27.6.11

Μωρό μου εσύ

[*Το 1994 ήμουνα δέκα χρονών. Τη μέρα των γενεθλίων μου ή κάπου εκεί πήρα την πρώτη μου μουσική έβερ, δηλαδή την πρώτη ολοδικιά μου κασσέτα. Δεν ξέρω εσείς τι ακούγατε τότε, αν ακούγατε δηλαδή ήδη σόνικ γιούθ ας πούμε ή πάλπ, εμένα πάντως με ενδιέφερε να κάθομαι με το γουόκμαν στο Χόντα του πατέρα μου και να λιώνω αυτή την ανίερη κασσέτα. Μετά το πήξιμο στα μπαλέτα αφενός και στο Δημήτρη Λάγιο αφετέρου -και στην καλύτερη περίπτωση- οι μουσικές αυτές αποτελούσαν ένα μικρό δαντικό καθαρτήριο (< τραγική ειρωνεία / #tyxaiodenomizw). Ήξερα μέσα μου ότι ακολουθούσα το σωστό δρόμο. Την ίδια πεποίθηση, με ελάχιστες αποκλίσεις, διατηρώ αναλλοίωτη μέχρι σήμερα. Προτού αποκαλύψω το περιεχόμενο της θα' θελα να σημειώσω ότι την ίδια εποχή πήρε κι ο αδερφός μου ανάλογη κασσέτα, με ελαφρολαϊκό βεβαίως περιεχόμενο, τις οποίες συχνά ανταλλάζαμε για να μην ακούμε όλο τα ίδια (αν και συχνά ήθελε να κρατάει περισσότερο τη δικιά μου). Η ποιότητα βλέπεις. Περιττό να αναφέρω ότι και οι δύο αγνοούνται. Το αίσθημα πάντως ακούγοντας σήμερα τα κομμάτια παραμένει απαράλλακτο και αμείωτο σε ένταση. Η αγαπημένη μου λοιπόν κασσέτα ήταν μια συλλογή από επιτυχίες του Χρήστου Δάντη (από τα 4 πρώτα του άλμπουμς, 'Δακτυλικά αποτυπώματα', 'Αμάν', 'Αλα' και '4'). Το αγαπημένο μου τραγούδι ήταν και παραμένει αυτό εδώ. Το μόνο που απομένει τώρα είναι να ελπίζω σε μελλοντική χρήση της μουσικής του Χρήστου Δάντη σε ost ταινίας του Καουρισμάκι.
Therefore, I rest my case.]

25.6.11

Γκουντνάιτ

RIP

[*Slipped into dementia (1927-2011)]

Πρόσχωμεν

Richard Hayman - Dansero
Idris Muhamad - Εxpress yourself
Smith n' Hack - To our disco friends
Michael Fakesch - Complicated
Dj Spinna - Watch dees
Kahimi Karie - The Harder They Come
Mel Τorme - Sunshine superman
Stéphane Varègues - Le pape du pop
Jimmy james and the vagabonds - Ain’t no big thing
Jean-Pierre Massiera - Jim Clark Was Driving Recklessly
Hemsley Morris & Phil Pratt - Little Things

Ανσέστορς

[*Ο θαυμασμός και η εκτίμηση που τρέφω για το έργο του Sergei Parajanov είναι αρρώστιες γνωστές από παλιά. Ελάχιστες ταινίες μ' έχουν καυλώσει τόσο όσο το Sayat Nova (1968) . Πρέπει να είχε απειλήσει επικίδυνα το καουρισμακικό κατεστημένο γιατί ακόμη θυμάμαι την κάψα. Τελοσπάντων, επειδή κατακαλοκαίριασε και τα ήθη είναι γενικά χαλαρά, θυμήθηκα άλλη μια, παλιότερη ταινία του, που παίζει να είναι ανώτερη και σίγουρα πιο άρρωστη από το Σάγιατ Νόβα. Το Тіні забутих предків ("Shadows of forgotten ancestors" 1965). Πρόκειται για αριστούργημα, από κάθε άποψη. Υπάρχει διαθέσιμο για κατέβασμα, εάν υπάρχει ιντερέσο. Καθώς χάζευα διάφορες πληροφορίες, σχετικές με την ταινία -μεταξύ των οποίων και άπειρο ινφοτζάνκ- έπεσα πάνω σε ένα μικρό θαύμα. Αυτός ο κυριολεκτικά άγιος άνθρωπος, κάθισε και μάζεψε διάφορα ηχητικά αποσπάσματα -απ' την ταινία- συμπιλώντας ένα εξαιρετικό OST. Εννοείται πως δεν είναι ίζι λίσενινγκ, σκέφτομαι όμως, ότι ίσως μπορείς να το ακούς όταν παίζεις μπίλιες σε αλάνες, δίπλα σε τρυπούλες με μυρμήγκια, να κάνει λάβα και να κατουράς όπου βρεις. Η τραχιά γλώσσα των Καρπαθίων, ο πρωτογονισμός, η άγρια ομορφιά ανθρώπων και τοπίου, η προκατάληψη, η δεισιδαιμονία, η συναισθηματική ακαμψία, η βαρβαρότητα, και το παραμύθι αποτυπώνονται εδώ συνιστώντας μια εναλλακτική ηχητική περίληψη.
Dig it asap]