31.5.12

Παλατινή

[* "Τον σκεπασμένο με μυτερά αγκάθια σκαντζόχοιρο, που μαζεύει τις ρόγες και ρημάζει τους τόπους όπου απλώνουν τις γλυκές σταφίδες, καθώς περνούσε τυλιγμένος σαν μπάλα πάνω από τα σταφύλια, τον παραφύλαξε ο Κώμαυλος και τον κρέμασε ζωντανό, δώρο στον Βρόμιο."/ Παλατινή Ανθολογία, 6, 45, μτφρ. Εμμ. Βουτυράς]
Πήλινο ειδώλιο σκαντζόχοιρου που μεταφέρει ρόγες σταφυλιού, από την αρχαία αγορά της Αθήνας.

30.5.12

Σκορβούτο


[*Κάργα ρασκέτα και λοστό/ τον Μπέη να περάσω/ και μες του Κάρντιφ τα νερά/εκεί να πάω ν' αράξω]

20.5.12

A girl on Sunday (Έλκε Σόμμερ)


Beach House - Master of None
Μπλε - Χωρίς Τίτλο
John Lurie - Chaucer Street
Marine Girls - Fever
Βo Diddley - Pills
Φανταστικοί Ήχοι - Να'μουν αστακός (γεια χαρά)
Wooden Shjips - Down By The Sea
The New Deal - I Feel Love
The Dirtbombs – Shari Vari
Future Islands - Balance
The Raveonettes - Where Hearts are Dead
Sporto Kantes - Slits
Atlas Sound - Lightworks
Xavier Cugat - The Peanut Vendor

bonus track: Βίκυ Μοσχολιού - Σ' ένα εξπρές

<press play>
Σύνδεσμος
Σύνδεσμος

Χόνκυ

Νοσταλγία

[*προτού με πάρετε με τις πέτρες, ξεκαθαρίζω τη θέση μου: Πέρα απ' τον τυπικό σκοπό αυτής της μικρής μελωδίας (δεν γνωρίζω καν αν χρησιμοποιείται πια και πού) δε βρίσκετε ότι παραπέμπει σε φοντάνα ντι τρέβι σορτ οφ καταστάσεις, ντόλτσε βίτα, σεξ στο καπιτώλιο; ένα λάμα, δυο λάμας, τρία λάμας.
Νάιτυ νάιτ μαρουλάκια.]

6.5.12

Νανούρισμα

[* Who's gonna shoe your pretty little feet? Who's gonna glove your little hand? Who's gonna kiss your ruby red lips?/μμμμμμμμμμ...../ πάνω απ' τους γυμνούς ώμους των κοριτσιών με φορέματα πτι καρό/ πάνω απ' τα σημαδεμένα ποτήρια τάνκερεϊ κραγιόν/ πάνω απ' τα ξεκούμπωτα πουκάμισα των αγοριών που κοίταξαν τη θάλασσα/ στριμωγμένοι πάνω σε τροχούς/ που διαγράφουν επικίνδυνα τις στροφές/ πάνω απ' τους αρχαίους μύθους που πηδούσαν ανα μιλλισεκοντ στα νεον φώτα/ μωρό μου λάμπεις/ γκλιν γκλιν/ πάνω απ' τη μεγαλύτερη πανσέληνο του χρόνου/ άγγιξε με το δείχτη της το απαλό δέρμα πίσω απ' τα αφτί του/ πάνω απ' ολα τα γνωστά πράγματα/ στεκόταν διστακτικά η μεγαλύτερη απάτη/άνθρωπος/ άγγιξε με τον αντίχειρα της το μέτωπό του/ πάνω απ' όλα τα γνωστά πράγματα στεκόταν διστακτικά η μεγαλύτερη αλήθεια/άνθρωπος/./ papa's gonna shoe your pretty little feet, mama's gonna glove your little hand, and I'm gonna kiss your ruby red lips/μμμμμμμμ...../]

[καληνύχτα μπουμπούκια.]

15.4.12

Οι λεμονιές



[*΄Εχω ψήσει ένα καφέ με λεβάντα και κάθομαι στο μπαλκονάκι/ απ' τον ακάλυπτο δεν ακούγεται σχεδόν τίποτε/ η πόλις εξηφανίσθη στα λίπη/ βάζω το ράδιο και παίζει Πολυμέρη (!)/ για μια Μιράντα εξηλώθηκα παιδιά μέχρι τιράντα/ ενώ λοιπόν ετοιμάζομαι να ξεκινήσω το πλέυλιστ της Κυριακής/ διαπιστώνω unread μέιλ από την Πέμπτη/ που μες στην παράνοια των τελευταίων ημερών/ είχε διαφύγει της προσοχής μου/ από τον cVR/ λακωνικό μήνυμα και 8 συνημμένες φωτογραφίες/ του περιοδικού - ραδιοφωνικού σήριαλ Πικρή, μικρή μου αγάπη/ στο μήνυμα μάλιστα έλεγε ότι η μάνα του είχε φυλάξει σχεδόν όλα τα τεύχη/ όπως άλλωστε θα άρμοζε σε μια ραδιοφωνική επιτυχία της εποχής/ αναλογιστείτε το μέγεθος του...πόνου/ η σειρά μεταδιδόταν ανελλιπώς για έξι (6) χρόνια από την Υ.ΕΝ.Ε.Δ/ από τα σουφρωμένα χαρακτηριστικά στα δακρύβρεχτα εξώφυλλα μπορείτε να μαντέψετε πάνω κάτω το στόρυ/ το μουσικό θέμα των τίτλων ήταν το adagio από το concierto de Aranjuez του Rodrigo/ υπερπαραγωγή με τα όλα της/ τι να κλάσει το φωσκολικό δράμα μπροστά σ' αυτό το μεγαλείο/ πίνω μια γουλίτσα καφέ και χαζεύω τις πλαστικές σακούλες που σαλεύουν στ' απέναντι μπαλκόνια/ στην παραπάνω γειτονιά, στη γειτονιά την άλλη εφύτεψα μια λεμονιά αγάπη μου μεγάλη/ υπάρχει ένας αστικός μύθος που λέει ότι σ' αυτά τα οικοδομικά τετράγωνα μέναν κάποτε αστοί/ κανονικοί δηλαδή, με καπέλα και γάντια και φουρώ/ τέτοια πράγματα/ νιόπαντρες με κότσους μπανάνα που ψωνίζαν τσαγιερά και ψήναν καφέδες ολημερίς/ την άνοιξη τακ-τακ τα ξώφτερνα τακουνάκια τους γλιστρούσαν στους χιλιοπατημένους λεμονανθούς/ με τρόπο μαγικό/ κι όταν άνοιγαν τις πόρτες των μπαλκονιών η μυρωδιά απ' την καμένη σάρκα του κοτόπουλου έσπαγε τις μύτες των φοιτητών στα εντός εκτός κι επί τα αυτά/ ύστερα τα μεσημέρια/ αφού τινάζαν τα τραπεζομάντηλα και τις χειροπετσέτες/ καθόντουσαν με ιεροτελεστία ικέτη δίπλα στα ράδια/ πικρή, μικρή μου αγάπη/ ακουμπούσαν τον αγκώνα στο μαρμαρένιο πάγκο της κουζίνας/ και με την ποδιά μισολυτή στη μέση/αφήναν για λίγο τις τύχες τους να πέσουν ελαφρά ελαφρά στο μωσαϊκό της κουζίνας/./για κείνες τις κυρίες, σήμερα.]

Στις μολόχες

Κυριακή

5.4.12

strange days

Σύνδεσμος
Τeresa Stratas - Youkali Tango (Kurt Weil)
Καίτη Χωματά - Θα διώξω τα σύννεφα
Françoise Hardy - The rose
Gandalf - Golden Earrings
Nick Perito - The green leaves of summer
Harry Nilsson - Without her
Νico Fidenco - Sandra's dream
Αφροδίτη Μάνου - Ανάμνηση (Γιάννης Σπανός)
Τάνια Τσανακλίδου - Δρόμοι του Βερολίνου
Paul Mauriat - Viens,Viens
Jacques Brel - La valse à mille temps
Νότης Μαυρουδής & Παναγιώτης Μάργαρης - Λαϊκό Βαλσάκι

bonus track: Γιώτα Λύδια - Η πιο μεγάλη ώρα

<press play>

2.4.12

Άνοιξη στο Βόλγα



[*Αφού ξεπεράσεις το δέος της πρώτης θέασης του βίντεο είσαι πλέον έτοιμος να περάσεις στην ανάλυση των πληροφοριών. Πρόκειται για αποσπασματική σκηνή από το σοβιετικό μιούζικαλ Девичья весна (1961) - Άνοιξις στο Βόλγα που έχει σαν πυρήνα -αν μπορώ να το θέσω έτσι- την ιστορία του έρωτα δυο νέων: μιας όμορφης χορεύτριας του περιοδεύοντος θιάσου Beryozka κι ενός Μοσχοβίτη νέου (ο οποίος στη συνέχεια προσλαμβάνεται σαν προσωρινός μάγειρας στο ατμόπλοιο του θιάσου που περιοδεύει τις πόλεις κατά μήκος του Βόλγα). Φυσικά αυτή η σαχλή ερωτοϊστοριούλα κλάιν μάιν επισκιάζεται από τις ίδιες τις χορογραφίες του μπαλέτου Beryozka. Με λίγα λόγια, ακόμη κι αν δεν υπήρχε ένα βασικό στόρυ μέσα στο οποίο να χώνονται κατά κάποιο τρόπο αυτές οι τουλάχιστον βιρτουόζικες χορογραφίες οι θεατές αποκλείεται να γκρίνιαζαν για το κατεβατό των χορών. Όλο το μεγαλείο του σύμπαντος της σοβιετικής παιδείας συνοπτικά σ' ένα βίντεο. Παρακαλώ τους διαφωνούντες να σωπάσουν, γνωρίζετε πολύ καλά ότι έχω δίκαιο στα χοντρά χοντρά. Τώρα όσον αφορά στο μπαλέτο Beryozka (η λέξη σημαίνει μικρή σημύδα) διάβολε! και τι δεν ήξεραν να κάνουν αυτά τα κορίτσια. Πάντως και μόνο που σκέφτομαι το σκηνικό αυτό, ένα θέατρο κατάμεστο και 40 κορίτσια να τραγουδάνε την άνοιξη μου σηκώνεται η τρίχα. Σίγουρα δεν είμαι ο μόνος.Χειροκρότημα.]