14.10.10

Pussydom

O Louis Wain γεννήθηκε, σε οικογένεια μεσοαστών, στο Clerkenwell του κεντρικού Λονδίνου το έτος 1860. Λόγω μιας γενετικής δυσμορφίας στο πρόσωπο έλαβε κατ' οίκον μόρφωση. Σπούδασε στο West London School of Art στο οποίο συνέχισε να δουλεύει ως καθηγητής, μετά το πέρας των σπουδών του, και για μικρό χρονικό διάστημα. Μετά το θάνατο του πατέρα του παρέμεινε υπεύθυνος για τη συντήρηση της μητέρας του και των πέντε αδερφών του. Ξεκίνησε να εικονογραφεί για λογαριασμό διαφόρων λονδρέζικων εντύπων, εφημερίδων και περιοδικών. Αγαπούσε να ζωγραφίζει ζώα και σκηνές στην εξοχή. Ανέπτυξε ιδιαίτερη σχέση με τις γάτες κατά την περίοδο ασθενείας της γυναίκας του. Σταδιακά οι γάτες του ξεκίνησαν να αποκτούν ανθρωπόμορφα χαρακτηριστικά και ήταν ιδιαίτερα αγαπητές στη βικτωριανή Αγγλία. Ο Wain θεωρούνταν γοητευτικός αλλά αλλόκοτος. Συχνά επέτρεπε να εκμεταλλεύονται τη δουλειά του άτομα αμφίβολης ποιότητας και παρόλες τις διακρίσεις που έλαβε κατά τη διάρκεια της διαυγούς περιόδου αντιμετώπιζε συχνά οικονομικά προβλήματα. Η σχιζοφρένεια ξεκίνησε να εκδηλώνεται αμέσως μετά το θάνατο της μητέρας του. Ορισμένοι μελετητές υποστηρίζουν ότι υπήρξε επακόλουθο της μόλυνσής του από τοξόπλασμα (του οποίου κύριος ξενιστής είναι η γάτα). Σταδιακά ανέπτυξε συμπεριφορά επιθετική και καχύποπτη απέναντι στις αδερφές του. Υποστήριζε ότι η λάμψη του σέλιλοιντ είχε κλέψει τον ηλεκτρισμό από το μυαλό τους. Τα έργα της περιόδου αυτής εκπέμπουν ακριβώς την επιθετικότητα. Έντονα χρώματα, αιχμηρές γραμμές, σκληρά περιγράμματα. Τις νύχτες περιπλανιόταν άσκοπα στους έρημους δρόμους κι όταν βρισκόταν στο σπίτι είτε έγραφε σε γλώσσα ακατάληπτη είτε αφοσιωνόταν στην ανακατάταξη των επίπλων στο χώρο.
Πέρασε τα χρόνια από το 1924 μέχρι το θάνατό του το 1939 σε ψυχιατρικά ιδρύματα ζωγραφίζοντας γάτες.

.

6.10.10

Γιου γκαντ ιτ ολ ρονγκ


υπάρχουν δυο ποικιλίες βασιλικού ο καλοκαιρινός και ο χειμωνιάτικος/ όπου ο τελευταίος πλατύφυλλος/ φουσκώνω σαν παγώνι όταν αναφέρομαι σ' αυτόν/ λες κι έχω κάνα στρέμμα βασιλικούς/
6 a.m./ βγαίνω στους κήπους της Βαβυλώνος να μιλήσω στη χλωροφύλλη/ ψιθυρίζω αργά όποια πρωινιάτικη ανοησία μου κατέβει/ όπως ότι έχω καιρό να φάω αυγά ποσέ/ ή ότι το L'humanité ήταν μια μάπα κι ορκίζομαι να μην ξαναδώ Dumont μέχρι το επόμενο πλειστόκαινο/ σε κάποιο απέναντι μπαλκόνι ένας άντρας και μια γυναίκα λογομαχούν με έντονες κινήσεις/ τα συριστικά κινούνται επιθετικά στο πλέγμα του ήχου / L'Amour et La Violence/ στο σκηνικό εντάσσονται φρικαρισμένο βρέφος που κλαίει/ γέρος που τακτοποιεί ντουλάπα με ασπρόρουχα/ κουρδικό προλεταριάτο που ετοιμάζει κολατσιό/ ώρα εβδόμη πρωινή/ υπάρχει ένα σκυλί που κοιτάει επίμονα/ το φορτηγό που ξεφορτώνει τυροκαυτερές σε παρακείμενο σουπερμάρκετ/ έχω κολλήσει σχεδόν τη μούρη μου στο κυπελάκι με το αχνιστό τσάι/ κρυώνω/ σύντομα εμφανίζεται υπάλληλος του δήμου με σκούπα μάγισσας/ ο οποίος αδειάζει νευρικά το μικρό κάδο/ βλέμμα τάιλερ ντέρντεν-περιμένω-το- σουκου-για-να-μπανίσω-κωλάρες-στο-ΑΝΑΚΤΟΡΟ/ την ίδια ώρα σποτάρω ξανθό πρόσωπο να κινείται στο απέναντι πεζοδρόμιο/ είναι ένα κορίτσι με μπλε αθλητική στολή/ με τον αριθμό μηδέν/ δηλαδή 0/ δε ξέρω ποιος μπορεί να παίζει μ' αυτό το ατελές σχήμα στην πλάτη/ πάντως πάνω απ' το μηδέν γράφει ΑΛΙΚΗ/ Άλις ντίαρ πές τους να σου δώσουν κάνα αριθμό τις προκοπής/ όπως τρία 3/ έστω τέσσερα 4/ αλλά εκείνη τη στιγμή καταφθάνει το αμόρε που της ρίχνει τουλάχιστον είκοσι χρόνια/ γιου γκαντ ιτ ολ ρονγκ Άλις/ κι εσείς μη με ρωτάτε τι κάνω τα πρωινά μετά τα βράδια.

27.9.10

Die Gelehrten, die Verkehrten.

.....................
[Κούρασις. Είχα σχεδόν ξεχάσει πόσο δύσκολη είναι η επανάσταση. Φυσιολογικά. Διότι κατά τα άλλα οι μέρες εξελίσσονται ομαλώς, όπως θα' πρεπε ίσως αυτή την εποχή. Η διάδοση της εγγραμματοσύνης στο προτεσταντικό σύμπαν, η ετερότητα και η θέση της εικόνας είναι μάλλον θέματα που δεν ενδιαφέρουν και πολλούς, συνεπώς δε θα επεκταθώ. Όταν ανακάλυψα ότι δεν ενδιαφέρουν ούτε και μένα ήταν δυστυχώς αργά. Τό μόνα που κράτησα και τα οποία απετέλεσαν σανίδες σωτηρίας στον ωκεανό της αμφιθεατρικής πλήξης είναι τα περισταστικά εικονοκλαστικής βίας, όπου ένας τύπος χέζει στο στόμα ενός αποκαθηλωμένου εσταυρωμένου, ένας Άγιος Φραγκίσκος με γαϊδουρινά αυτιά κι ορισμένα εμπνευσμένα ονόματα όπως Κλοτθίλδη, Μπρουνχίλδη, Φρεδεγούνδη. Συνοπτικά.]


20.9.10

Cafe Größenwahn

Πέρασα ένα μέρος του απογεύματος ακούγοντας οχοχοχ/ ενώ παρακολουθούσα το ταβάνι της κουζίνας να ξεφλουδίζει και να πέφτει στο πάτωμα/ μεγάλα και μικρά κομμάτια ακρυλικού στο μωσαϊκό μπιζέλι/ προσπαθούσα να προστατέψω το φαγητό από την κατολίσθηση της αποκολληθείσας μπογιάς/ οι υδρατμοί μάλλον επιδείνωναν την κατάσταση/ μπορείς να φανταστείς πόσους υδρατμούς παράγει ένα κιλό φασόλια μαυρομάτικα σε μάξ θερμοκρασία/ δαντική κόλαση/ την ίδια ώρα μελετούσα την ανάμιξη του Ντιάγκιλεφ με το κίνημα Mir iskusstva (Мир иску́сства = Ο κόσμος της τέχνης ) δύσκολο πράμα να προωθείς την Αρ-Νουβώ και να διευθύνεις ταυτόχρονα ένα θίασο μπαλέτου/ και να είσαι και γκέι νόου οφφένς/βαρέθηκα γρήγορα/ η τυχαία σελίδα που άνοιξα στο λεξικό έλεγε αλμανάκ/ πρώτη λέξη πάνω πάνω/ κι έτσι έμαθα κάτι χρήσιμο που δεν ακούγεται σαν ντουρχγκάιστιγκουνγκ/ τα χρώματα του απογεύματος λειτούργησαν καταπραϋντικά/ στη γενικευμένη φόρτιση/ υποθέτω/ η κατάσταση υποβοηθήθηκε από το Ping-pongkingen (2008)/ το οποίο μοιάζει να είναι βουτηγμένο στο ταλκ/ δε ξέρω πως αλλιώς να το περιγράψω/ μου άρεσε δηλαδή γιατί δεν έχω δει άλλη ταινία που να ταλκίζει τόσο/ η μέρα κλείνει θριαμβευτικά σε 13 λεπτά/ ακριβώς.
νάνι νάνι
.

*pic