*Η 3η Μαρτίου αποτελεί για τους Ιάπωνες μια σημαντική γιορτή. Είναι η Μέρα των κοριτσιών 雛祭り, ή Γιορτή των Κούκλων, Hinamatsuri. Η μέρα αυτή γιορτάζεται κατ' οίκον και δημόσια, δίπλα στην θάλασσα. Μεταξύ άλλων οι τελετές στοχεύουν στο να εξαγνίσουν τα νεαρά κορίτσια και να απομακρύνουν τα κακά πνεύματα. Κάθε σπίτι εξοπλίζεται με μια πλατφόρμα (με επτά, συνήθως, σκαλοπάτια) στα οποία τοποθετούνται διακοσμητικές κούκλες - 雛人形,hina-ningyō (αυτοκράτορας, αυτοκράτειρα, αυτοκρατορικοί ακόλουθοι, μουσικοί, σαμουράι) και διάφορα άλλα αντικείμενα (τραπέζια με γλυκά, ανθισμένα δέντρα, άμαξες, έπιπλα, φανάρια, καθρέφτες, σύνεργα για τσάι ή σάκε, κιβώτια). Στην ταξιθέτηση υπάρχει φυσικά ιεραρχία. **Γενικά δεν υπάρχει έμπνευση. Την περιμένω όμως. Όπως τα κορίτσια τη γιορτή τους.
** Είδα τις ελιές στη φώτο κι έγινα συναισθηματικός. Θυμήθηκα ότι κάτω από ένα λιόδεντρο έχασα το πρώτο μου δόντι, ήταν άνοιξη και δεν είχα κάποιο βιβλίο ούτε χαρτί ακουαρέλας. Ο Γιώργος φρέναρε τ' αμάξι με τα χελωνονιντζάκια ακριβώς δίπλα στο χαμένο μου δόντι, μεταβολή, για να χαθεί και πάλι στην αντίθετη κατεύθυνση. Κάτω από κείνο το δέντρο είδα την orchis lactea, το muscari commutatum και ένα άλλο μικρό λουλούδι χρώματος μωβ που δε θυμάμαι τ' όνομά του. Πιθανώς να μην υπάρχει καν στην Αττική. Ενώ έψαχνα γι' αυτό, εντόπισα αυτό το blog και μετά αυτό εδώ. Καιρός για μια επίσκεψη στο κτήμα Συγγρού.
* Θέλω να πάρω αυτό το βαλιτσάκι με τα λουκάνικα και να φύγω διακοπές κάπου που δεν υπάρχει κανένας και τίποτε. Για Χ μέρες. Να τρώω τα λουκάνικα κι ένα χώμα άσπρο που θα μαζεύω από κάτω (;). Και να μη σκέφτομαι τίποτε. Μόνο να βλέπω το φαγητό στο άσπρο φόντο και να δυσκολεύομαι να αποφασίσω πιο λουκάνικο θα φάω μετά.
*"To tell the truth, artifice was in Des Esseintes' philosophy the distinctive mark of human genius. As he used to say, Nature has had her day; she has definitely and finally tired out by the sickening monotony of her landscapes and skyscapes the patience of refined temperaments. When all is said and done, what a narrow, vulgar affair it all is, like a petty shopkeeper selling one article of goods to the exclusion of all others; what a tiresome store of green fields and leafy trees, what a wearisome commonplace collection of mountains and seas! In fact, not one of her inventions, deemed so subtle and so wonderful, which the ingenuity of mankind cannot create; (...) Yes, there is no denying it, she is in her dotage and has long ago exhausted the simple-minded admiration of the true artist; the time is undoubtedly come when her productions must be superseded by art."
*Σήμερα ξύπνησα κανονικά. Δηλαδή κατευθείαν. Από τις γρίλιες έμπαινε ένα φως λεπτό και ήμουν κάπως χαρούμενος που μπορούσα να το παρακολουθήσω αναπνέοντας με το στόμα κλειστό - για πρώτη φορά μετά από μέρες. Στον ακάλυπτο κάποιος άκουγε τον Άγιο Φεβρουάριο, είχα καιρό ν' ακούσω την Πετρή Σαλπέα και συγκινήθηκα. Θυμήθηκα τις Κυριακές μετά το Χειμώνα με το άσπρο φιατ, τον Γιώργο μισοκρεμασμένο απ' το παράθυρο, τότε είχε πολύ μαλακά μαλλιά - κόντρα στον ψυχρό άνεμο της ταχύτητας - παρακαλούσα να παίξει το κι αν ο αγέρας φυσά πάλι και πάλι μέχρι πάντα. Σχεδόν. Μετά το περίπτερο/ φούρνο σκεφτόμουν ότι αν ήταν να φτιάξω σάουντρακ για ταινία αισθηματική ο Άγιος Φεβρουάριος θα' τανε σίγουρα υποψήφιο για τραγούδι τίτλων.Κι αυτά συμβαίνουν στον καιρό, μ ' από τότε μέχρι εδώ . Μετά πήγα στο μπάνιο επειδή απ' τον φωταγωγό ερχόταν ένας παράξενος θόρυβος. Ήταν ο αέρας αλλά ανακάλυψα ένα τηλέφωνο. Γιατί κάποιος να θέλει να γράψει ένα τηλέφωνο στον τοίχο ενός φωταγωγού 0,30x 0,30 μ. ; Από πάνω έγραφε και μια λέξη που δε βγαίνει, αλλά σίγουρα έχει να κάνει με τον Αλή.
Το απόγευμα έλαβα την φώτο μ' αυτό το θεϊκό πλάσμα αβοήθητο, το ράμφος του τίγκα στον πάγο, θα τελειώσει αν δεν το βάλουν να κολυμπήσει σε ζεστό νερό και συγχύστηκα. Γκετ γουέλ σουν.
Εαν, ω μη γένοιτο, μείνω μια μέρα ακόμα κρεβατωμένος φοβάμαι ότι θα μετατραπώ σε απολίθωμα. Η σημερινή είναι η πέμπτη μέρα κι έχω φαγωθεί να βγώ έξω. Κυρίως επειδή κάποιος μου είπε ότι ήρθε η Άνοιξη. Πέρασα την τελευταία βδομάδα χαπακωμένος, δεν κατόρθωσα ούτε μια ταινία σωστή, όλο κάτι μισές εδώ κι εκεί . Στα διαλείμματα που έκανα από τις μεγάλες σιωπές του ανήσυχου ύπνου, κοίταγα παρατεταμένα το ταβάνι ή άλλα αντικείμενα: ένα κουβάρι γαλάζιο μαλλί με χαμένη άκρη, το πλαστικό σακούλι του φαρμακείου και τις φυσαλίδες στο ποτήρι του νερού. Όπου ακούμπαγα πόναγα, σα να μ' είχανε τουμπανιάσει στο ξύλο. Για πολλά ντρόγκια. Για τρεις μέρες δεν μίλησα καθόλου, ούτε καν στον εαυτό μου. Ούτε στον ύπνο μου. Ούτε. Ούτε. Τελικά σήμερα κατάφερα να φάω ένα μήλο και να δω μια ταινία. Πιστεύω πως είμαι σε καλό δρόμο. Η ταινία της ανάρρωσης ήταν το Mifunes sidste sang (1999) τουSøren Kragh-Jacobsen, η οποία υπόκειται στους νόμους του Dogme 95 (my ass), γι' αυτό και σε πολλά σημεία (ειδικά σε ότι αφορά στην φωτογραφία) θυμίζει το ενοχλητικότατο Idioterne (1998) καθώς και το Festen (1998). Φυσικά δεν πιάνει τα επίπεδα του Festen, τούτος εδώ ο Γιάκομπσεν είναι κάπως παλαβωμένος με τους έρωτες και τα εγκαταλελειμμένα παιδιά. Αρκετά ώστε να κάνει σοβαρές ταινίες ανάρρωσης για ζαβλακωμένους μπλόγκερς. Πάντως το μήλο μου το έφαγα.