Chungking Express - 重庆森林 (1994)

Κάποια δημιουργήματα αυτής της ματαιότητας είναι προορισμένα για να γράφουν ποιήματα
.αρχή -τέλος. Είναι ένας παλινδρομικός μονόδρομος εξουσίας - μοναξιάς. Κάπως άξεστος αλλά αδυνατώ να το θέσω αλλιώς.
Έτσι κι αλλιώς δεν είθισται να βγάζει κάποιο νόημα.

Δεν πιστεύω ότι υπάρχει κάτι που να μην έχει ειπωθεί για τον Wong Kar Wai. Είναι ένας καμβάς τόσο τεράστιος που η πρόσληψη της ολότητάς του απαιτεί κόπο και χρόνο. Ίσως.

Όμως αυτός θέλει μόνο να φτάχνει γουστόζικες, μοντέρνες ταινίες με ρετρό αναφορές. Πιθανώς.
Σαν να μην τον ξέρουμε καθόλου και η επέμβαση μας στο όνειρο είναι προσωρινή, τόση όση και η διάρκεια της ταινίας. Αυτός ακριβώς είναι ο σκοπός και γι' αυτό το λόγο ελπίζουμε πάντα να είναι ευλογημένος.

Το "Δάσος" ή "Ζούγκλα του Chungking" μπορεί να αποδοθεί με τρεις τρόπους:
1. στη "Ζούγκλα" ή το τσιμεντένιο "Δάσος" της πόλης του Hong Kong
2. στο πολυεθνικό συγκρότημα διαμερισμάτων του Chungking - Chungking Mansions 重慶大廈όπου και οι περισσότερες λήψεις της ταινίας και
3. στο φαγάδικο - ξενυχτάδικο - take away 'Midnight Express" όπου λαμβάνουν χώρα οι ιστορίες.

Είναι σχεδόν απίστευτο το γεγονός ότι η ταινία αποτέλεσε ένα δημιουργικό διάλειμμα μεταξύ των γυρισμάτων του έπους Ashes of Time (1994). Ο ίδιος ομολόγησε ότι υπήρχε μια πρόχειρη σκέψη βασισμένη σε κάποιο προσωπικό ένστικτο αλλά τίποτε οργανωμένο σε σενάριο. Εκεί έγκειται άλλωστε η ιδιοφυία του.

Συνίσταται από δυο ιστορίες. Η πρώτη είναι γυρισμένη κατά τη διάρκεια της νύχτας (mostly) και η δεύτερη κατά τη διάρκεια της μέρας. Οι γρήγορες λήψεις που έχουν ως συνέπεια τις κατακερματισμένες εικόνες, συνθέτουν ένα ντανταϊστικό παζλ χωρίς κανένα πλαίσιο...επεκτείνεται στο επιφυλακτικό άπειρο. - Somehow I've become very cautious/ When I put on a raincoat/ I put on sunglasses too/ Who knows when it will rain/ or when it will turn out sunny?

Aaltra (2004)

Αυτή η βελγική ταινία ήρθε και με βρήκε από το πουθενά. Και ήταν ένα δώρο σε μια στιγμή που το χρειαζόμουνα για να ισιώσω, προσωρινά. Deadpan comedy, black comedy, road movie, κάπως έτσι. Οι σκηνοθέτες Gustave de Kervern και Benoît Delépine πρωταγωνιστούν. Οι χαρακτήρες που υποδύονται είναι γείτονες και ορκισμένοι εχθροί. Ο ένας είναι γραφιάς και ο άλλος αγρότης. Το τρακτέρ και η αναισθησία του ενός φορτίζουν τη σχέση και ενισχύουν την αγανάκτηση. Μετά από ένα καυγά - που καταλήγει σε ατύχημα κάτω από αγροτικό όχημα - οδηγούνται στο νοσοκομείο, στον ίδιο θάλαμο, σε διπλανά κρεβάτια, με τα ίδια ακριβώς τραύματα στη σπονδυλική στήλη. Με δεδομένη την αναπηρία τους, να τους ενώνει και να τους χωρίζει προκλητικά, αποφασίζουν να ταξιδέψουν στη Φινλανδία για να ζητήσουν από τον κατασκευαστή του οχήματος που τους σακάτεψε, αποζημίωση. Αυτός δεν είναι άλλος από τον Aki Kaurismaki (κόντεψα να πάθω συγκοπή με αυτή την ανακάλυψη). Στο δρόμο συμβαίνουν διάφορα ευτράπελα αλλά ο Άκι είναι το πεπρωμένο τους.

Όπως, άλλωστε όλων μας.

Homeseek

there' s just one place on earth that looks like this and I call it home. positively a native tourist speaking

(Θεϊκή) Κλάση

Πρόκειται για τις δέκα μοντέρνες, θρησκευτικές, αρχιτεκτονικές κατασκευές -σύμφωνα με την αισθητική του γράφοντος - στις οποίες αξίζει να γίνει αναφορά. Οι περισσότερες βρίσκονται στη Βόρεια Ευρώπη και αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο.

1. "Katholische Heilig-Geist-Kirche" ( =Εκκλησία του Αγίου Πνεύματος), 1966, (Emmerich am Rhein- Γερμανία).



2. "Kilianskirche", 1967, (Paderborn - Γερμανία).




3. "Hellig Kors Kirke" (=του Τιμίου Σταυρού), 2001-2008, KΗR (Jyllinge - Δανία).

4. "Hallgrímskirkja" (= Η εκκλησία του Hallgrímur), 1945-1986, Guðjón Samuelsson (Reykjavik - Ισλανδία).



5. "Catedral Metropolitana Nossa Senhora Aparecida" , 1970, Oscar Niemeyer (Βραζιλία).



6. "Stykkishólms kirkja", 1980, (Stykkishólmur - Ισλανδία).



7. "Chapelle Notre-Dame-du-Haut de Ronchamp", 1950 -54, Le Corbusier (Ronchamp - Γαλλία).



8. "Catedral Metropolitana do Rio de Janeiro ή Catedral de São Sebastião do Rio de Janeiro", 1964 - 79, (Rio de Janeiro - Βραζιλία).



9. "Grundtvig Mindekirke" (= Memorial Church) 1913-40, Jensen-Klint (ΒΔ της Κοπεγχάγης - Δανία).



10. " Christus, Hoffnung der Welt", 2000, Heinz Tesar (Donau,Vienna - Αυστρία).

Pina Bausch (1940 - 2009)

E la Nave Va (1983) - F. Fellini.
Die Klage der Kaiserin (1989) - P. Bausch
Hable con ella (2002) - P. Almodovar.

-*-

*I Hired a Contract Killer

Σχόλια σε μια μέτρια μέρα

Ο Kαιρός (Ευκαιρία ή Κατάλληλη στιγμη), είναι ρωμαϊκό αντίγραφο έργου του Λυσίππου, και χρονολογείται π.350—330 π.Χ. Σήμερα βρίσκεται στο Τορίνο. Το πρωτότυπο ήταν ένα χάλκινο έργο στη Σικυώνα. Υπάρχει ένα επίγραμμα του Ποσειδίππου (έδρασε γύρω στο 270 π.Χ.) στην Παλατινή Ανθολογία (16.275) -ο οποίος με βεβαιότητα το είδε- που το περιγράφει ως "εν προθύροις" (=στην πόρτα). Φαίνεται ότι αυτό είχε τοποθετηθεί στην πρόσοψη του σπιτιού του Λυσίππου και ότι πιθανώς να αποτελούσε ένα είδος "προσωπικού μανιφέστου". Ίσως όμως να προερχόταν από κάποιο άλλο κτίριο ιδιωτικό ή δημόσιο. Η δήλωση του Ποσειδίππου δεν είναι σαφής. Το επίγραμμα αποτυπώνει το διάλογο μεταξύ του αγάλματος και κάποιου ανώνυμου περαστικού που ρωτάει:

- Ε: Ποιος ήταν ο γλύπτης και από που καταγόταν;
- Α: Ήταν Σικυώνιος.
- Ε: Και ποιο τ'όνομά του;
- Α: Λύσιππος.
- Ε: Και εσύ ποιος είσαι;
- Α: Η ευκαιρία, ο κατακτητής όλων.
- Ε: Γιατί βαδίζεις στις άκρες των δακτύλων σου;
- Α: Είμαι πάντα τρεχάτη.
- Ε: Γιατί έχεις ζευγάρια φτερών στα πόδια σου;
- Α: Πετάω με τον άνεμο.
- Ε: Γιατί κρατάς ξυράφι στο δεξί σου χέρι;
- Α: Σημάδι στους ανθρώπους ότι η εμφάνισή μου είναι πιο κοφτερή απ' οποιαδήποτε λεπίδα.
- Ε: Και τα μαλλιά σου, γιατί κρέμονται στο πρόσωπό σου;
- Α: Για να μπορεί να τα πιάνει όποιος με συναντάει.
- Ε: Μα το Δία, και γιατί το πίσω μέρος του κεφαλιού σου είναι φαλακρό;
- Α: Γιατί κανείς, αφού τον προσπεράσω με τα φτερωτά μου πόδια, δεν μπορεί ποτέ να με πιάσει από πίσω, όσο κι αν το λαχταράει.
- Ε: Για ποιο λόγο σ' έπλασε ο γλύπτης;
- Α: Για χάρη σου ξένε. Και με τοποθέτησε μπροστά στις πύλες σα μάθημα.

Ellen

Άνθρωποι του κόσμου

" (...) Οι κατακτήσεις του Αλεξάνδρου και η ίδρυση των ελληνιστικών βασιλείων έδωσαν το έναυσμα για μια σειρά μεταναστεύσεων και πολιτικών επαναπροσαρμογών, που διέρρηξαν το σχετικά στεγανό κόσμο της κλασικής πόλης. Χιλιάδες Έλληνες συνέρρευσαν στις νέες, μεγάλες και μικρές, πόλεις της ελληνιστικής Ανατολής, για να βρουν την τύχη τους. Σ'αυτές τις νέες κοινότητες θα πρέπει αναπόφευκτα να υπήρξε μια κάποια αίσθηση νεωτερισμού και έλλειψης ριζών, που προκαλούσε ανησυχία. Για παράδειγμα, δεν ήξερε κανείς πάντα ποιοι ήταν οι συμπολίτες του ή τι θα έπρεπε να περιμένει από αυτούς, αφού πολλοί ήταν μετανάστες από άγνωστες πόλεις και μάλιστα σε ορισμένες περιπτώσεις, και από άγνωστους πολιτισμούς. Ούτε μπορούσε κανείς να είναι βέβαιος για το ποιος θα ήταν ο ρόλος του μέσα στην κοινότητα. Ο καθένας έκανε τη σκέψη ότι θα του παρουσιαζόταν μια θεαματικά στροφή της τύχης. Με λίγη τύχη θα μπορούσε να γίνει ευνοούμενος του βασιλιά και να δει την πόρτα να ανοίγεται σε ατελείωτο πλούτο και δύναμη. Αλλά υπήρχε επίσης πάντα το ενδεχόμενο να λεηλατηθεί η πόλη του από στρατό Ελλήνων ή ξένων μισθοφόρων κάποιου άλλου βασιλιά και να στερηθεί τα πάντα ή να πουληθεί ως δούλος (...).

J.J. Pollitt, " Η Τέχνη στην Ελληνιστική Εποχή", μετ. Γκαζή Α., εκδ. Παπαδήμα, Αθήνα 1994


Σας θυμίζει κάτι. (rhetorical question).

Αντιθάλασσα

"(...) Η Αντιθάλασσα αποτελεί μια περιφραστική απάντηση στους ίδιους τους ήρωές της που ισχυρίζονται ότι τα βιβλία που διαβάζουν δεν τους τρομάζουν πια.

Η πρώιμη αυτοβιογραφία του Άλκη, γραμμένη σ' ένα δανεικό διαμέρισμα, λίγο πριν τα πράγματα πάνε απ' το κακό στο χειρότερο, αποτελεί το κλειδί στο ονειρικά αυτοκαταστρεφόμενο σύμπαν της Αντιθάλασσας. Η αφήγησή του πλαισιώνεται από τον αντίλογο της φίλης του Ρόης, που από το οχυρό της στη βόρεια Ευρώπη δηλώνει αποφασισμένη να συνεχίσει τον οργανωμένο αγώνα κατά της αναξιοπρέπειας της καθημερινής ζωής που συνδέει τον εικοστό με τον εικοστό πρώτο αιώνα. Με αφετηρία μια καθοριστική -για τη φαντασία του Άλκη - ημερομηνία, δυόμισι δεκαετίες πίσω, οι ναρκισσιστικές τάσεις των ηρώων απελευθερώνονται, επιτρέποντας στα παιδιά να συμπεριφέρονται ως γονείς και στους γονείς ως παιδιά. Καθώς τα επόμενα είκοσι πέντε χρόνια και οι δύο γενιές προσπαθούν μάταια ν' αναλάβουν τις ευθύνες τους, η πλοκή μεταφέρεται απ' το Παρίσι στα τέλη της δεκαετίας του '60, στις αιώρες της Πελοποννήσου τα καλοκαίρια της δεκαετίας του '70, στην Αθήνα με θέα τη μισητή Ακρόπολη το 1980, μέχρι που στα τέλη του αιώνα τα ίχνη μπερδεύονται ανεπανόρθωτα, συμβάλλοντας στη δημιουργία ενός κόσμου γεωγραφικών ανατροπών όπου το βέλος του χρόνου δείχνει πάντα στην ίδια ιστορική κατεύθυνση, δηλαδή προς τα έξω. Όταν όμως η Ρόη αποφασίζει να ξεφορτωθεί τα βασανιστικά κείμενα, εγκαταλείποντας τα μ' ένα επεξηγηματικό γράμμα σ' ένα παραθαλάσσιο θέρετρο, η ιστορία αρχίζει, όπως συνήθως, από το τέλος στην αρχή (...)".

Φυσικά από την Άντζελα Δημητρακάκη και τις εκδόσεις Οξύ.

Boulanger

*I Hired a Contract Killer

The Killer: [the killer finds Henri, but starts to cough blood] Cancer. I'll be gone in a few weeks time.
Henri Boulanger: I'm sorry.
The Killer: Why? It'll take me out of here.
Henri Boulanger: Don't you like it here?
The Killer: No. I'm a loser.
Henri Boulanger: But this time you win.
The Killer: That's what you think. Life is a disappointment.
[the killer shoots himself]
 

New Division Eastside Story aka N.D.E.S.

Μπορεί να 'ρθει η μέρα που θα 'χεις/ τον κόσμο στα χέρια δικό σου,/ δε θα 'χεις όμως εμένα για να σ'αγαπώ./ Κι ίσως να κλάψεις πικρά που μ' άφησες να φύγω,/ μπορεί να το μετανιώσεις, μα θα 'ναι αργά./ Σου 'δωσα την αγάπη μου, καθετί που 'χα μες στην καρδιά./ Πρόδωσες την αγάπη μου, μ 'άφησες δίχως παρηγοριά./ Μοναχό, μοναχό να μετρώ το χαμένο καιρό, να πονώ./ Μια μέρα θα καταλάβεις τι ήμουν εγώ για σένα,/ θα λες για τα περασμένα και θα με ζητάς./ Κι ίσως να κλάψεις πικρά που μ' άφησες να φύγω,/ μπορεί να το μετανιώσεις, μα θα 'ναι αργά. be your own. idol

Feeling ΜΠΛΟΥ again

Τη ΜΠΛΟΥ μπορεί και να τη διάβασα 7 ή 8 φορές. Πάντα καλοκαίρι.
Αλλά κάθε φορά είναι μια παραπάνω ΜΠΛΟΥ

και μια παραπάνω !SPOILER! γάτα Βανίλια !SPOILER!.