(Θεϊκή) Κλάση

Πρόκειται για τις δέκα μοντέρνες, θρησκευτικές, αρχιτεκτονικές κατασκευές -σύμφωνα με την αισθητική του γράφοντος - στις οποίες αξίζει να γίνει αναφορά. Οι περισσότερες βρίσκονται στη Βόρεια Ευρώπη και αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο.

1. "Katholische Heilig-Geist-Kirche" ( =Εκκλησία του Αγίου Πνεύματος), 1966, (Emmerich am Rhein- Γερμανία).



2. "Kilianskirche", 1967, (Paderborn - Γερμανία).




3. "Hellig Kors Kirke" (=του Τιμίου Σταυρού), 2001-2008, KΗR (Jyllinge - Δανία).

4. "Hallgrímskirkja" (= Η εκκλησία του Hallgrímur), 1945-1986, Guðjón Samuelsson (Reykjavik - Ισλανδία).



5. "Catedral Metropolitana Nossa Senhora Aparecida" , 1970, Oscar Niemeyer (Βραζιλία).



6. "Stykkishólms kirkja", 1980, (Stykkishólmur - Ισλανδία).



7. "Chapelle Notre-Dame-du-Haut de Ronchamp", 1950 -54, Le Corbusier (Ronchamp - Γαλλία).



8. "Catedral Metropolitana do Rio de Janeiro ή Catedral de São Sebastião do Rio de Janeiro", 1964 - 79, (Rio de Janeiro - Βραζιλία).



9. "Grundtvig Mindekirke" (= Memorial Church) 1913-40, Jensen-Klint (ΒΔ της Κοπεγχάγης - Δανία).



10. " Christus, Hoffnung der Welt", 2000, Heinz Tesar (Donau,Vienna - Αυστρία).

Pina Bausch (1940 - 2009)

E la Nave Va (1983) - F. Fellini.
Die Klage der Kaiserin (1989) - P. Bausch
Hable con ella (2002) - P. Almodovar.

-*-

*I Hired a Contract Killer

Σχόλια σε μια μέτρια μέρα

Ο Kαιρός (Ευκαιρία ή Κατάλληλη στιγμη), είναι ρωμαϊκό αντίγραφο έργου του Λυσίππου, και χρονολογείται π.350—330 π.Χ. Σήμερα βρίσκεται στο Τορίνο. Το πρωτότυπο ήταν ένα χάλκινο έργο στη Σικυώνα. Υπάρχει ένα επίγραμμα του Ποσειδίππου (έδρασε γύρω στο 270 π.Χ.) στην Παλατινή Ανθολογία (16.275) -ο οποίος με βεβαιότητα το είδε- που το περιγράφει ως "εν προθύροις" (=στην πόρτα). Φαίνεται ότι αυτό είχε τοποθετηθεί στην πρόσοψη του σπιτιού του Λυσίππου και ότι πιθανώς να αποτελούσε ένα είδος "προσωπικού μανιφέστου". Ίσως όμως να προερχόταν από κάποιο άλλο κτίριο ιδιωτικό ή δημόσιο. Η δήλωση του Ποσειδίππου δεν είναι σαφής. Το επίγραμμα αποτυπώνει το διάλογο μεταξύ του αγάλματος και κάποιου ανώνυμου περαστικού που ρωτάει:

- Ε: Ποιος ήταν ο γλύπτης και από που καταγόταν;
- Α: Ήταν Σικυώνιος.
- Ε: Και ποιο τ'όνομά του;
- Α: Λύσιππος.
- Ε: Και εσύ ποιος είσαι;
- Α: Η ευκαιρία, ο κατακτητής όλων.
- Ε: Γιατί βαδίζεις στις άκρες των δακτύλων σου;
- Α: Είμαι πάντα τρεχάτη.
- Ε: Γιατί έχεις ζευγάρια φτερών στα πόδια σου;
- Α: Πετάω με τον άνεμο.
- Ε: Γιατί κρατάς ξυράφι στο δεξί σου χέρι;
- Α: Σημάδι στους ανθρώπους ότι η εμφάνισή μου είναι πιο κοφτερή απ' οποιαδήποτε λεπίδα.
- Ε: Και τα μαλλιά σου, γιατί κρέμονται στο πρόσωπό σου;
- Α: Για να μπορεί να τα πιάνει όποιος με συναντάει.
- Ε: Μα το Δία, και γιατί το πίσω μέρος του κεφαλιού σου είναι φαλακρό;
- Α: Γιατί κανείς, αφού τον προσπεράσω με τα φτερωτά μου πόδια, δεν μπορεί ποτέ να με πιάσει από πίσω, όσο κι αν το λαχταράει.
- Ε: Για ποιο λόγο σ' έπλασε ο γλύπτης;
- Α: Για χάρη σου ξένε. Και με τοποθέτησε μπροστά στις πύλες σα μάθημα.

Ellen

Άνθρωποι του κόσμου

" (...) Οι κατακτήσεις του Αλεξάνδρου και η ίδρυση των ελληνιστικών βασιλείων έδωσαν το έναυσμα για μια σειρά μεταναστεύσεων και πολιτικών επαναπροσαρμογών, που διέρρηξαν το σχετικά στεγανό κόσμο της κλασικής πόλης. Χιλιάδες Έλληνες συνέρρευσαν στις νέες, μεγάλες και μικρές, πόλεις της ελληνιστικής Ανατολής, για να βρουν την τύχη τους. Σ'αυτές τις νέες κοινότητες θα πρέπει αναπόφευκτα να υπήρξε μια κάποια αίσθηση νεωτερισμού και έλλειψης ριζών, που προκαλούσε ανησυχία. Για παράδειγμα, δεν ήξερε κανείς πάντα ποιοι ήταν οι συμπολίτες του ή τι θα έπρεπε να περιμένει από αυτούς, αφού πολλοί ήταν μετανάστες από άγνωστες πόλεις και μάλιστα σε ορισμένες περιπτώσεις, και από άγνωστους πολιτισμούς. Ούτε μπορούσε κανείς να είναι βέβαιος για το ποιος θα ήταν ο ρόλος του μέσα στην κοινότητα. Ο καθένας έκανε τη σκέψη ότι θα του παρουσιαζόταν μια θεαματικά στροφή της τύχης. Με λίγη τύχη θα μπορούσε να γίνει ευνοούμενος του βασιλιά και να δει την πόρτα να ανοίγεται σε ατελείωτο πλούτο και δύναμη. Αλλά υπήρχε επίσης πάντα το ενδεχόμενο να λεηλατηθεί η πόλη του από στρατό Ελλήνων ή ξένων μισθοφόρων κάποιου άλλου βασιλιά και να στερηθεί τα πάντα ή να πουληθεί ως δούλος (...).

J.J. Pollitt, " Η Τέχνη στην Ελληνιστική Εποχή", μετ. Γκαζή Α., εκδ. Παπαδήμα, Αθήνα 1994


Σας θυμίζει κάτι. (rhetorical question).

Αντιθάλασσα

"(...) Η Αντιθάλασσα αποτελεί μια περιφραστική απάντηση στους ίδιους τους ήρωές της που ισχυρίζονται ότι τα βιβλία που διαβάζουν δεν τους τρομάζουν πια.

Η πρώιμη αυτοβιογραφία του Άλκη, γραμμένη σ' ένα δανεικό διαμέρισμα, λίγο πριν τα πράγματα πάνε απ' το κακό στο χειρότερο, αποτελεί το κλειδί στο ονειρικά αυτοκαταστρεφόμενο σύμπαν της Αντιθάλασσας. Η αφήγησή του πλαισιώνεται από τον αντίλογο της φίλης του Ρόης, που από το οχυρό της στη βόρεια Ευρώπη δηλώνει αποφασισμένη να συνεχίσει τον οργανωμένο αγώνα κατά της αναξιοπρέπειας της καθημερινής ζωής που συνδέει τον εικοστό με τον εικοστό πρώτο αιώνα. Με αφετηρία μια καθοριστική -για τη φαντασία του Άλκη - ημερομηνία, δυόμισι δεκαετίες πίσω, οι ναρκισσιστικές τάσεις των ηρώων απελευθερώνονται, επιτρέποντας στα παιδιά να συμπεριφέρονται ως γονείς και στους γονείς ως παιδιά. Καθώς τα επόμενα είκοσι πέντε χρόνια και οι δύο γενιές προσπαθούν μάταια ν' αναλάβουν τις ευθύνες τους, η πλοκή μεταφέρεται απ' το Παρίσι στα τέλη της δεκαετίας του '60, στις αιώρες της Πελοποννήσου τα καλοκαίρια της δεκαετίας του '70, στην Αθήνα με θέα τη μισητή Ακρόπολη το 1980, μέχρι που στα τέλη του αιώνα τα ίχνη μπερδεύονται ανεπανόρθωτα, συμβάλλοντας στη δημιουργία ενός κόσμου γεωγραφικών ανατροπών όπου το βέλος του χρόνου δείχνει πάντα στην ίδια ιστορική κατεύθυνση, δηλαδή προς τα έξω. Όταν όμως η Ρόη αποφασίζει να ξεφορτωθεί τα βασανιστικά κείμενα, εγκαταλείποντας τα μ' ένα επεξηγηματικό γράμμα σ' ένα παραθαλάσσιο θέρετρο, η ιστορία αρχίζει, όπως συνήθως, από το τέλος στην αρχή (...)".

Φυσικά από την Άντζελα Δημητρακάκη και τις εκδόσεις Οξύ.

Boulanger

*I Hired a Contract Killer

The Killer: [the killer finds Henri, but starts to cough blood] Cancer. I'll be gone in a few weeks time.
Henri Boulanger: I'm sorry.
The Killer: Why? It'll take me out of here.
Henri Boulanger: Don't you like it here?
The Killer: No. I'm a loser.
Henri Boulanger: But this time you win.
The Killer: That's what you think. Life is a disappointment.
[the killer shoots himself]
 

New Division Eastside Story aka N.D.E.S.

Μπορεί να 'ρθει η μέρα που θα 'χεις/ τον κόσμο στα χέρια δικό σου,/ δε θα 'χεις όμως εμένα για να σ'αγαπώ./ Κι ίσως να κλάψεις πικρά που μ' άφησες να φύγω,/ μπορεί να το μετανιώσεις, μα θα 'ναι αργά./ Σου 'δωσα την αγάπη μου, καθετί που 'χα μες στην καρδιά./ Πρόδωσες την αγάπη μου, μ 'άφησες δίχως παρηγοριά./ Μοναχό, μοναχό να μετρώ το χαμένο καιρό, να πονώ./ Μια μέρα θα καταλάβεις τι ήμουν εγώ για σένα,/ θα λες για τα περασμένα και θα με ζητάς./ Κι ίσως να κλάψεις πικρά που μ' άφησες να φύγω,/ μπορεί να το μετανιώσεις, μα θα 'ναι αργά. be your own. idol

Feeling ΜΠΛΟΥ again

Τη ΜΠΛΟΥ μπορεί και να τη διάβασα 7 ή 8 φορές. Πάντα καλοκαίρι.
Αλλά κάθε φορά είναι μια παραπάνω ΜΠΛΟΥ

και μια παραπάνω !SPOILER! γάτα Βανίλια !SPOILER!.

Μια αιωνιότητα και μια Ζωζώ

Το μεσημέρι είχα την απρόσμενη επιφοίτηση της Ζωζώς Νταλμάς. Ενώ κατηφόριζα αμέριμνος το urban καμίνι έπεσα πάνω σ’ένα στραπατσαρισμένο πακέτο Σαντέ.

Αβίαστα θυμήθηκα τον εαυτό μου άφιλτρο μόρτη (και καλά) να τραγουδάει τον «Απόκληρο» του Βαγγέλη Γερμανού, ανοιξιάτικο Σαββατόβραδο σε σεσημασμένο μπαλκόνι, φίλοι χαλαροί – είχαμε πιάσει ταρκοφσκικά επίπεδα νωχέλειας- και διαρκώς να πεινάω.

Η Ζωζώ. Ήταν το ξανθό φιλήδονο στα Σαντέ.

Γεωργία-Ζωή Σταυρίδου. Σουμπρέτα, πρωταγωνίστρια της ελληνικής και τουρκικής οπερέτας και της επιθεώρησης με το άστρο καρφωμένο ήδη στην κούνια της. Ο παππούς Τσερκέζος και η γιαγιά Ρουμάνα. Γεννήθηκε στην Πόλη το 1905 αλλά έζησε, από τα παιδικά της χρόνια, στην Θεσσαλονίκη όπου σπούδασε τραγούδι και χορό στο Ωδείο Γραικού κι έπειτα στο Μιλάνο. Πρωτοεμφανίστηκε ως χορεύτρια πρώτα στην Θεσσαλονίκη και λίγο αργότερα στην Αθήνα με τον Θίασο Έλσας Ένκελ. «Έδωσε πολλές συναυλίες και ρεσιτάλ χορού και τραγουδιού με διεθνές πρόγραμμα. Έκανε επίσης άπειρες περιοδείες, ψυχαγωγώντας τους απόδημους `Ελληνες της Οικουμένης, μα και το αλλόγλωσσο κοινό.» Την θαύμαζαν ιδιαίτερα οι Τούρκοι με τους οποίους ήρθε σε στενότερη επαφή κυρίως μέσω του ειδυλίου της με τον Κεμάλ Ατατούρκ. Δεν ξέρω πως τα κατάφερε πάντως η διαμονή της στο Ντολμά Μπαχτσέ είναι διαπιστωμένη.

Υπήρξε συνθιασάρχης σε διάφορα θεατρικά σχήματα της εποχής καθώς και πρωταγωνίστρια στο θέατρο «Ζωζώς» στην πλατεία Κυψέλης. Φαίνεται ότι αυτό βρισκόταν στην Κυψέλης 90 και λειτουργούσε σαν σινεμά από το 1934 – 1988 υπό την ονομασία ΑΤΤΙΚΟΝ. Δεν κατάφερα να εντοπίσω κάτι άλλο σχετικό εκτός από σκόρπιες νύξεις. Και μετά αυτό εδώ το τέλος ,το αισχρό.

Εμφανίστηκε σε τουρκικές ταινίες της Ipek Film και σε κάποιες ελληνικές και γαλλικές.

Τη δεκαετία του 60 (;) παραχώρησε μια συνέντευξη στον δημοσιογράφο Δημήτρη Λιμπερόπουλο, μέρη της οποία μπορείτε να ακούσετε εδώ. Ο ίδιος αφηγείται πως τον κάλεσε τηλεφωνικώς στο σπίτι της -στην Κυψέλη;- για να του «αποκαλύψει μερικά "μυστικά" από τη ζωή της». Του ζήτησε να μην τα αποκαλύψει ενόσω αυτή βρισκόταν εν ζωή: «Πήγα στο σπίτι της (νομίζω κάπου στη Κυψέλη) με το μαγνητόφωνο και βρήκα μια ηλικιωμένη κομψή κυρία , που ζούσε με την παλαιομοδίτικη γκαρνταρόμπα της, το άρωμα Σανέλ 5 και τις αναμνήσεις του παρελθόντος». Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε επακριβώς με τι καθήκοντα ήταν επιφορτισμένη αλλά στη συνέντευξη είχε εκμυστηρευτεί στον Λιμπερόπουλο ότι κάθε φορά που επέστρεφε από την Τουρκία είχε κατ’ ιδίαν συναντήσεις με τον Ελευθέριο Βενιζέλο. ΜΑΤΑ ΧΑΡΙ.

Ταινία που θα εστιάζει στη σχέση της με τον Κεμάλ Ατατούρκ σε σκηνοθεσία Παύλου Τάσιου έχει εγκριθεί από το πρόγραμμα Ορίζοντες του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου. Τα γυρίσματα δεν έχουν ακόμα ξεκινήσει. Επιτρέψτε μου να έχω ισχυρές αμφιβολίες για το όλο εγχείρημα.

Όσο για την επιμέλεια των απομνημονευμάτων της, την έχουν αναλάβει άνθρωποι από το στενό της περιβάλλον, όπως ο ηθοποιός-συγγραφέας Βασίλης Κολοβός (στενός φίλος της από το 1976) και ο χορογράφος Δημήτρης Ιβάνωφ, ο οποίος τη γνώριζε από παιδί, της οφείλει την καριέρα του και είναι ο μοναδικός κληρονόμος του αρχείου της (με ιδιόγραφη διαθήκη και δικαστική απόφαση). Συμμετέχει ακόμη η θεατρολόγος Λίλα Σταμπούλογλου, ενώ η δικηγόρος Σωτηρία Γκιζάνη καλύπτει τη νομική πλευρά του βιβλίου.

Η Ζωζώκα, η ατίθαση, με το μπικίνι και το απειθάρχητο στόμα τελείωσε όπως κάθε ματαιότητα σε οίκο ευγηρίας της Αθήνας τον Αύγουστο του 1988.

Μόνη και λησμονημένη από τους πρίγκιπες, που τελικά ποτέ δεν υπολόγιζε.

Foto 2
Foto 3

Η έκσταση της Θηρεσίας Μουρακάμι

To Babettes gæstebud (1987) είναι απλά ΣΟΥΠΕΡΜΠ.
Στο τέλος βούρκωσα, τόσο μεσαιωνικά πρωτότυπο το βρήκα.

Ένα πάθος. Θρησκευτικό, ανθρωπιστικό, ερωτικό, γαστρονομικό. Εκστατικό.

Δεν είναι μόνο οι επιρροές από το έργο του Μπέργκμαν και η κληρονομιά του Λουθήρου. Είναι η μεγάλη κυρία Bodil Kjer, ο Φρόυντ, η ταπεινή εμφάνιση της Bibi Andersson, η γαλλική σχολή της μπουρζουαζίας, η Misericordia, η μισαλλοδοξία και η απάντηση της σάρκας στον "αυτισμό" του μυαλού.

Είναι η θέρμη που εισχωρεί σταδιακά στις ανθρώπινες σχέσεις των μονοκόμματων κατοίκων της άγριας Γιουτλάνδης και φτάνει να εξομαλύνει σε σημαντικό βαθμό τις διαφωνίες.

Δείτε το χορτάτοι.

A girl on Sunday

1. Coco Briabal - Les yeux noirs
2. Eureka - Unkle Hq
3. J' traine les pieds - Olivia Ruiz
4. Things we do - (Jazzy Sport Remix) Nils Krogh
5. Dirty Laundry - Bitter:Sweet
6. 6 am - nikko Patrelakis
7. Fly Away - Microsillon
8. Juste quelquun de bien - Enzo Enzo
9. Bei Mir bist du schon - Klaus Waldeck
10. Hernando's hideaway - Archie Bleyer
11. Love is a losing game - Amy Winehouse
12. A Sunday Smile - Beirut
13. Eyes without a face - Billy Idol
14. Shameless eyes - Gonzales ft Feist
15. My Gubel - Mulatu Astatke
16. Fever - Peggy Lee
17. Je t'aime moi non plus - Sven Vath ft Miss Kittin
18. Where the streets have no name - (Cythar Mix) Dream Electro ft Gabriella
19. Un Soir de pluie - Blues Trottoir

Fotos

Ofelia

*Hamlet liikemaailmassa

Hamlet: You got a daughter?
Polonius: Yes.
Hamlet: Don't let her take too much sun, for it's nobler to give. Tell her about the facts of life or she might burst pregnant.

Σημάδι

Τον είδα στ' όνειρό μου να μαζεύει baby corn σε ένα αγρό.
Είναι θεϊκό σημάδι ότι ζει.

And Elvis saw them berating the poor recording artist, whose music was terrible and lyrics insipid, and Lo, the King said unto the mob:`Let him who is without bad singles cast the first rhinestone.'

(Long) Walk of Fame

Δεν ήταν καλή η μέρα σήμερα. Απ' το πρωί φαινόταν ότι ήθελε να διώξει τον εαυτό της.
Είχε καλούς λόγους για να το κάνει, ομολογουμένως.

-Επιστρέφοντας απ' τη δουλειά, κάτω από ήλιο που ζεματάει σκέφτεσαι κι εσύ όσους πίστεψαν περισσότερο σε κάποια άτυπη πρόβα τζενεράλε παρά στον ίδιο τους τον εαυτό.
Στον οποίο συνέχιζαν να δίνουν παράσταση κάθε μέρα.

Στη διαδρομή Drexciya - Lost Vessel και συγκοινωνούντα δοχεία. Ό,τι είμαστε.

Και ό,τι θα γίνουμε. RIP M.J.J.

H Μαίρη και οι Αndrews sisters

Η Μαίρη Μαντωνανάκη γεννήθηκε στο Παλαιό Φάληρο το 1928.
Ήταν παντρεμένη με τον μουσικοσυνθέτη Νίκυ Γιάκοβλεφ. Ο τελευταίος, εκτός από μουσικοσυνθέτης υπήρξε και διευθυντής του γνωστού Αθηναϊκού ζαχαροπλαστείου "Πέτρογκραντ", το οποίο βρισκόταν στην οδό Σταδίου 23. Κατ' άλλη πηγή: "Ο Γιάκοβλεφ ήταν ο ιδιοκτήτης του "Πέτρογκράντ", του περίφημου ζαχαροπλαστείου της οδού Σταδίου. Ήταν πάντα στο χώρο αυτό με ένα μονόκλ περασμένο στο λαιμό του. Πολλές φορές η Μαίρη Λω καθόταν στο ταμείο".
Τραγούδησε "ελαφρά", κυρίως συνθέσεις του Νίκυ Γιάκοβλεφ κι άλλων.
Τραγούδησε επίσης, στα ελληνικά, διασκευές ξένων τραγουδιών - επιτυχιών της εποχής, όπως για παράδειγμα το "Ρούμι και Κόκα Κόλα" με τη συνοδεία του τρίο Στάρ (πρωτότυπο: " Rum & Coca Cola" ερμήνευαν οι Andrews Sisters;).

Δεν κατάφερα να εντοπίσω κάτι άλλο σχετικό με τη Μαίρη ή με το ζαχαροπλαστείο "Πέτρογκραντ", αν και πρέπει να ομολογήσω ότι δεν το έχω ψάξει διεξοδικά.

Τις Κυριακές το βράδυ απομονωνόταν στην κουζίνα με το σίδερο. Στο ράδιο έπαιζε μια εκπομπή (που ακόμη μεταδίδεται), "Μουσικά Ταξίδια" λεγόταν(ίσως τότε με διαφορετικό όνομα).
Εκεί, στην κουζίνα -καταβροχθίζοντας πορτοκάλια και τσάι τα βράδια του χειμώνα- άκουγα την Μαίρη Λω.
Της άρεσαν αυτά τα "νοσταλγικά" κι εύχομαι να συνεχίζει να τ' ακούει και τώρα που λείπω. Κάθε φορά που ακούω τη Μαίρη Λω σκέφτομαι το σχολικό πουκάμισο και το Κυριακάτικο σιδέρωμα στην κουζίνα. Και μπορώ να γίνομαι , ακόμα, ανύποφορα, παιδιάστικα, και αδιόρθωτα νοσταλγικός.

Καλή αντάμωση.