διαδικασία της διδασκαλίας (επανάληψη και μίμηση). Αλλά είναι μία εσωτερική διεργασία ίδιας και εμπειρικής ανακάλυψης, που χωρίς την αμοιβαία βούληση δε μεταδίδεται».
Μια ημέρα μου
Τώρα θα σου περιγράψω πως περνάω την ημέρα μου. Στις 8 αρχίζει το σχολείο μέσα στην τάξη και χωρίς συγκεντρώσεις στο προαύλιο, όπου μέσω ηχείων ακούμε μια εισαγωγική ομιλία αν πρόκειται για κάποια επέτειο, αλλά συνήθως ακούμε μόνο λίγη μουσική για περισυλλογή και ψυχολογική προετοιμασία για το μάθημα. Κάθε μαθητής κάθεται σε ένα θρανίο - τραπεζάκι, που δεν είναι πάντα το ίδιο, επειδή σε εμάς δεν αλλάζουν αίθουσα οι δάσκαλοι αλλά οι μαθητές. Κάθε δάσκαλος έχει τη δική του αίθουσα και νομίζω πως είναι σωστό, διότι εκεί μέσα έχει τα προσωπικά του αντικείμενα, βιβλία και ό,τι άλλο χρειάζεται για το μάθημά του. Κάθε τάξη έχει επιδιασκόπιο, ραδιόφωνο, τηλεόραση, βίντεο και έναν Η/Υ συνδεδεμένο με το Διαδίκτυο. Ο δάσκαλος υποδέχεται τα παιδιά στην τάξη του σαν οικοδεσπότης. Όποιος θέλει μπορεί να ζητήσει ακουστικά και μάλιστα ο καθηγητής μου των λατινικών έχει στην τάξη του και έναν οικιακό κινηματογράφο. Για τις γλώσσες έχουμε ένα εργαστήριο γλωσσών, για τη βιολογία ένα ειδικό εργαστήριο κ.λπ. Στον δάσκαλο μιλάμε πάντοτε στον ενικό και αν έχουμε κάποιο πρόβλημα φωνάζουμε «hei ope» που σημαίνει «ε δάσκαλε» και έρχεται ο δάσκαλος να μας βοηθήσει. Αν κάποιος δεν ξέρει κάτι ή δεν έχει λύσει κάποιο πρόβλημα, δε σημαίνει απολύτως τίποτα. Η φιλοσοφία μας είναι πως κάθε μαθητής είναι υπεύθυνος για τη μάθηση του. Ο δάσκαλος είναι υποχρεωμένος να του κάνει ενισχυτικά μαθήματα τις απογευματινές ώρες. Αν κάποιος μαθητής ήταν άρρωστος ή πήγε μερικές ημέρες με τους γονείς του διακοπές, ο δάσκαλος υποχρεούται να του αναπληρώσει τις ώρες με ενισχυτική διδασκαλία. Παρότι θεωρούμε ότι ο μαθητής μαθαίνει μόνο γιατί το επιθυμεί ο ίδιος, υπάρχουν κάπου - κάπου μικρά τεστ αλλά περισσότερο για κίνητρο υποκίνησης. Κάθε μάθημα κρατάει 45 λεπτά και ακολουθεί ένα διάλειμμα ενός τετάρτου. Στις 11.45 και για μισή ώρα υπάρχει φαγητό, στο εστιατόριο φυσικά και όχι μέσα στις τάξεις. Δευτέρα και Παρασκευή το σχολείο τελειώνει στις 14.00, εκτός κι αν κάποιος θέλει να κάνει κάτι δημιουργικό μέσα στο σχολείο, όπως π.χ. σπορ ή κάτι άλλο. Τις άλλες ημέρες το σχολείο τελειώνει στις 16.00. Στο Λύκειο, όπως σου έγραψα, μετά από 5 εβδομάδες σχολείο, υπάρχει μια εβδομάδα εξετάσεων σε έξι μαθήματα. Αν κάποιος δεν επέλεξε κάποιο μάθημα, την ημέρα εκείνη είναι ελεύθερος. Για τα τεστ δεν υπάρχει συγκεκριμένος χρόνος. Όποιος τελειώσει πάει στο σπίτι του. Οι καθηγητές, συνήθως δεν επιτηρούν καθόλου αλλά κανείς μας δεν διανοείται να μιλήσει ή να αντιγράψει γιατί θεωρείται μεγάλη ντροπή. Αν κάποιος δεν είναι ευχαριστημένος με τη βαθμολογία μπορεί να ζητήσει να μη ληφθεί υπόψη και να την επαναλάβει μετά από μερικές εβδομάδες. Μετά την εβδομάδα των τεστ παίρνουμε τα πιστοποιητικά επιδόσεων. Το τι κάναμε σε όλη τη διάρκεια των 5 εβδομάδων δεν είναι και τόσο σημαντικό. Μετά το σχολείο πηγαίνω στο σπίτι, συνήθως χωρίς την τσάντα μου, αφού εκεί θα κάνω εντελώς διαφορετικά πράγματα από αυτά που έκανα στο σχολείο. Θα ασχοληθώ με άλλα πράγματα που μου αρέσουν επίσης, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν θα διαβάσω κάτι άλλο. Διαβάζουμε πάρα πολύ εξωσχολικά βιβλία, γι' αυτό και στην ανάγνωση βγήκαμε πρώτοι με απόσταση από το δεύτερο, ενώ εσείς όπως άκουσα πιάσατε «πάτο».
Υστερόγραφο
Όπως θα κατάλαβες, η επιτυχία μας είναι ένας συνδυασμός πολλών παραγόντων. Όπως μας λέει και ο δάσκαλος μας, ο Καουρισμάκι, «η εκπαίδευση δε γίνεται ποτέ μέσα σε ένα πολιτικό και- πολιτισμικό κενό. Είναι συστατικό κομμάτι του συνόλου της κοινωνίας, όπου δάσκαλοι, γονείς, μαθητές και πολιτεία συμβάλουν κατά τον ίδιο βαθμό». Η δασκάλα μας μάλιστα, η Κεκόνεν, μας λέει ότι «συμμετοχή στην παιδεία μας έχουν η οικογένεια και η γειτονιά, το κοινωνικό περιβάλλον, δηλαδή η κοινωνία με τις αξίες και τα πρότυπα της, ο δεδομένος χώρος και χρόνος, οι ανθρώπινες σχέσεις, οι νόμοι και τα ΜΜΕ με τις απόψεις και εικόνες που μεταδίδουν». Γι' αυτό πιστεύω ότι είναι κάτι που δεν αντιγράφεται από κάποιους ειδικούς. Μάλλον θα πρέπει να ανοίξετε έναν πανεθνικό διάλογο, όπου θα συμμετέχουν όλοι και φυσικά κι εσείς τα παιδιά και όχι μόνο κάποιοι «ειδικοί». Το σημειώνω, γιατί άκουσα ότι θα έρθουν στο σχολείο μας κάποιοι «ειδικοί» από την Ελλάδα για να μελετήσουν το σύστημα μας. Φοβάμαι ότι θα δουν ό,τι τους βολεύει. Χωρίς την κινητοποίηση και τη βούληση ολόκληρης της κοινωνίας σας, δεν νομίζω πως θα πετύχετε κάτι. Νομίζω πως το σύστημα μας είναι πολύ απλό, τόσο απλό, που μόνο άνθρωποι δημιουργικοί ή παιδιά μπορούν ποτέ να το φανταστούν και να το εφαρμόσουν και όχι γραφειοκράτες που θα στείλετε να το μελετήσουν. Πρόσφατα, μαζί με τους γονείς μου παρακολουθήσαμε μια μαγνητοφωνημένη Ομιλία στη βιβλιοθήκη του σχολείου μας από ένα καθηγητή από το ΜΙΤ της Μασαχουσέτης, τον Symour Papert, ο οποίος μας είπε:
«Όλα τα συστήματα είναι κουτά. Εμείς νομίζουμε ότι τα συστήματα είναι έξυπνα. Πολύ σπάνια όμως τα συστήματα μπορούν να δουν αυτό που συμβαίνει κάτω από τη μύτη τους. Ένα σύστημα, από τη στιγμή που μπαίνει στη λογική της συντήρησης, από τη στιγμή που εναντιώνεται στο άνοιγμα του μυαλού και στην ιδέα της αλλαγής, αρέσκεται να πιστεύει στην ίδια του την προπαγάνδα, στις ιστορίες που ουσιαστικά μόνο του δημιουργεί... Μια κραταιά γραφειοκρατία μπορεί να έχει όλες τις πληροφορίες αλλά λόγω έλλειψης ευελιξίας και καθαρής σκέψης να μην μπορεί να αντιδράσει και να καθορίσει τα γεγονότα».
Νομίζω πως θα συμφωνήσεις, γι' αυτό και στο σχολείο μας οι γονείς μας συμμετέχουν ενεργά στην αξιολόγηση πρόσληψης του διευθυντή αλλά και των καθηγητών. Αν δε συμμετέχουν οι άμεσα ενδιαφερόμενοι για να συναποφασίσουν για το ποιοι θα αναλάβουν το έργο εκπαίδευσης των παιδιών τους, ποιος θα το κάνει καλύτερα και χωρίς σκοπιμότητες; Είμαι πολύ περίεργος να μάθω πως είναι το δικό σας σύστημα και πως περνάτε την ημέρα σας. Με ρώτησες πόσο έχει σ' εμάς το τελευταίο μοντέλο της NOKIA, και το Touareg της VW, ειλικρινά δεν ξέρω γιατί δεν έχω κινητό και ο μπαμπάς μου έχει ένα παλιό τζιπ, διότι εμείς στη Φινλανδία έχουμε χιλιάδες χιλιόμετρα χωματόδρομων. Πάντως, το καλοκαίρι που ήμουν στη Ρόδο, είδα πολλά πανάκριβα τζιπ και σκέφτηκα πως μάλλον θα τα χρειάζονται για να πηγαίνουν για σαφάρι στη Σαχάρα, διότι το νησί δεν έχει και τόσους πολλούς δρόμους.
Λοιπόν φίλε μου, «Kiitos» (ευχαριστώ) για το σήμα του «Ολυμπιακού» που μου έστειλες, της αγαπημένης σου ομάδας όπως μου λες, δυστυχώς δεν την γνωρίζω. Ελπίζω με αυτό να μη σε στενοχώρησα, αλλά οφείλω να σου πω, πως με το ποδόσφαιρο δεν τα πάω και τόσο καλά.
Στον ελεύθερο χρόνο μου προτιμάω να πάω στη βιβλιοθήκη της γειτονιάς μου, να σερφάρω λίγο στο Ιντερνέτ, να πάω για σκι ή πατινάζ στον πάγο με τους φίλους μου και τις λίγες ώρες την εβδομάδα που βλέπω τηλεόραση, προτιμάω να δω κανένα ντοκιμαντέρ για την ιστορία σας και άλλες μακρινές χώρες, που δεν έχω πάει. Όπως άκουσα, σύμφωνα με το Ευρωβαρόμετρο, είμαστε η χώρα με τη χαμηλότερη τηλεθέαση στην Ευρώπη. Ξέχασα, δε, να σου πω ότι εκτός της σχολικής, σε κάθε γειτονιά μας υπάρχει μια δημόσια βιβλιοθήκη και δεν υπάρχει μαθητής που να μην έχει μια δανειστική ταυτότητα βιβλίων ή σύνδεση με το ιντερνέτ.
Φίλε μου, σου εύχομαι καλή επιτυχία και κουράγιο. Δυστυχώς ή ευτυχώς δεν υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο που να μπορούσε να επιλέξει τον τόπο γέννησης του. Φιλικά, Markus Bootsarb]

Γράμμα Φινλανδού μαθητή (και καλά) που έλαβα με μέιλ. This joke is kinda sick. Kiitos Chris.

Δευτέρα

[* In the mouth a desert]

Εntre dos estrellas

[Εσύ κι εγώ έχουμε τσαλακωθεί πολύ/ παρακολουθώντας τάιμλαϊνς/ άρνηση/ ουδέτερη πραγματικότητα/ πρωτόγονα συνθήματα/ μπασκλασσαρία/ ματαιόδοξους υδροκέφαλους/ και λάιον κινγκ/ γύρω μας τρέχουν πράγματα απλά και πιθανά/ όπως εσύ κι εγώ/ κυρίως/ κι όλα τα κενά διαστήματα εντός μας/ και μεταξύ μας/ τη στιγμή που μονολογούσες/ τα πράγματα θ' αλλάξουν/ εγώ σκεφτόμουν μόνο την καύλα/ τη στιγμή που μονολογούσα/ τα πράγματα θ' αλλάξουν/ εσύ σκεφτόσουν μόνο την καύλα/ είναι ένα χρυσό πηκτό πράγμα που στοκάρει τις ρωγμές/ και τις ζάρες στο δέρμα/ όταν ξυπνάμε/ μιλάει σε ξένη γλώσσα/ με δίφθογγους και φωνήεντα/ ουυυυυυυυ*αιιιιιιιιιιιιιι*ωωωωωωω/ κι όταν το ακουμπάς πολύ γίνεται υγρό σα νερωμένο ζυμάρι/ η πρώτη μας ύλη/ θυμήσου/ κάθε μέρα/ όπως θυμάσαι να φας/ να χέσεις/ να κοιμηθείς/ την προέκταση της ύλης μας στο θαμπό δειλινό/ στον ουρανό/ και πάλι πίσω σε σένα/ και σε μένα/ όλες τις βλακείες που διαβάσαμε λιωμένοι απ την πείνα/ ενώ θα μπορούσαμε να γεμίσουμε το στομάχι μας τρώγοντας ο ένας τον άλλο/ αγαπημένος ο πεινασμένος ή διψασμένος που δεν έχει πείνα με την οποία να ικανοποιήσει τη δίψα του, ούτε δίψα με την οποία να ικανοποιήσει όλη του την πείνα/ δώσμου τυφλά λίγο χρυσό από σένα/ χωρίς συμβιβασμούς/ πάρε ό,τι σου δίνω πεινασμένος/ η αλλαγή είναι μια αξία για τυφλούς και πεινασμένους/ επειδή μόνο εκείνοι έχουν τα κότσια να την κάνουν να συμβεί/ τώρα/ για να μην πεινάσεις ποτέ/ αληθινά.]

Δευτέρα

.........................................

[*Τα φτερά ξαναράβω στους ώμους]