Ο ανθρωπος χωρις παρελθον

16.4.10

RIP

*Τι στον Καουρισμάκι όλοι πεθαίνουν αυτές τις μέρες. RIP βιτσιόζικο αγόρι.

15.4.10

_*_

................

*Αφίσες πολωνικής προέλευσης για: 1. Breakfast at Tiffany' s (1961), 2. Lord of the flies (1963), 3. Alien (1979)

14.4.10

Τα αισθήματα που τρέφω για τον Νταλί και το έργο του δεν είναι ακριβώς ευγενικά. Δε θα μπορούσα να πάρω στα σοβαρά έναν άνθρωπο τόσο ανασφαλή - υποταγμένο στις άπειρες, διαφορετικές εκφάνσεις του εγώ - ένα μάτσο μπικουτί, νεύρα κι εμμονές. Κι ούτε καταλαβαίνω που έγκειται η ιδιοφυία. Καταντάει τόσο παρωχημένος όσο και οι μεθοδοι ερμηνείας της συμπεριφοράς του. Όσο για το σύνολο του έργου του, είναι τόσο αιχμηρό κι επιμελώς προβοκατόρικο που δεν μου απομένει παρά να στραβώνω, νεύοντας κωμικά. Δυστυχώς δεν μπορεί να υπάρξει μία κάποια λύσις στο πρόβλημα επειδή η τέχνη δεν είναι μαθηματικά. Εύχομαι να καταλαβαίνεις.

Αν όχι, σημαίνει ότι έχουμε κάτι κοινό.

Τελοσπάντων, είδα το Little Ashes (2008), μόνο και μόνο για να θαυμάσω το σχεδόν ανύπαρκτο κάτω βλέφαρο του Robert Pattinson. Εκείνη η γαλάζια γραμμή που δημιουργείται στο σημείο ακριβώς κάτω απ' το μάτι, είναι αυτή που σέρνει την φαντασία του θεατή στο μυστήριο. Εκεί βρίσκεται η γοητεία του, κατά τα άλλα τίποτε συναρπαστικό, φαινόταν σφιγμένος και κάπως αμήχανος σε αρκετά σημεία. Πιστεύω πως ο Λόρκα, Javier Beltrán, ανταποκρίθηκε με σαφώς καλύτερο τρόπο στις απαιτήσεις του ρόλου, πράγμα φυσικό, αν λάβει κανείς υπόψη τις ιδιοτροπίες των εχόντων the looks.

* Στη φώτο, Λόρκα και Νταλί, Cadaqués, 1925.

Dreamer & The full moon

RIP

13.4.10

aww

12.4.10

Μπουρζουαζία

[Μόνην δε παραφωνίαν εις την γενικήν πνοήν της σοβαρότητος ήτις εχαρακτήρισε την περίοδο εκείνην*, απετέλεσαν αι γελοίαι εκδηλώσεις αριστοκρατικών τάσεων, διαπνεομένων από κουφόν ιδεαλισμόν. Τον Μάρτιο του 1908 ιδρύεται μυστικά ο
Σ ύ λ λ ο γ ο ς των Φ ί φ τ υ - τ ο υ, αποτελούμενος από 52 πρόσωπα ή οικογενείας, που θεωρούσαν τους εαυτούς των αριστοκράτας. Με μοναδικόν δε σκοπόν να τηρούν συναναστροφάς μεταξύ των, αποκλείοντες από αυτάς κάθε βέβηλον. Ιδρύεται επίσης ο Σ ύ λ λ ο γ ο ς των Ι ο λ η π τ ώ ν, αποτελούμενος από άτομα ρωμαντικής διαθέσεως, τα οποία, γοητευμένα από το ιώδες χρώμα που ελάμβανεν ο Υμηττός κατά τα δειλινά, εχρησιμοποίουν, όπου τους ήτο δυνατόν, το χρώμα αυτό: Εστολίζοντο με γραβάταν εις την οποίαν επεκράτει το ιώδες χρώμα, είχον εις τα μανδήλια των ιώδες περιθώριον και έγραφον με μελάνι λ ι λ ά εις χαρτί ιώδους αποχρώσεως.Τότε επίσης ενεφανίσθη εις τας εφημερίδας διά πρώτην φοράν κριτική κοσμικής κινήσεως, με πρωτεργάτην τον Daramot (Τάκην Δάρα - λέξη), ιόληπτον και αυτόν.
Όλαι όμως εκείναι αι ελαφρότητες περιωρίσθησαν εις ελάχιστην μειονότητα Αθηναίων, εις την οποίαν και ανήκον οι κύκλοι των Φίφτυ - του και του Τέννυς. Ενώ η υπόλοιπος καινωνία εστράφη προς αυτούς με ειρωνείαν και αντιπάθειαν. Χαρακτηριστική δε εκδήλωσις των διαθέσεων αυτών υπήρξε το εξής περιστατικόν: Κατά τους Ολυμπιακούς αγώνας του 1896 είχε γίνει δεκτή η αντισφαίρισις ως άθλημα, ανεκηρύχθη δε και εις αυτήν, όπως και εις τα άλλα αγωνίσματα, ολυμπιονίκης. Ηνέχθη τότε το κοινόν την άτοπον εκείνην εξομοίωσιν. Συγκατελέχθη επίσης ως άθλημα η αντισφαίρισις και κατά την τέλεσιν των Πανελληνίων Αγώνων εις το Στάδιον, τον Απρίλιο του 1908. Κατά την περιγραφήν όμως που μας παρέχει ο Γρηγόριος Ξενόπουλος, "όταν ο κήρυξ εκάλεσεν ονομαστί τους νικητάς της να στεφανωθούν και, από τον όμιλον των άλλων αθλητών, απεσπάσθησαν δύο τρεις κομψοί κύριοι και άλλαι τόσαι κομψαί δεσποινίδες κι' επροχώρησαν προς τους βασιλικούς θώκους δια να λάβουν από τας χείρας των πριγκήπων το δίπλωμα και τον κότινον, ο λαός που κατέκλυζε το Στάδιον εξεμάνη. Και ήρχισε να θορυβή, να σφυρίζη, να γιουχαϊζη, ν' αλαλάζη, να ορύεται:
-Κάτω το Λων - τέννυς!...Κάτω οι αριστοκράται!...Κάτω οι Φίφτυ - του..."]

*αναφέρεται στην πρώτη δεκαετία του 20ου αιώνα.

Από το βιβλίο του Κώστα Η. Μπιρη, Αι Αθήναι από του 19ου εις τον 20ον αιώνα, α' έκδοση 1966, δ' έκδοση ΜΕΛΙΣΣΑ 1999, ΙSBN: 960-204-026-2

Παρακαλείται οποιοσδήποτε διαθέτει κάποια πληροφορία/ πηγή αναφορικά με τον Σύλλογο των Φίφτυ - του ή/ και τον Σύλλογο των Ιοληπτών να επικοινωνήσει άμεσα με mail στο osonnenstrahlo@gmail.com

Αστόρια

*Οι φώτος είναι της Τζένης Μαρκέτου, από το λεύκωμα Στην Αστόρια- Νέα Υόρκη/ The Great Longing - The Greeks of Astoria, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ το 1987

11.4.10

A girl on (a have no fear, Bogie’s here) Sunday

Ποιός είν' αυτός - Νίκος Γούναρης
Accordeon - Juliette Greco
Souvenirs - The Tiger Lillies
Θέλω κάποιον να με πάρει - Μαίρη Λω
Ja, das ist meine Melodie - Ilse Werner
Δεσποινίς Δεσποινίς - Έλσα Λάμπο
Tango Poesie - Olavi Virta
April In Portugal - Trio Los Panchos
Tammy Cha Cha - Edmundo Ros
Schuld war nur der Bossa Nova - Manuela
Une fleur - Christine Delaroche
Castle mood - The Strangers [διασκευή του Balladi Olavinlinnasta (The Ballad of Olavinlinna Castle)]
Perfidia - Phyllis Dillon
Il tempo di morire - Lucio Battisti
I Just Don't Know What To Do With Myself - Dusty Springfield

Η Αλίκη στη χώρα των πορνοθαυμάτων

*Alice in Wonderland: An X-Rated Musical Fantasy (1976)

10.4.10

Τhe Man With The Golden Arm (1955)

....................

8.4.10

teatime

Η αστοχια επιβεβαιώνεται με άφθονες πατάτες σε κατολίσθηση: How to be (2008), Somersault (2004), The Boys are back (2009).
To Bright Star (2009) ήταν συμπαθητικό αν και η προσωπικότητα και η τέχνη του Keats ποτέ δεν με ενέπνευσε. Tι τέχνη και πράσινα άλογα. Ένας νέος που φθίνει - με την αρρώστεια να' χει δαγκώσει γερά ό,τι ζωντανό τον περιβάλλει - τι κληρονομιά να έχει αφήσει στην ποίηση; Μην ακούω ανοησίες και συγχύζομαι.
Αντίθετα, ενδιαφέρον παρουσιάζει ο βίος της δεσποινίδας Fanny Brawne.
Τι έλεγα; ..ω ναι για την ταινία. Ξέρω γω. ΟΚ. Μάλλον.

Hypno

_*_

*pic

5.4.10

Χρυσούλα

Η εξώπορτα έμοιαζε πολύ με την προπολεμική της γιαγιάς μου καθώς και με άλλες σε τούρκικα χωριά της επαρχίας. Ήταν η πρώτη φορά που έβλεπα τέτοια πόρτα στην Αθήνα. Ένα θολό γυαλί με φλύαρη σιδεριά μπροστά και λοξό χερούλι. Στα πισινά προσκτίσματα είδα ένα καδράκι σταυροβελονιά και ζήλεψα, μια παλιά ντουλάπα, το δεύτερο ψυγείο -φουλαρισμένο πίτσες-, ένα μεγάλο γουδί καθώς και μια ξύλινη στεφανοθήκη - τα στέφανα ποιανών - όλα συντηρημένα σ' ένα παχύ στρώμα σκόνης. Γύρισε στην αυλή. Όμως εγώ ήθελα να κάτσω εκεί, όπου ήταν γνώριμα, δροσερά και κάπως υγρά. Περίμενα το γέρο με το σουραύλι ξεχνώντας το κατσίκι που σιγοψηνόταν στην ψησταριά. Έξω οι κοπέλες είχαν απλώσει το θαμπό τους δέρμα στον ήλιο. Όλες οι μικρές ρυτίδες και τα ζαρώματα έσβησαν κάτω από τ' ανοιξιάτικο φως -ποιός λέει ότι οι άνθρωποι φαίνονται πιο ωραίοι τη νύχτα. Είχα ξεχάσει την ομπρέλλα και δεν μπορούσα να παρακολουθήσω, σε ό, τι θυμάμαι τώρα δεν μπορεί να υπάρξει απόλυτη πιστότητα. Αλλά, πέρα βρισκόταν μια λεμονιά που φαινόταν ευτυχής, φορτωμένη λεμόνια και όλα. Έπαιζαν οι χειμερινοί κολυμβητές αλλά είχα διάθεση να ακούσω την Χρυσούλα του Πάνου Σάμη και να το αφιερώσω στη νηφάλια οικοδέσποινα. Καθόταν με ύφος απόκοσμο στο θρόνο της, ένα μικρομεγαλο σκέρτσο, ατενίζοντας την πολύχρωμη ομήγυρη με συγκρατημένη συμπάθεια.
Εχτές. Στη Νέα Φιλαδέλφεια.

aww

3.4.10

Λόβλυ

2.4.10

Παρασκευή

Είμαι θρησκόληπτος. Διότι τη μεγάλη παρασκευή του εβδόμου έτους της ζωής μου συνέβη το υπερθαύμα. Μέσα στα τσαλακωμένα πέταλα, τις ατελείς μυροφόρες, τα στενιασμένα πρόσωπα των ηλικιωμένων, τη μπόχα απ' τα στόματα των ψαλτών, το loud στόλισμα του Επιταφίου και τα πλάγια βλέμματα, τα σπρωξίματα και τη γενική δυσφορία αναζήτησα σημείο φυγής. Δεν ήθελα να εξηγήσω σε κανένα την προσβολή της αισθητικής μου. Είπα μια προσευχή του τύπου θεέ αν είσαι θεός όπως λένε κάνε να τελειώσει τώρα το μαρτύριο αυτό διότι μισώ την εκκλησία και θα λιποθυμήσω πάνω στο σκαμνί και μπορεί και να πεθάνω κιόλας και θα κλαίει η γιαγιά μου που δεν πρόλαβα να κοινωνήσω. Θυμάμαι σα να' ταν χθες, πως είχα σφίξει τις παιδικές γροθιές κόντρα στα γόνατά μου, ήθελα να πονέσω τον εαυτό για να δει ο Χριστός ότι δίπλα του δεν ήταν μόνο η Μαρία χωρίς μουνί και ο Τζόνυ μπι γκουντ-, αλλά κι εγώ. Με τα μάτια κλειστά έλεγα την προπαίδεια ξανά και ξανά για να εξιλεωθώ καθώς επίσης και το ντίλι ντίλι (που μας είχε βάλει η δασκάλα να μάθουμε απ' έξω). Κι όταν άνοιξα τα μάτια στο γκραν φινάλε ήταν εκεί. Με μια κακάσχημη γιαγιά σε έκσταση, πάσχιζαν να στριμωχτούν κάτω από τη βρωμερή μασχάλη του φέροντα τον επιτάφιο. Έξω, τα μόρια της ατμόσφαιρας συγκρούονταν αθόρυβα στους πατημένους λεμονανθούς. Είχα την αίσθηση ότι ο κόσμος γύρω ήταν έτοιμος να λιώσει και να σωθεί στον εαυτό του. Δεν ξέρω τι σόι λιτανείες κάνετε εδώ. Για τις δικές μας λέω.
Μετά τον έχασα. Αλλά ποτέ δεν έπαψε να αποτελεί θεοφάνεια.

Ο πρώτος έρωτας.

*pic

31.3.10

Εδέμ

..................................

Τώρα που οι μέρες μεγαλώνουν/ δε μπορώ ν' ακούσω το θρόισμα της κουρτίνας στο παρκέ/ επειδή έξω στέκεται ένας τοίχος μαύρος που μου κόβει τον αέρα γαμώτο/ και θέλω να βγω μ' ένα νεροπίστολο και να του ρίχνω ανελέητα/ μέχρι ν' ασπρίσει/ τουλάχιστον/ ευχόμουν εκείνο το φως το διάφανο της Κυριακής να έμενε εκεί για περισσότερες μέρες/ αλλά κατά πως φαίνεται/ το καλοκαίρι βιάζεται/ γοργά σκληραίνουν οι μέρες/ In the Mouth Of A Desert/ τα νεύρα τους τα σέρνει στο τσουβάλι του ένας άνεμος/ που μου ανακατεύει το πνεύμα/ όλως τυχαίως/ κάτι φτωχές μυγδαλιές εδώ κι εκεί χάνουν τα πλουμιά τους/ κι αναπολώ/ σαν κάθε προκομένος αργόσχολος/ το Φθινόπωρο

*φώτο ३

30.3.10

τατα

[Her romantic mind was like the tiny boxes, one within the other…however many you discover there is always one more; and her sweet mocking mouth had one kiss on it that Wendy could never get, though there it was, perfectly conspicuous in the right-hand corner.]

*pic - Peter Pan, J.M. Barrie

_*_

29.3.10

Linda's Film on Menstruation (1974)

Κλασικά εικονογραφημένα
Source

28.3.10

A girl (along with a singing boy) on Sunday

Tony Pinelli - Δώδεκα Μήνες (δυστυχώς no link)

Take That - How deep is your love
Jane Birkin - Comment te dire adieu
Gonjasufi - Klowds
Μανώλης Αγγελόπουλος - Τα μαύρα μάτια σου
The Heliocentrics - Winter song
Jacques Brel - Le moribond (Seasons in the sun)
10 cc - I' m not in love
Joe Dassin - À toi
Françoise Hardy - Träume

The Beach Boys - Wind Chimes

*pic

Wash your face

[Τη φύση, την καθαυτό φύση με τη χτυπητή χρωματική της ομορφιά, την αντίκρυσ' ένα δειλινό από την ψηλή πλατεία της πολιτείας, όταν ο ήλιος βασίλευε στη θάλασσα μέσα σε πορφυρόχρυσους αχνούς. Ήταν κάτι το πολύ όμορφο. Κι αυτή η εντύπωση με τη μνήμη των φωτεινών χρωμάτων απόμεινε άσβηστη εντός του. Κι η έκταση της θάλασσας, ισόπεδη και συμμαζεμένη για τη γνώση ενός παιδιού, γέννησε στη φαντασία του Μιχάλη τ' όνειρο του ταξιδιού: Θα πήγαινε με βάρκα, μακριά, μακριά, εκεί που ο ήλιος βασιλεύει, για να ιδή με τα ίδια του τα μάτια αν οι αχνοί, οι φλόγες και τα χρώματα ξεπηδάν από την ένωση της πύρινης σφαίρας τ' ουρανού με το υγρό στοιχείο της θάλασσας.]
Μ.Καραγάτσης, Από τη ζωή του Μιχάλη Ρούση.

*pic

aw

26.3.10

Beauties

..................

Τις παρατηρώ να ντύνονται/ να γδύνονται/ να μιλάνε με τις φίλες τους/ να καπνίζουν και να πίνουν καφέ/ να κυνηγάνε τα παιδιά τους/ να ορμάνε στους μαιντανούς σα να' ταν πλάκες χρυσού/ να περπατάνε αγκαζέ με τις μανάδες τους/ να σπάνε κλάμερ και να βρίζουν σαν ταρίφες/ δεν υπάρχει καμμιά λογική/ μην το ψάξεις ποτέ/ εσύ κι εσύ/ που δεν αντέχεις την αλήθεια/ τους.

*pics

Ουμβέρτος psychedelicus

*pic

25.3.10

Leben

Καντάδα

*το γιασεμί

_*_

*pic

Το Καπλάνι

TIGER, tiger, burning bright

In the forests of the night,
What immortal hand or eye
Could frame thy fearful symmetry?

W. Blake, The Tyger

21.3.10

Κάθε

..........................

*Έχασα ένα μήνα από τη ζωή μου να τον παρακολουθώ/ τουλάχιστον έτσι νιώθω/ σα να μικραίνει ένας διάδρομος γεμάτος κάδρα/ ή σαν τα κάδρα να' ναι πολύ μεγάλα για το μικρό διάδρομο/ με βεβαιότητα δε μπορώ να πω/ μερικές φορές, όχι σπάνια, συμβαίνει αυτό/ με πιάνει μια προβληματική διάθεση για θεώρηση/ αφήνω τις μέρες να μαδάνε/ κάπως χυδαία γύρω γύρω/ δημιουργώντας ένα μικρό χάος/ κι ευτυχώς δεν έχω τηλεόραση/ κάτι που θα επιδείνωνε τη σκατοκατάσταση/ το Σάββατο πήγα στη Λου/από όπου έφυγα τροπαιούχος/ συμπαθητικές νυχιές από το γατί/ γύρισα σπίτι αργά ξεθυμασμένος κι ανήσυχος/ άνοιξα την μπαλκονόπορτα και σχεδόν περίμενα να ξημερώσει/ δεν υπήρχε κάτι άλλο/ μόνο η αναμονή/ που ενισχύει αόριστα το προαναφερθέν χάος.

The village in the morning