Ο ανθρωπος χωρις παρελθον

Sonic Youth - Diamond sea
Them / Van Morrison - It's all over now,Baby Blue
Μάικ Ροζάκης και οι Playboys - (Εισαγωγή) Μεσ' στα σύννεφα
Tony Middleton - Drifting
Mario Nascimbene - Carol On The Sea
Julie London - Blue Moon
The Echoes - Bluebirds Over The Mountain
Τζένη Βάνου - Η σκλάβα σου
Fred Bongusto - Amore Fermati
The Juniors - Miss Blue Jeans
Elvis Presley - Blueberry Hill
Sylvie Vartan - Fais ce que tu veux
Armando Trovajoli - FMB Shake

The Black Keys- Summertime Blues
Toni Pinelli - Shake per sempre
Romano Mussolini - Blues For Alexandra
Patty Pravo - Il paradiso
Peppino di Capri - Don't play that song
Mina Mazzini e gli Happy Boys - Be Bop A Lula
The Marketts - Balboa Blue
Lana Del Rey - Summertime Sadness

bonus track: Primary Colours - Paint Love Blue

<press play>

31.5.12

Παλατινή

[* "Τον σκεπασμένο με μυτερά αγκάθια σκαντζόχοιρο, που μαζεύει τις ρόγες και ρημάζει τους τόπους όπου απλώνουν τις γλυκές σταφίδες, καθώς περνούσε τυλιγμένος σαν μπάλα πάνω από τα σταφύλια, τον παραφύλαξε ο Κώμαυλος και τον κρέμασε ζωντανό, δώρο στον Βρόμιο."/ Παλατινή Ανθολογία, 6, 45, μτφρ. Εμμ. Βουτυράς]

Πήλινο ειδώλιο σκαντζόχοιρου που μεταφέρει ρόγες σταφυλιού, από την αρχαία αγορά της Αθήνας.

6.5.12

Νανούρισμα

[* Who's gonna shoe your pretty little feet? Who's gonna glove your little hand? Who's gonna kiss your ruby red lips?/μμμμμμμμμμ...../ πάνω απ' τους γυμνούς ώμους των κοριτσιών με φορέματα πτι καρό/ πάνω απ' τα σημαδεμένα ποτήρια τάνκερεϊ κραγιόν/ πάνω απ' τα ξεκούμπωτα πουκάμισα των αγοριών που κοίταξαν τη θάλασσα/ στριμωγμένοι πάνω σε τροχούς/ που διαγράφουν επικίνδυνα τις στροφές/ πάνω απ' τους αρχαίους μύθους που πηδούσαν ανα μιλλισεκοντ στα νεον φώτα/ μωρό μου λάμπεις/ γκλιν γκλιν/ πάνω απ' τη μεγαλύτερη πανσέληνο του χρόνου/ άγγιξε με το δείχτη της το απαλό δέρμα πίσω απ' τα αφτί του/ πάνω απ' ολα τα γνωστά πράγματα/ στεκόταν διστακτικά η μεγαλύτερη απάτη/άνθρωπος/ άγγιξε με τον αντίχειρα της το μέτωπό του/ πάνω απ' όλα τα γνωστά πράγματα στεκόταν διστακτικά η μεγαλύτερη αλήθεια/άνθρωπος/./ papa's gonna shoe your pretty little feet, mama's gonna glove your little hand, and I'm gonna kiss your ruby red lips/μμμμμμμμ...../]

[καληνύχτα μπουμπούκια.]

15.4.12

Οι λεμονιές

[*΄Εχω ψήσει ένα καφέ με λεβάντα και κάθομαι στο μπαλκονάκι/ απ' τον ακάλυπτο δεν ακούγεται σχεδόν τίποτε/ η πόλις εξηφανίσθη στα λίπη/ βάζω το ράδιο και παίζει Πολυμέρη (!)/ για μια Μιράντα εξηλώθηκα παιδιά μέχρι τιράντα/ ενώ λοιπόν ετοιμάζομαι να ξεκινήσω το πλέυλιστ της Κυριακής/ διαπιστώνω unread μέιλ από την Πέμπτη/ που μες στην παράνοια των τελευταίων ημερών/ είχε διαφύγει της προσοχής μου/ από τον cVR/ λακωνικό μήνυμα και 8 συνημμένες φωτογραφίες/ του περιοδικού - ραδιοφωνικού σήριαλ Πικρή, μικρή μου αγάπη/ στο μήνυμα μάλιστα έλεγε ότι η μάνα του είχε φυλάξει σχεδόν όλα τα τεύχη/ όπως άλλωστε θα άρμοζε σε μια ραδιοφωνική επιτυχία της εποχής/ αναλογιστείτε το μέγεθος του...πόνου/ η σειρά μεταδιδόταν ανελλιπώς για έξι (6) χρόνια από την Υ.ΕΝ.Ε.Δ/ από τα σουφρωμένα χαρακτηριστικά στα δακρύβρεχτα εξώφυλλα μπορείτε να μαντέψετε πάνω κάτω το στόρυ/ το μουσικό θέμα των τίτλων ήταν το adagio από το concierto de Aranjuez του Rodrigo/ υπερπαραγωγή με τα όλα της/ τι να κλάσει το φωσκολικό δράμα μπροστά σ' αυτό το μεγαλείο/ πίνω μια γουλίτσα καφέ και χαζεύω τις πλαστικές σακούλες που σαλεύουν στ' απέναντι μπαλκόνια/ στην παραπάνω γειτονιά, στη γειτονιά την άλλη εφύτεψα μια λεμονιά αγάπη μου μεγάλη/ υπάρχει ένας αστικός μύθος που λέει ότι σ' αυτά τα οικοδομικά τετράγωνα μέναν κάποτε αστοί/ κανονικοί δηλαδή, με καπέλα και γάντια και φουρώ/ τέτοια πράγματα/ νιόπαντρες με κότσους μπανάνα που ψωνίζαν τσαγιερά και ψήναν καφέδες ολημερίς/ την άνοιξη τακ-τακ τα ξώφτερνα τακουνάκια τους γλιστρούσαν στους χιλιοπατημένους λεμονανθούς/ με τρόπο μαγικό/ κι όταν άνοιγαν τις πόρτες των μπαλκονιών η μυρωδιά απ' την καμένη σάρκα του κοτόπουλου έσπαγε τις μύτες των φοιτητών στα εντός εκτός κι επί τα αυτά/ ύστερα τα μεσημέρια/ αφού τινάζαν τα τραπεζομάντηλα και τις χειροπετσέτες/ καθόντουσαν με ιεροτελεστία ικέτη δίπλα στα ράδια/ πικρή, μικρή μου αγάπη/ ακουμπούσαν τον αγκώνα στο μαρμαρένιο πάγκο της κουζίνας/ και με την ποδιά μισολυτή στη μέση/αφήναν για λίγο τις τύχες τους να πέσουν ελαφρά ελαφρά στο μωσαϊκό της κουζίνας/./για κείνες τις κυρίες, σήμερα.]