15.7.11
13.7.11
Χελλ
[*Υπολογίζω ότι η μέση θερμοκρασία του σώματος μου κατά τα τρία τελευταία εικοσιτετράωρα προσεγγίζει καμένους αριθμούς/ 80 ας πούμε/ αν το πάρουμε αθροιστικά με την θερμοκρασία του περιβάλλοντος/ δεν ξέρω κι εγώ που τη βρήκα την κωλοίωση μες στον γυφτόκαιρο @#$#$%$@/ έξω να σέπεται ότι αίσθημα μας απέμεινε/ και μέσα εγώ είτε να κουκουλώνομαι το κουβερλί και να με ρημάζει το σύγκρυο/ είτε να ιδρώνω σαν ψήστης/ μπροστά σε γύρους φαντάσματα/ σκατά δηλαδή/ ούτε μουσική ούτε ταινίες/ ένα πράμα μαύρο και ιδρωμένο να κολλάει πάνω μου σα δεύτερο δέρμα/ κάτι τέτοιο περίπου/ σήμερα που έγινα κάπως καλύτερα/ την ώρα που μασούλαγα ένα ροδάκινο/ ατενίζοντας την λάβα του ακάλυπτου/ σκεφτόμουν την Κυριακή/ πόσο άγγιζαν την τελειότητα τα άγνωστα και άοσμα αγόρια αμφιθεατρικά στα λιμανάκια/ την Ντάστυ που ακούγαμε στη διαδρομή/ την χαρά μου να φύγω να φύγω να φύγωωωωωω/ το όρος βυζί όπως το χάιδευε απαλά στο γέρμα του ο ήλιος/ κι ένα φίλο επειδή υπάρχει/ κι έπειτα την νωθρότητα και την ατονία της Δευτέρας/ την ανικανότητα/ κάτι που δεν είναι επιλογή/ ούτε για μένα ούτε για σένα/ αν με κατάλαβες.]
10.7.11
8.7.11
7.7.11
28.6.11
27.6.11
Μωρό μου εσύ
[*Το 1994 ήμουνα δέκα χρονών. Τη μέρα των γενεθλίων μου ή κάπου εκεί πήρα την πρώτη μου μουσική έβερ, δηλαδή την πρώτη ολοδικιά μου κασσέτα. Δεν ξέρω εσείς τι ακούγατε τότε, αν ακούγατε δηλαδή ήδη σόνικ γιούθ ας πούμε ή πάλπ, εμένα πάντως με ενδιέφερε να κάθομαι με το γουόκμαν στο Χόντα του πατέρα μου και να λιώνω αυτή την ανίερη κασσέτα. Μετά το πήξιμο στα μπαλέτα αφενός και στο Δημήτρη Λάγιο αφετέρου -και στην καλύτερη περίπτωση- οι μουσικές αυτές αποτελούσαν ένα μικρό δαντικό καθαρτήριο (< τραγική ειρωνεία / #tyxaiodenomizw). Ήξερα μέσα μου ότι ακολουθούσα το σωστό δρόμο. Την ίδια πεποίθηση, με ελάχιστες αποκλίσεις, διατηρώ αναλλοίωτη μέχρι σήμερα. Προτού αποκαλύψω το περιεχόμενο της θα' θελα να σημειώσω ότι την ίδια εποχή πήρε κι ο αδερφός μου ανάλογη κασσέτα, με ελαφρολαϊκό βεβαίως περιεχόμενο, τις οποίες συχνά ανταλλάζαμε για να μην ακούμε όλο τα ίδια (αν και συχνά ήθελε να κρατάει περισσότερο τη δικιά μου). Η ποιότητα βλέπεις. Περιττό να αναφέρω ότι και οι δύο αγνοούνται. Το αίσθημα πάντως ακούγοντας σήμερα τα κομμάτια παραμένει απαράλλακτο και αμείωτο σε ένταση. Η αγαπημένη μου λοιπόν κασσέτα ήταν μια συλλογή από επιτυχίες του Χρήστου Δάντη (από τα 4 πρώτα του άλμπουμς, 'Δακτυλικά αποτυπώματα', 'Αμάν', 'Αλα' και '4'). Το αγαπημένο μου τραγούδι ήταν και παραμένει αυτό εδώ. Το μόνο που απομένει τώρα είναι να ελπίζω σε μελλοντική χρήση της μουσικής του Χρήστου Δάντη σε ost ταινίας του Καουρισμάκι.Therefore, I rest my case.]
26.6.11
A girl on Sunday
Dick Hayman & Mary Mayo - Moon gas
Piero Piccioni - Camille 2000
Ennio Morricone & Chico Buarque - Roda viva
Laurie Anderson - It Tango
Can - Turtles Have Short Legs
The Knacks - The theme of the day
Busdriver - Avant core
Eddie Jefferson - Psychedelic Sally
The Girls – Hello Beethoven
Frankie Valli & The Four Seasons - Beggin
Horace Silver - Señor Blues
Darondo - Didn't I
Dat Politics - Bees 're bees
The Caretaker - All you are going to want to do is get back there
The Caretaker - All you are going to want to do is get back there
25.6.11
Πρόσχωμεν
Richard Hayman - DanseroIdris Muhamad - Εxpress yourself
Smith n' Hack - To our disco friends
Michael Fakesch - Complicated
Mia - Bucky done gone
Justice - Waters of Nazareth
Dj Spinna - Watch dees
Puss - Master and slave
Kahimi Karie - The Harder They Come
Mel Τorme - Sunshine superman
Stéphane Varègues - Le pape du pop
Jimmy james and the vagabonds - Ain’t no big thing
Jean-Pierre Massiera - Jim Clark Was Driving Recklessly
Hemsley Morris & Phil Pratt - Little Things
Ανσέστορς
[*Ο θαυμασμός και η εκτίμηση που τρέφω για το έργο του Sergei Parajanov είναι αρρώστιες γνωστές από παλιά. Ελάχιστες ταινίες μ' έχουν καυλώσει τόσο όσο το Sayat Nova (1968) . Πρέπει να είχε απειλήσει επικίδυνα το καουρισμακικό κατεστημένο γιατί ακόμη θυμάμαι την κάψα. Τελοσπάντων, επειδή κατακαλοκαίριασε και τα ήθη είναι γενικά χαλαρά, θυμήθηκα άλλη μια, παλιότερη ταινία του, που παίζει να είναι ανώτερη και σίγουρα πιο άρρωστη από το Σάγιατ Νόβα. Το Тіні забутих предків ("Shadows of forgotten ancestors" 1965). Πρόκειται για αριστούργημα, από κάθε άποψη. Υπάρχει διαθέσιμο για κατέβασμα, εάν υπάρχει ιντερέσο. Καθώς χάζευα διάφορες πληροφορίες, σχετικές με την ταινία -μεταξύ των οποίων και άπειρο ινφοτζάνκ- έπεσα πάνω σε ένα μικρό θαύμα. Αυτός ο κυριολεκτικά άγιος άνθρωπος, κάθισε και μάζεψε διάφορα ηχητικά αποσπάσματα -απ' την ταινία- συμπιλώντας ένα εξαιρετικό OST. Εννοείται πως δεν είναι ίζι λίσενινγκ, σκέφτομαι όμως, ότι ίσως μπορείς να το ακούς όταν παίζεις μπίλιες σε αλάνες, δίπλα σε τρυπούλες με μυρμήγκια, να κάνει λάβα και να κατουράς όπου βρεις. Η τραχιά γλώσσα των Καρπαθίων, ο πρωτογονισμός, η άγρια ομορφιά ανθρώπων και τοπίου, η προκατάληψη, η δεισιδαιμονία, η συναισθηματική ακαμψία, η βαρβαρότητα, και το παραμύθι αποτυπώνονται εδώ συνιστώντας μια εναλλακτική ηχητική περίληψη.Dig it asap]
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
