_*_

* Θέλω να πάρω αυτό το βαλιτσάκι με τα λουκάνικα και να φύγω διακοπές κάπου που δεν υπάρχει κανένας και τίποτε. Για Χ μέρες. Να τρώω τα λουκάνικα κι ένα χώμα άσπρο που θα μαζεύω από κάτω (;). Και να μη σκέφτομαι τίποτε. Μόνο να βλέπω το φαγητό στο άσπρο φόντο και να δυσκολεύομαι να αποφασίσω πιο λουκάνικο θα φάω μετά.

aww

*pic

Petting Bambi II

Ανάποδες

.............................

*"To tell the truth, artifice was in Des Esseintes' philosophy the distinctive mark of human genius.
As he used to say, Nature has had her day; she has definitely and finally tired out by the sickening monotony of her landscapes and skyscapes the patience of refined temperaments. When all is said and done, what a narrow, vulgar affair it all is, like a petty shopkeeper selling one article of goods to the exclusion of all others; what a tiresome store of green fields and leafy trees, what a wearisome commonplace collection of mountains and seas!
In fact, not one of her inventions, deemed so subtle and so wonderful, which the ingenuity of mankind cannot create; (...)
Yes, there is no denying it, she is in her dotage and has long ago exhausted the simple-minded admiration of the true artist; the time is undoubtedly come when her productions must be superseded by art."

** "À rebours" par Joris-Karl Huysmans

Ουμβέρτος διπλός και αμυντικός

*Κάπως έτσι ονειρεύτηκα τη σημερινή μέρα.

Στο Ασκληπιείο

.......................

*Σήμερα ξύπνησα κανονικά. Δηλαδή κατευθείαν. Από τις γρίλιες έμπαινε ένα φως λεπτό και ήμουν κάπως χαρούμενος που μπορούσα να το παρακολουθήσω αναπνέοντας με το στόμα κλειστό - για πρώτη φορά μετά από μέρες. Στον ακάλυπτο κάποιος άκουγε τον Άγιο Φεβρουάριο, είχα καιρό ν' ακούσω την Πετρή Σαλπέα και συγκινήθηκα. Θυμήθηκα τις Κυριακές μετά το Χειμώνα με το άσπρο φιατ, τον Γιώργο μισοκρεμασμένο απ' το παράθυρο, τότε είχε πολύ μαλακά μαλλιά - κόντρα στον ψυχρό άνεμο της ταχύτητας - παρακαλούσα να παίξει το κι αν ο αγέρας φυσά πάλι και πάλι μέχρι πάντα. Σχεδόν. Μετά το περίπτερο/ φούρνο σκεφτόμουν ότι αν ήταν να φτιάξω σάουντρακ για ταινία αισθηματική ο Άγιος Φεβρουάριος θα' τανε σίγουρα υποψήφιο για τραγούδι τίτλων. Κι αυτά συμβαίνουν στον καιρό, μ ' από τότε μέχρι εδώ . Μετά πήγα στο μπάνιο επειδή απ' τον φωταγωγό ερχόταν ένας παράξενος θόρυβος. Ήταν ο αέρας αλλά ανακάλυψα ένα τηλέφωνο. Γιατί κάποιος να θέλει να γράψει ένα τηλέφωνο στον τοίχο ενός φωταγωγού 0,30x 0,30 μ. ; Από πάνω έγραφε και μια λέξη που δε βγαίνει, αλλά σίγουρα έχει να κάνει με τον Αλή.

Το απόγευμα έλαβα την φώτο μ' αυτό το θεϊκό πλάσμα αβοήθητο, το ράμφος του τίγκα στον πάγο, θα τελειώσει αν δεν το βάλουν να κολυμπήσει σε ζεστό νερό και συγχύστηκα. Γκετ γουέλ σουν.

Sixteen candles

*Σήμερα συνειδητοποίησα ότι έχουν περάσει 10 χρόνια από τα 16α μου γενέθλια. Σε αυτό το κλίμα ακούω στο ριπίτ Κρέστς.

Κι είναι σαν να μην έχει περάσει ούτε μια μέρα.

**pic

Bye bye mr. Frisbeeman

*R.I.P. Walter Frederick Morrison 1920 – 9 Φεβρουαρίου 2010

Τοσίρο Μιφούνε φορέβα

Εαν, ω μη γένοιτο, μείνω μια μέρα ακόμα κρεβατωμένος φοβάμαι ότι θα μετατραπώ σε απολίθωμα. Η σημερινή είναι η πέμπτη μέρα κι έχω φαγωθεί να βγώ έξω. Κυρίως επειδή κάποιος μου είπε ότι ήρθε η Άνοιξη. Πέρασα την τελευταία βδομάδα χαπακωμένος, δεν κατόρθωσα ούτε μια ταινία σωστή, όλο κάτι μισές εδώ κι εκεί . Στα διαλείμματα που έκανα από τις μεγάλες σιωπές του ανήσυχου ύπνου, κοίταγα παρατεταμένα το ταβάνι ή άλλα αντικείμενα: ένα κουβάρι γαλάζιο μαλλί με χαμένη άκρη, το πλαστικό σακούλι του φαρμακείου και τις φυσαλίδες στο ποτήρι του νερού. Όπου ακούμπαγα πόναγα, σα να μ' είχανε τουμπανιάσει στο ξύλο. Για πολλά ντρόγκια. Για τρεις μέρες δεν μίλησα καθόλου, ούτε καν στον εαυτό μου. Ούτε στον ύπνο μου. Ούτε. Ούτε. Τελικά σήμερα κατάφερα να φάω ένα μήλο και να δω μια ταινία. Πιστεύω πως είμαι σε καλό δρόμο. Η ταινία της ανάρρωσης ήταν το Mifunes sidste sang (1999) του Søren Kragh-Jacobsen, η οποία υπόκειται στους νόμους του Dogme 95 (my ass), γι' αυτό και σε πολλά σημεία (ειδικά σε ότι αφορά στην φωτογραφία) θυμίζει το ενοχλητικότατο Idioterne (1998) καθώς και το Festen (1998). Φυσικά δεν πιάνει τα επίπεδα του Festen, τούτος εδώ ο Γιάκομπσεν είναι κάπως παλαβωμένος με τους έρωτες και τα εγκαταλελειμμένα παιδιά. Αρκετά ώστε να κάνει σοβαρές ταινίες ανάρρωσης για ζαβλακωμένους μπλόγκερς.
Πάντως το μήλο μου το έφαγα.

To θέλω

*I'm sick and tired of being sick

**pic

yours truly

Valentine II (Bambi)

Απόκρεω

*pic

Βαλεντίνος Ι

Nico - My Funny Valentine

Gavin Friday & the Man Seezer - Each man kills the thing he loves
The Band Of Holy Joy - Fishwives
Billie Holiday - Don't explain
Michel Legrand - The Windmills of Your Mind
The Smiths - Last Night I Dreamed That Somebody Loved Me
Barry Adamson & Nick Cave - Sweetest embrace
Blancmange - The day before you came
Winston Tong - Reports From The Heart
Connie Smith - There Will Never Be Another you
Τώνης Μαρούδας - Σου σφυρίζω

Καίτη

*Some say that knowledge is something sat in your lap.

You dropped food on the floor

*Θενκς εγκέν λοβ.

Ουμβέρτος χιτσκοκικός

*Μερσί λόβ.

Χάρτες

..

*pics

Petting Bambi

Torremolinos 73

...................................

*Το Torremolinos 73 (2003) του Pablo Berger το κατέβασα χωρίς υπότιτλους (συνήθεις πρακτικές για τους κατάκοπους και τους μη έχοντες παρελθόν). Η ταινία αναβιώνει επιτυχημένα την ατμόσφαιρα των 70's, κλασικά όλα κυμαίνονται σε τόνους του καφέ -πορτοκαλί- μαρουλί πράσινου (ή έχω αχρωματοψία) αλλά υπάρχει ευαισθησία - ίσως οφείλεται στην ανάμιξη των Δανών, μιας και η ταινία είναι ισπανοδανέζικη παραγωγή. Ο Αλφρέδο που πνίγεται στα χρέη ανακαλύπτει τον Μπέργκμαν, ενώ παράλληλα σκηνοθετεί την γυναίκα του σε σοφτ τσόντες για την "Εγκυκλοπαίδεια της Αναπαραγωγής" , που θα τους αποφέρουν πολλά χρήματα. Οι σκωπτικές, πρόδηλες αναφορές στον Μπέργκμαν, διόλου δεν ενοχλούν αντίθετα αυξάνουν την συμπάθεια: Ο Αλφρέδο, ο λαϊκός είναι ένα χαμένο ταλέντο (με μπεργκμανικό υπόβαθρο).
Δεν είμαι σίγουρος αν η ταινία αφηγείται κάποια πραγματική ιστορία, δηλαδή αν ο Αλφρέδο ήταν υπαρκτό πρόσωπο. Η επιφανειακή έρευνα γι αυτόν δεν απέφερε κάποια ουσιαστικά αποτελέσματα. Πάντως στο τέλος εμφανίζεται το εξής, σύντομο μήνυμα: "Torremolinos 73 fue la unica pelicula dirigida por Alfredo Lopez. Se estreno, calificada "S", en 1977 con el titulo de 'Las Aventuras y desventuras de una viuda muy cachonda'. La vieron 1373 espectadores en Espana y fue un exito en toda Escandinavia " - "Torremolinos 73 ήταν η μοναδική ταινία σκηνοθετημένη από τον Αλφρέδο Λόπεζ. Προβλήθηκε, χαρακτηριζόμενη ως ακατάλληλη, το 1977, με τον τίτλο " Οι περιπέτειες και οι ατυχίες μιας πολύ σέξυ χήρας" Στην Ισπανία έκοψε 1373 εισητήρια ενώ έγινε μεγάλη επιτυχία σε όλη τη Σκανδιναβία" (ελεύθερη μετάφραση δική μου).