Η Αλίκη στη χώρα των πορνοθαυμάτων

*Alice in Wonderland: An X-Rated Musical Fantasy (1976)

Τhe Man With The Golden Arm (1955)

......................

Υπάρχει ακόμα

*pic

RIP

teatime

Η αστοχια επιβεβαιώνεται με άφθονες πατάτες σε κατολίσθηση: How to be (2008), Somersault (2004), The Boys are back (2009).
To Bright Star (2009) ήταν συμπαθητικό αν και η προσωπικότητα και η τέχνη του Keats ποτέ δεν με ενέπνευσε. Tι τέχνη και πράσινα άλογα. Ένας νέος που φθίνει - με την αρρώστεια να' χει δαγκώσει γερά ό,τι ζωντανό τον περιβάλλει - τι κληρονομιά να έχει αφήσει στην ποίηση; Μην ακούω ανοησίες και συγχύζομαι.
Αντίθετα, ενδιαφέρον παρουσιάζει ο βίος της δεσποινίδας Fanny Brawne.
Τι έλεγα; ..ω ναι για την ταινία. Ξέρω γω. ΟΚ. Μάλλον.

Hypno

_*_

*pic

Χρυσούλα

Η εξώπορτα έμοιαζε πολύ με την προπολεμική της γιαγιάς μου καθώς και με άλλες σε τούρκικα χωριά της επαρχίας. Ήταν η πρώτη φορά που έβλεπα τέτοια πόρτα στην Αθήνα. Ένα θολό γυαλί με φλύαρη σιδεριά μπροστά και λοξό χερούλι. Στα πισινά προσκτίσματα είδα ένα καδράκι σταυροβελονιά και ζήλεψα, μια παλιά ντουλάπα, το δεύτερο ψυγείο -φουλαρισμένο πίτσες-, ένα μεγάλο γουδί καθώς και μια ξύλινη στεφανοθήκη - τα στέφανα ποιανών - όλα συντηρημένα σ' ένα παχύ στρώμα σκόνης. Γύρισε στην αυλή. Όμως εγώ ήθελα να κάτσω εκεί, όπου ήταν γνώριμα, δροσερά και κάπως υγρά. Περίμενα το γέρο με το σουραύλι ξεχνώντας το κατσίκι που σιγοψηνόταν στην ψησταριά. Έξω οι κοπέλες είχαν απλώσει το θαμπό τους δέρμα στον ήλιο. Όλες οι μικρές ρυτίδες και τα ζαρώματα έσβησαν κάτω από τ' ανοιξιάτικο φως -ποιός λέει ότι οι άνθρωποι φαίνονται πιο ωραίοι τη νύχτα. Είχα ξεχάσει την ομπρέλλα και δεν μπορούσα να παρακολουθήσω, σε ό, τι θυμάμαι τώρα δεν μπορεί να υπάρξει απόλυτη πιστότητα. Αλλά, πέρα βρισκόταν μια λεμονιά που φαινόταν ευτυχής, φορτωμένη λεμόνια και όλα. Έπαιζαν οι χειμερινοί κολυμβητές αλλά είχα διάθεση να ακούσω την Χρυσούλα του Πάνου Σάμη και να το αφιερώσω στη νηφάλια οικοδέσποινα. Καθόταν με ύφος απόκοσμο στο θρόνο της, ένα μικρομεγαλο σκέρτσο, ατενίζοντας την πολύχρωμη ομήγυρη με συγκρατημένη συμπάθεια.
Εχτές. Στη Νέα Φιλαδέλφεια.

aww

Λόβλυ

Παρασκευή

Είμαι θρησκόληπτος. Διότι τη μεγάλη παρασκευή του εβδόμου έτους της ζωής μου συνέβη το υπερθαύμα. Μέσα στα τσαλακωμένα πέταλα, τις ατελείς μυροφόρες, τα στενιασμένα πρόσωπα των ηλικιωμένων, τη μπόχα απ' τα στόματα των ψαλτών, το loud στόλισμα του Επιταφίου και τα πλάγια βλέμματα, τα σπρωξίματα και τη γενική δυσφορία αναζήτησα σημείο φυγής. Δεν ήθελα να εξηγήσω σε κανένα την προσβολή της αισθητικής μου. Είπα μια προσευχή του τύπου θεέ αν είσαι θεός όπως λένε κάνε να τελειώσει τώρα το μαρτύριο αυτό διότι μισώ την εκκλησία και θα λιποθυμήσω πάνω στο σκαμνί και μπορεί και να πεθάνω κιόλας και θα κλαίει η γιαγιά μου που δεν πρόλαβα να κοινωνήσω. Θυμάμαι σα να' ταν χθες, πως είχα σφίξει τις παιδικές γροθιές κόντρα στα γόνατά μου, ήθελα να πονέσω τον εαυτό για να δει ο Χριστός ότι δίπλα του δεν ήταν μόνο η Μαρία χωρίς μουνί και ο Τζόνυ μπι γκουντ-, αλλά κι εγώ. Με τα μάτια κλειστά έλεγα την προπαίδεια ξανά και ξανά για να εξιλεωθώ καθώς επίσης και το ντίλι ντίλι (που μας είχε βάλει η δασκάλα να μάθουμε απ' έξω). Κι όταν άνοιξα τα μάτια στο γκραν φινάλε ήταν εκεί. Με μια κακάσχημη γιαγιά σε έκσταση, πάσχιζαν να στριμωχτούν κάτω από τη βρωμερή μασχάλη του φέροντα τον επιτάφιο. Έξω, τα μόρια της ατμόσφαιρας συγκρούονταν αθόρυβα στους πατημένους λεμονανθούς. Είχα την αίσθηση ότι ο κόσμος γύρω ήταν έτοιμος να λιώσει και να σωθεί στον εαυτό του. Δεν ξέρω τι σόι λιτανείες κάνετε εδώ. Για τις δικές μας λέω.
Μετά τον έχασα. Αλλά ποτέ δεν έπαψε να αποτελεί θεοφάνεια.

Ο πρώτος έρωτας.

*pic

Εδέμ

....................................

Τώρα που οι μέρες μεγαλώνουν/ δε μπορώ ν' ακούσω το θρόισμα της κουρτίνας στο παρκέ/ επειδή έξω στέκεται ένας τοίχος μαύρος που μου κόβει τον αέρα γαμώτο/ και θέλω να βγω μ' ένα νεροπίστολο και να του ρίχνω ανελέητα/ μέχρι ν' ασπρίσει/ τουλάχιστον/ ευχόμουν εκείνο το φως το διάφανο της Κυριακής να έμενε εκεί για περισσότερες μέρες/ αλλά κατά πως φαίνεται/ το καλοκαίρι βιάζεται/ γοργά σκληραίνουν οι μέρες/ In the Mouth Of A Desert/ τα νεύρα τους τα σέρνει στο τσουβάλι του ένας άνεμος/ που μου ανακατεύει το πνεύμα/ όλως τυχαίως/ κάτι φτωχές μυγδαλιές εδώ κι εκεί χάνουν τα πλουμιά τους/ κι αναπολώ/ σαν κάθε προκομένος αργόσχολος/ το Φθινόπωρο

*φώτο ३

τατα

[Her romantic mind was like the tiny boxes, one within the other…however many you discover there is always one more; and her sweet mocking mouth had one kiss on it that Wendy could never get, though there it was, perfectly conspicuous in the right-hand corner.]

*pic - Peter Pan, J.M. Barrie

_*_

Linda's Film on Menstruation (1974)

Κλασικά εικονογραφημένα
Source

A girl (along with a singing boy) on Sunday

Tony Pinelli - Δώδεκα Μήνες (δυστυχώς no link)

Take That - How deep is your love
Jane Birkin - Comment te dire adieu
Gonjasufi - Klowds
Μανώλης Αγγελόπουλος - Τα μαύρα μάτια σου
The Heliocentrics - Winter song
Jacques Brel - Le moribond (Seasons in the sun)
10 cc - I' m not in love
Joe Dassin - À toi
Françoise Hardy - Träume

The Beach Boys - Wind Chimes

*pic

Wash your face

[Τη φύση, την καθαυτό φύση με τη χτυπητή χρωματική της ομορφιά, την αντίκρυσ' ένα δειλινό από την ψηλή πλατεία της πολιτείας, όταν ο ήλιος βασίλευε στη θάλασσα μέσα σε πορφυρόχρυσους αχνούς. Ήταν κάτι το πολύ όμορφο. Κι αυτή η εντύπωση με τη μνήμη των φωτεινών χρωμάτων απόμεινε άσβηστη εντός του. Κι η έκταση της θάλασσας, ισόπεδη και συμμαζεμένη για τη γνώση ενός παιδιού, γέννησε στη φαντασία του Μιχάλη τ' όνειρο του ταξιδιού: Θα πήγαινε με βάρκα, μακριά, μακριά, εκεί που ο ήλιος βασιλεύει, για να ιδή με τα ίδια του τα μάτια αν οι αχνοί, οι φλόγες και τα χρώματα ξεπηδάν από την ένωση της πύρινης σφαίρας τ' ουρανού με το υγρό στοιχείο της θάλασσας.]
Μ.Καραγάτσης, Από τη ζωή του Μιχάλη Ρούση.

*pic

aw

Beauties

..................

Τις παρατηρώ να ντύνονται/ να γδύνονται/ να μιλάνε με τις φίλες τους/ να καπνίζουν και να πίνουν καφέ/ να κυνηγάνε τα παιδιά τους/ να ορμάνε στους μαιντανούς σα να' ταν πλάκες χρυσού/ να περπατάνε αγκαζέ με τις μανάδες τους/ να σπάνε κλάμερ και να βρίζουν σαν ταρίφες/ δεν υπάρχει καμμιά λογική/ μην το ψάξεις ποτέ/ εσύ κι εσύ/ που δεν αντέχεις την αλήθεια/ τους.

*pics

Ουμβέρτος psychedelicus

*pic