30.3.11

Η Αυλή των Θαυμάτων


[*Το θέατρο πάντα σήμαινε για μένα τρία πράγματα - άμπαλος ων - Φαύστα, Χάρολντ και Μοντ και Ιάκωβο Καμπανέλλη. Και το ένα απ' αυτά ήταν θνητό]
[** οοοοοοο ντεθ]

29.3.11

Στη βεράντα

.................
* Την Παρασκευή μετά από τετράωρη περιπλάνηση στον ήλιο σύρθηκα στη νότ για το λαρύγγι/ καθόμουν πίσω από ένα πιάνο όπου ξαναμμένος κόσμος ακούμπαγε διάφορα ρούχα/ μέτραγα τα δάχτυλα ξανά και ξανά/ κι ένιωθα ότι από στιγμή σε στιγμή θα μου πέφτανε όλα τα δόντια απ' την κούραση/ αλλά η παιδιάστικη χαρά των αγοριών στο βάθος απέναντι/ έλυνε διάφορα μυοσκελετικά/ προβλήματα/ τελευταία στιγμή/ πάντα τελευταία/ εμφανίστηκαν κάποιοι απ' αυτούς που ακούνε/ χάθηκα αλλού/ τα φώτα στην Αλεξάνδρας λίγο πριν τα μεσάνυχτα ήταν πνιγμένα στην πάχνη/ σημάδι επικείμενης ρήξης αμφιβληστροειδούς λόγω πολύωρης χρήσης φακών επαφής/ στην έξοδο του μετρό είδα ένα μεγάλο αγόρι με ξυρισμένο κεφάλι/ ακουμπισμένο σ' ένα κοντάρι τυλιγμένη σημαία/ αποφάσισα να τον ακολουθήσω/ αλλά το βήμα του ήταν τόσο ταχύ/ που δε μπορούσα παρά να σκεφτώ ότι πήγαινε να γαμήσει/ ότι τον είχε πιάσει κόψιμο/ ή ότι είχε αργήσει σε κάποια έπαρση σημαίας/ και στις τρεις περιπτώσεις ήταν ναύτης ινκόγκνιτο / το Σάββατο στο μπάιος ο οΟοΟΟ ήταν περίπου αδιάφορος/ αλλά τουλάχιστον κάποιοι περνάγανε καλά/ το καλύτερο πάντως ειπώθηκε από τον φρέντυεφ στο τουίτα And it goes to show u that if u play Usher and Flocka Flame slowed down, the fashionistas think ur playing "witch house" / όλη η αλήθεια συμπυκνωμένη σε μια πρόταση/ μόνο αν είσαι καλός παρατηρητής δατ ις/ κατά τις τρεις (3:00) ; ανέβηκε η Λιλίκα στη βεράντα/ με τα παραμύθια της κι ένα πρόσωπο τόσο καθηλωτικά καθαρό/ που είναι ν' απορείς πώς παράγει τόση μουσική ομίχλη/ oh please keep her in her yellow fog yellow man

21.3.11

της ποίησης



Mάνα μ’, σγουρός βασιλικός,
πλατύφυλλος και δροσερός.
Mάνα μου, ποιος τον πότιζε,
και ποιος τον κορφολόιζε;
Πέταξε κλώνους και κλωνιά
και σκέπασε τη γειτονιά,
και σκέπασε και μένανε,
που μ’ έχει η μάνα μ’ ένανε.


(Δημοτικό)


10.3.11

Any which way






Χθες το βράδυ ονειρεύτηκα ότι έτρωγα φράπα καθισμένος μπροστά στο άγαλμα του Κολοκοτρώνη. Πρέπει να' χα μπει στο μουσείο πιο πριν γιατί έκοβα το φρούτο μ' ένα γιαταγάνι αρβανίτικο σορτ οφ θινγκ και το χλαπάκιαζα αλατισμένο. Κράταγα επίσης ένα πλακάτ που έγραφε σε κούριερ cocoabutter cash. Μπροστά στα πόδια μου υπήρχε μια λίμνη με νούφαρα χτικιάρικα μπορεί και σαρκοβόρα αλλά δε θυμάμαι σίγουρα. Τους έριχνες μενταγιόν με ραβασάκια, αποσπάσματα από το Écume des jours του Βιαν και γεννάγανε σακούλες *&* που πετάγανε γραμμή προς την είσοδο του καταστήματος απέναντι. Κοίταγα τη λίμνη και τα νούφαρα δυστυχής, ήθελα να πάρω ναρκωτικά, δηλαδή γκιβ μι ε μπλάντυ μπρέικ, αλλά εκείνη ακριβώς τη στιγμή είδα το Μάριο να περνάει πάνω σ' ένα διθέσιο ποδήλατο όπου το καβάλησα και φύγαμε βιαστικά προς το άγνωστο. Και μετά ξύπνησα να πάω για δουλειά. Έξω είχε καλή μέρα αλλά τα τζιτζίκια αργούν. Με λίγα λόγια νορμάλ. Όλα νορμάλ.

7.3.11

Μεσαιωνικό


Η θαμπή μέρα έφερνε σ' ένα παλιό απόγευμα/ στο χρώμα του νερού που πιτσίλιζε τα γυμνά μας γόνατα/ καθώς τ' αμάξι προχωρούσε στις άγονες εκτάσεις πάνω στους πορωμένους ασβεστόλιθους/ στο θολό νερό/ άμμος, πρωινό φως, μαλακό σκοτάδι/ αναδευόταν ένα μικρό ψάρι/ χάζευα τους παραμορφωμένους πόρους κάτω απ' το γκρίζο γυαλί/ το νυσταγμένο δέος του Γιώργου στο πίσω κάθισμα/ τους τελευταίους μας θησαυρούς αποκαμωμένους στο δειλινό/ την αγωνία να το ζήσουμε και να γίνει δικό μας/ η γκρίζα ζώνη μια κατάκτηση/ κάπως έτσι και σήμερα/ με την ίδια διάθεση μπροστά στην τζαμέλια/ κι αργότερα μπροστά στο κατατονικό Never Let me Go (2010)/ άκουσα τις φωνές μας να αιωρούνται στον ζεστό αέρα/ καθώς ο χρόνος τις άφηνε πίσω/ γειάααααααααααααααααααα/ ελάαααααααααα/ ουυυυυυυυυυυυυυ/
The world is like an open window and I' m weary of passing through it. You wound the one that looks through it. I' m weary of the tomorrows and even its gardens are full of sorrows [Sayat Nova]/ το δωμάτιο ήταν ζεστό/ το αχνιστό τσάι στην κούπα/ φιλική πρόσκληση/ το πορτοκάλι και το γαλάζιο μαχαίρι περίμεναν πλάι στο πιάτο/ το χρώμα του ροδιού (1968) είχε ποτίσει υπόλευκη μανουσκριπτίλα (sic) τον αμφιβληστροειδή/ όπως όταν ψάχνουμε τους εαυτούς μας ο ένας στον άλλο/ με τις αγάπες της άνοιξης ζωγραφισμένες στις παλάμες/ περίπου/ ετούτο το μικρό απόγευμα.