31.1.11

Τhe Long Island Nomi


[* O Σκετς μου θύμισε τον Κλάους Νόμι -στις 24 Ιανουαρίου είχε γενέθλιο/ με αποτέλεσμα να επανέλθω στο ξεχασμένο από καιρό The long island four (1980)/ κάποιου Anders Grafstrom για τον οποίο δεν κατάφερα να ανακαλύψω τίποτα απολύτως/ ο μόνος Άντερς Γκράφστρομ που βρήκα ήταν ένας Σουηδός παπάς/ που στην ξυλογραφία μοιάζει σα να τον έχει γλύψει γίδα/ τελοσπάντων στην ταινία εκείνη ο Νόμι είχε ένα μικρό ρόλο/ το ότι δεν κατάφερα να την βρω ποτέ είναι ένα θέμα άλλο/ που πονάει/ άουτς]

26.1.11

She's jazzy

.....................................

Coachella 2011

...................................................................................
[*Νόου οφφένς. Πραγματικά μόνο ο Έλβις λείπει. ΟΚ και ο Καουρισμάκι αν ήταν τραγουδιάρης (κλικ/ ζουμ στην εικόνα για να δείτε όλα τα ονόματα)]

Άκι'ς μπόυς

Άκι ο Μεγαλοπρεπής

Sobre las olas

^^^







[*Αυτός εδώ ο χαλαρουίτος κύριος με το βιολάκι είναι ο Χουβεντίνο Ρόσας ο οποίος συνέθετε για πλάκα και αντάλλασε βάλς όπως αυτό εδώ με ένα ζευγάρι παπούτσια. Το βασικό θέμα της σύνθεσης χρησιμοποιήθηκε αργότερα στο τραγούδι The loveliest night of the year -πρωτοακούστηκε στην ταινία The great Caruso (1951) -και γκες ουότ;!;!;!;!!! (χα! πριν το ανακαλύψω στοιχημάτιζα μια τοις χιλίοις να μην είχε διασκευαστεί από τον Ολαβι Βίρτα)
.

21.1.11

Η συκιά

Η συκιά είναι το πρώτο δέντρο σε πραγματική κίνηση που θυμάμαι να έχω παρατηρήσει/ κι αυτό ήταν στη δευτέρα δημοτικού/ σε κάθε αλλαγή εποχής βγαίναμε στο μεγάλο κήπο του σχολείου/ στοιχισμένοι βαδίζαμε αργά/ περνώντας έξω από τις αίθουσες της τετάρτης / κι αφού φτάναμε στο περιβόλι παρατηρούσαμε από απόσταση ασφαλείας, υπνωτισμένα, το δέντρο/ καταχείμωνο/ άνθη στα γύρω παρτέρια κι άγρια δεν υπήρχαν/ το καθαρό, αφράτο κοκκινόχωμα δημιουργούσε ένα βαθύ αυλάκι γύρω από τον κοντό κορμό/ η εικόνα του γυμνού δέντρου με τον σταχτή σκελετό ήταν το πιο καταθλιπτικό/ βαρετό θέμα συζήτησης της σχολικής μου ζωής/ στην ερώτηση τι παρατηρείτε ήθελα να χασμουρηθώ/ κι έπειτα να αποκοιμηθώ στο μικρό παγκάκι μπροστά στις πικροδάφνες/ υποθέτω ότι πέρασε πολύς καιρός απ' την τελευταία φορά/ σήμερα είδα και πάλι -στο πάρκο του Ευαγγελισμού (απ' την κάτω μεριά)/ έπειτα από τόσα χρόνια/ εκείνη την αξέχαστη συκιά / ολόιδια, αγέραστη, απαράμιλλα εκφραστική στη γύμνια της/ τόσο που η ταύτιση της με χορεύτρια του κοντέμποραρυ ντανς ήταν σχεδόν απόλυτη/ ανάμεσα σε διάφορα άλλα άσχημα πράγματα/ υπήρχε εκεί ένα παρελθόν ένα παρόν κι ένα μέλλον.