Το απογευματινό φως/ φιλτραρισμένο στις λεπτές, σκούρες κουρτίνες/ άδειαζε στο δωμάτιο μια κρυάδα σχεδόν ανοιξιάτικη/ χάζεψα τη σκιά που άφηνε το μισοφαγωμένο μήλο στο τραπέζι/ όλα τα ακατάστατα πράγματα στο πάτωμα/ περιτύλιγμα σοκολάτας κέρματα παπούτσια ποστ ιτ βιβλίο ντεζαβού/ μια δεκαετία ντεζαβού/ η τυχαία σελίδα 49 όπου μια φώτο του Γκραφ Ζέππελιν πάνω από τις πυραμίδες της Γκίζας/ στο γνωστό μαύρο μαντρότοιχο/ καθόντουσαν τρία πουλιά κι ένα μικρότερο/ starvation of a mind / αλλά οι ψίθυροι ήταν τόσο πιο πάνω από μένα/ ...ΨψΨψΨψΨψΨ.../ σαν κάποιος να φταρνιζόταν παρατεταμένα με το πρόσωπο χωμένο σε μαξιλάρι/ που τελικά παραδινόμουν σε βραχείς μονοκόμματους ύπνους/ ζωντανό απολίθωμα χίπ@@@@/ στον προτελευταίο πλαγιασμένος σε μια ντιβανοκασέλα/ προσπαθούσα να φτιάξω μια χαλασμένη κασσέτα των Poésie Noire/ για ν' ακούσω το χαμένο λεπτό του Gioconda smile/ τον τελευταίο δεν τον πολυθυμάμαι αλλά ήταν τρομακτικό/ όπου ένας τύπος με προχωρημένη περιοδοντίτιδα/ βλ. βαμπίρι στο Valerie a týden divu [(1970)Valerie and her week of wonders]/ μ' ανάγκαζε να περάσω μια τριχιά με ναυτικό κόμπο σ' ένα μικροσκοπικό βελόνι/ όταν κατάφερα να ανασηκωθώ/ έξω είχε σουρουπώσει για τα καλά/ και η αριστερή μου κάλτσα ήταν οριστικά και αμετάκλητα χαμένη.
^^^
Η συκιά είναι το πρώτο δέντρο σε πραγματική κίνηση που θυμάμαι να έχω παρατηρήσει/ κι αυτό ήταν στη δευτέρα δημοτικού/ σε κάθε αλλαγή εποχής βγαίναμε στο μεγάλο κήπο του σχολείου/ στοιχισμένοι βαδίζαμε αργά/ περνώντας έξω από τις αίθουσες της τετάρτης / κι αφού φτάναμε στο περιβόλι παρατηρούσαμε από απόσταση ασφαλείας, υπνωτισμένα, το δέντρο/ καταχείμωνο/ άνθη στα γύρω παρτέρια κι άγρια δεν υπήρχαν/ το καθαρό, αφράτο κοκκινόχωμα δημιουργούσε ένα βαθύ αυλάκι γύρω από τον κοντό κορμό/ η εικόνα του γυμνού δέντρου με τον σταχτή σκελετό ήταν το πιο καταθλιπτικό/ βαρετό θέμα συζήτησης της σχολικής μου ζωής/ στην ερώτηση τι παρατηρείτε ήθελα να χασμουρηθώ/ κι έπειτα να αποκοιμηθώ στο μικρό παγκάκι μπροστά στις πικροδάφνες/ υποθέτω ότι πέρασε πολύς καιρός απ' την τελευταία φορά/ σήμερα είδα και πάλι -στο πάρκο του Ευαγγελισμού (απ' την κάτω μεριά)/ έπειτα από τόσα χρόνια/ εκείνη την αξέχαστη συκιά / ολόιδια, αγέραστη, απαράμιλλα εκφραστική στη γύμνια της/ τόσο που η ταύτιση της με χορεύτρια του κοντέμποραρυ ντανς ήταν σχεδόν απόλυτη/ ανάμεσα σε διάφορα άλλα άσχημα πράγματα/ υπήρχε εκεί ένα παρελθόν ένα παρόν κι ένα μέλλον.
