A girl on Sunday

1. Sweet Dreams - Berk & the Virtual band
2. Whatever Lola wants - Gotan Project
3. Explode - The Cardigans
4. Don't stop the dance - Masha Qrella
5. Getting Closer - Hird
6. Jazz Termi - Comfort Zone Vol.1
7. Speak softly love - Al Martino
8. Under my thumb - Anakelly
9. Love story - Monsieur Minimal
10. Shadow of your smile - Pauline London
11. Elaeudanla Teiteia - Jane Birkin
12. J' aime comme tu ris - Amour Fou
13. Bye bye baby - Marilyn Monroe (Aftermath remix)
14. Tell me now so I know - Holly Golightly
15. Soleil soleil - Ilya
16. Love will tear us apart - Nouvelle Vague
17. Walk on the wild side - Pink turtle

Jazzy. Μετά προέκυψε δουλειά και intruders. Την επόμενη βδομάδα.

Βιο - γραφία (1975)

Πρόκειται για μια ταινία του Θανάση Ρεντζή. Είχα την τύχη να την παρακολουθήσω στα πλαίσια ενός φεστιβάλ πειραματικού κινηματογράφου, τον Ιούνιο του 2006. Ο σκηνοθέτης ήταν παρών. Τελείως πριβέ καταστάσεις, μη φανταστείς φεστιβάλ με ουρές κόσμου να συρρέουν και να σπρώχνονται. Η επαρχία.
Και μετά η ταινία. Γκραβούρες σε κίνηση. Κάπως σαν κινούμενη χαρτοκοπτική φαντάσου.
Το εγχείρημα του σκηνοθέτη ήταν αρκετά δύσκολο -να δουλεύει με τόσες πολλές και διαφορετικές φιγούρες και να στήνει μικρόκοσμους κολάζ- αλλά το πέτυχε με ένα αποτέλεσμα πρωτοπόρο και άκρως ενδιαφέρον. Γκραβούρες, αναπαραστάσεις της Ευρωπαϊκής αστικής τάξης του 19ου αιώνα, του ιδεολογικού υπόβαθρου, των ανησυχιών, και των μύθων της. Κάπως σαν ο μύθος της εξέλιξης της τάξης αυτής και του impact που είχε σε ό,τι ακολούθησε (γέννηση, παιδική ηλικία, ενηλικίωση, θάνατος). Βιο-γραφία.
Δεν είχα ξαναδεί τίποτα παρόμοιο και η ποιητική του αφηγητή ψιλοακατανόητη για εκείνες τις μεγάλες ώρες, αλλά μου άρεσε. Το βρήκα ελιτίστικο με μια απλότητα αφοπλιστική - δεν είναι της ώρας τώρα να εξηγήσω το πίστευε και μη ερεύνα.
Θυμάμαι πόσο είχα ενθουσιαστεί από κείνη την ανορθόδοξη χαρτοκοπτική, πόσο με συγκίνησε ο τόνος του σκηνοθέτη και πόσο θα' θελα κάποιος να μου εξηγήσει τον τρόπο με τον οποίο φτιάχνει κανείς σινεμά, λες για τον εαυτό του μόνο.

Κι όμως, εκεί έξω ήταν μια επαρχία.

http://vandimir.blogspot.com/2009/05/blog-post.html
http://us.imdb.de/title/tt0292335/awards

I See the Boys of Summer

I I see the boys of summer in their ruin/ Lay the gold tithings barren,/Setting no store by harvest, freeze the soils;/Theire in their heat the winter floods/Of frozen loves they fetch their girls,/And drown the cargoed apples in their tides. These boys of light are curdlers in their folly,/Sour the boiling honey;/The jacks of frost they finger in the hives;/There in the sun the frigid threads/Of doubt and dark they feed their nerves;/The signal moon is zero in their voids. I see the summer children in their mothers/Split up the brawned womb's weathers,/Divide the night and day with fairy thumbs;/There in the deep with quartered shades/Of sun and moon they paint their dams/As sunlight paints the shelling of their heads. I see that from these boys shall men of nothing/Stature by seedy shifting,/Or lame the air with leaping from its hearts;/There from their hearts the dogdayed pulse/Of love and light bursts in their throats./O see the pulse of summer in the ice. II But seasons must be challenged or they totter/Into a chiming quarter/Where, punctual as death, we ring the stars;/There, in his night, the black-tongued bells/The sleepy man of winter pulls,/Nor blows back moon-and-midnight as she blows. We are the dark deniers, let us summon/Death from a summer woman,/A muscling life from lovers in their cramp,/From the fair dead who flush the sea/The bright-eyed worm on Davy's lamp,/And from the planted womb the man of straw. We summer boys in this four-winded spinning,/Green of the seaweed's iron,/Hold up the noisy sea and drop her birds,/Pick the world's ball of wave and froth/To choke the deserts with her tides,/And comb the county gardens for a wreath. In spring we cross our foreheads with the holly,/Heigh ho the blood and berry,/And nail the merry squires to the trees;/Here love's damp muscle dries and dies,/Here break a kiss in no love's quarry./O see the poles of promise in the boys. III I SEE THE BOYS OF SUMMER IN THEIR RUIN. MAN IN HIS MAGGOT'S BARREN. AND BOYS ARE FULL AND FOREIGN IN THE POUCH I AM THE MAN YOUR FATHER WAS. WE ARE THE SONS OF FLINT AND PITCH. O SEE THE POLES ARE KISSING AS THEY CROSS. Dylan Thomas

Manne

*Arvottomat

Harri: [after being beaten up Manne places a loosen tooth in his car's ahtray] So you put the tooth in there.
Manne: So I did.
Harri: Odd bargaining... It is not my business at all, but...
Manne: [interrupts] Just a moment of silence to honour it, please!

奈良 美智, Nara Yoshitomo

Pillow talk, pillow talk/ Another night I get my pillow to/ Talk, talk, talk/ My pillow and I, we both agree/ There must be a boy/ There must be a pillow/ There must be a pillow-talking boy for me/ I hope I'm right/ I hope I'm right/ I better be right
I better be right/ Oh, there must be a pillow-talking boy for me. NINA HAGEN.


http://en.wikipedia.org/wiki/Yoshitomo_Nara

Στον αστερισμό του πτυχίου

Νιώθω ανεξήγητη αποστροφή για την δουλειά του Fatih Akin. Την κατάσταση αυτή επιτείνει το γεγονός ότι έχουνε πέσει όλοι πάνω του με επαίνους, βραβεία και υποψηφιότητες - έργο υπερεκτιμημένο και θα φανεί στην πορεία. Πιστεύω πως το συμπέρασμα μου αυτό προέκυψε από horror vacui, αυτό τον φόβο του κενού που εντοπίζεται στα έργα του. Αυτό το "εύπεπτο" και "πολύ" το οποίο εκσφενδονίζει στον θεατή ακριβώς τη στιγμή που το χρειάζεται. Μάλλον δεν θέλω να επεκταθώ καθώς πρόκειται για ένα εύθικτο θέμα με πολλές και δυσάρεστες προεκτάσεις. Το Kurz und schmerzlos (1998) ήταν μια σοβαρή προσπάθεια από έναν σκηνοθέτη σαφώς προικισμένο - κανείς δεν αντιλέγει - ας μην ξεχνάμε και το κοινωνικοπολιτικό του background. Η πιο αξιοπρόσεκτη δουλειά του παραμένει όμως το Crossing the Bridge: The Sound of Istanbul (2005), η οποία δεν είναι ενδεικτική διότι πρόκειται για documentary. Είναι μια αλήθεια πνιγμένη σε βαριά ματζέντα και κυπαρισσί, crowded αλλά όχι βεβιασμένη. Ακόμα και τότε όμως δεν είμαι σίγουρος αν ο Akin έχει καταφέρει να ενσωματωθεί σε αυτό που παρουσιάζει ή αν το αγγίζει σαν ψυχρός παρατηρητής, ένας μετανάστης δεύτερης γενιάς.

Στον αντίποδα βρίσκεται ο Nuri Bilge Ceylan. Αυτός ο λάτρης του χιονιού, με συνεχείς αναφορές στο έργο του Andrei Tarkovsky και κατά ένα τρόπο του Kim Ki-duk, που αποτυπώνει παθιασμένα τα τοπία της πατρίδας του: Ανθρώπους, τη φύση και την κοσμοθεωρία τους/του. Μέσα στην επαρχιώτικη αβεβαιότητα της ενηλικίωσης τοποθετεί το Kasaba (1997), μέσα στην αταραξία του αδιεξόδου κτίζει τους χαρακτήρες του Uzak (2002). Υπάρχει μια ασαφής κι ακαθόριστη απόσταση αξιοπρέπειας από τον σκηνοθέτη και τους χαρακτήρες των έργων του. Συχνά δίνεται η εντύπωση ότι οι ρόλοι έχουν αντιστραφεί και ότι οι οι χαρακτήρες έχουν πια τον έλεγχο της πλοκής. Ο σκηνοθέτης απλά κινηματογραφεί συνεπαρμένος από τα τοπία τον προσώπων τους και από τη σιωπή του χιονιού που καλύπτει σταδιακά τη γη και τις μικρές ζωές τους. Ακόμα και στην απόδοση των τοπίων της μητρόπολης ο Nuri Bilge Ceylan εμφανίζεται σκεπτικιστής: Η παγωμένη σιωπή που σκεπάζει την Ιστανμπούλ, τους μιναρέδες της Αγίας Σοφίας και των βυζαντινών καταλοίπων, αποδεικνύει πως κάτω από ένα σημείο αναφοράς όλα είναι κάπως τα ίδια. Απλά. Έστω κι αν κάποτε βολεύεται να τα αντιμετωπίζει κανείς ώς περίπλοκα [Iklimler (2006), Üç maymun (2008)].


Kurz und schmerzlos (1998) http://www.imdb.com/title/tt0162426
Crossing the Bridge: The Sound of Istanbul (2005) http://www.imdb.com/title/tt0459242
Kasaba (1997) http://www.imdb.com/title/tt0143334
Uzak (2002) http://www.imdb.com/title/tt0346094

Μάγια Γκέισσα

Αναρωτιέμαι αν είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας, ή προώθηση του μεγαλύτερου ψέματος της ιστορίας.

葛飾北斎 Katsushika Hokusai (1760-1849)

Πριν από δυο χρόνια ακριβώς γνώρισα την Ρ. Και τον Σ. Οι διακοπές και ένας κοινός φίλος, μας έφεραν στην ίδια παραλία.
Αργά. Και οι δυο ήταν Ιάπωνες μεγαλωμένοι στο Τόκυο.
Δεν είχαμε τη δυνατότητα εκτεταμένης ανταλλαγής απόψεων διότι η συνεννόηση γινόταν στα ιταλικά. Επίπεδο συνεννόησης ciao-pizza-amore. Καταλαβαίνεις.

Το Τόκυο το έχω συνδέσει με τους Rei Kawakubo (monsieur “Comme des Garçons”) Mizoguchi, Masami Akita (των Merzbow), Miyazaki, Ozu, Jun Takahashi (Undercover) και με καταστάσεις post-cyberpunk, φοράω –χταπόδι- στο κεφάλι-γκόθικ- λολίτας ή όπως αλλιώς λέγεται.Και ασφαλώς με τα δυο άτομα που ανέφερα πιο πάνω.

Η πίο εύκολη λέξη που θυμάμαι είναι σαμουράι. Ξέρω ότι τρώνε πολύ ρύζι και ότι έχουν οστεοπάθειες (επειδή δεν πίνουν γάλα λέω). Είναι όλοι αδύνατοι–σχεδόν- και έχουν τέλειες συσκευασίες για τα πάντα.

Σήμερα μου χάρισαν περιοδικά «επειδή ήταν παλιά» (και όχι επειδή είμαι διαβαστερός). Στα περιεχόμενα υπήρχε άρθρο με τίτλο «Το Τόκυο είναι η μεγαλύτερη πόλη πόλη του κόσμου. Καθαρή!» ( “Reinkultur: Tokio ist die größte Stadt der Welt. Sauber!”).

Αντιγράφω σε ελεύθερη μετάφραση:
«Όλα σε τάξη.Στην μεγαλύτερη πόλη του κόσμου βρίσκει το κάθετι τη θέση του. Και τα σκουπίδια επίσης.
Γόνατο πιέζει τον μηρό του Kinfun(...) Ο συρμός στον υπέργειο σιδηροδρομικό σταθμό Tozai είναι ασφυκτικά γεμάτος αλλά όλο και περισσότεροι άνθρωποι στριμώχνονται στα βαγόνια. Απόλυτη ησυχία. Πολλοί φοράνε ακουστικά ενώ κάποιοι προσπαθούν να διαβάσουν. Όποιος έχει εξασφαλίσει για τον εαυτό του μια θέση κάνει ότι κοιμάται.
Κάθε πρωί το ίδιο. Παγιδευμένος μεταξύ αγνώστων βρίσκεται καθημερινά για μισή ώρα ο 27χρονος Kinfun,υποψήφιος διδάκτορας μαθηματικός.Μετά αποβιβάζεται και στον σταθμό Hibiya παίρνει τον υπόγειο σιδηρόδρομο. Είκοσι λεπτά μετά βρίσκεται στον προορισμό του. Το βράδυ επιστρέφει κάνοντας την ίδια διαδρομή.
Στο μεγάλο Τόκυο ζούν περισσότεροι άνθρωποι απ’ότι σε ολόκληρο τον Καναδά (...). Η κυρίως πόλη αριθμεί 12 εκατομμύρια κατοίκους.
(…)H Ginza, ο ακριβότερος εμπορικός δρόμος του κόσμου˙ το Shinjuku, όπου όλα είναι αγοραστέα˙ το νεώτερο Shibuya˙ η παλιά συνοικία Ueno με τα μεγάλα μουσεία˙ το Ikebukuro περισσότερο επαρχιακό με το προλεταριάτο ˙το Roppongi, η συνοικία των νεόπλουτων ˙ και το Shinagawa, ένα πανδοχείο του παγκόσμιου χωριού. Μεταξύαυτών (των περιοχών ξεχύνεται μια θάλασσα από σπίτια με κήπους και οικοδομικά τετράγωνα με μικροσκοπικά διαμερίσματα, στα οποία διαμένουν λιλλιπούτειοι άνθρωποι που φροντίζουν για την καθαριότητά τους
(...) Κατά τις ώρες της μεγάλης αιχμής η μεγάλη, ανθρώπινη μάζα στριμώχνεται καθώς κινείται αλλά κανείς δεν διαμαρτύρεται. Κάποιοι σιδηροδρομικοί σταθμοί είναι και εμπορικά κέντρα στα οποία πρέπει να προσκομίσεις το απόκομμα του εισητηρίου για να έχεις το δικαίωμα να ψωνίσεις.Στο Shinjuku, το βασίλειο της μαζικής μεταφοράς, στην γραμμή τέσσερα υπάρχουν διαφορετικές μεταφορικές εταιρείες που καθημερινά φροντίζουν για τη διακίνηση περισσότερο από 4 εκατομμυρίων ατόμων. Παρόλα αυτά ο σταθμός είναι εκθαμβωτικά καθαρός, το μάτι δεν εντοπίζει ούτε ενα χαρτάκι, ούτε μια γόπα τσιγάρου. Και όλα αυτά ενώ δεν υπάρχουν σχεδόν καθόλου κάδοι αχρήστων, για λόγους ασφαλείας, ειδικά μετά το τρομοκρατικό κτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου. Οι Ιάπωνες έχουν μάθει να μεταφέρουν τα σκουπίδια τους μαζί τους και να τα χωρίζουν, αλλά μόνο εκεί που πρέπει. Πολλές φορές κουβαλάνε τα σκουπίδια τους πίσω στο σπίτι. Το Τόκυο παράγει 15 εκατομμύρια τόνουςσκουπιδιών το χρόνο. Αυτά αποτεφρώνονται ή ρίχνονται σαν νησάκια-έργα τέχνης στον κόλπο του Τόκυο."

http://en.wikipedia.org/wiki/Katsushika_Hokusai

Say goodbye to the little sassy girl

Η Mijn Schatje σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής και την αρχή μιας άλλης. Δεν ξέρω ποια ταινία ταιριάζει περισσότερο για αντίο και με συντρίβουν οι αποχαιρετισμοί.

Εύχομαι να μπορούσα να ζήσω σιωπηλά σαν σαλιγκάρι. Θα είχα πάντα ένα κέλυφος.

Είδα το King of the Hill (1993) του Steven Soderbergh, ο μικρός πρωταγωνιστής είναι κούκλος (μικρός) και ασυναίσθητα -λέμε τώρα- πάτησα στο προφίλ του στο IMDB. Και το όνομα αυτού Jesse Bradford btw, όχι πως σας ενδιαφέρει αλλά λέμε τώρα. Εκεί ανακάλυψα ότι είχε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο αμερικανικό ριμέικ του κορεάτικου "My Sassy Girl". Δεν θέλω να ξέρω καθόλου πόσο μάπα είναι το ριμέικ.

Καταλήγω στο ότι ήθελα να σχολιάσω το κορεάτικο πρωτότυπο.
Ουφ.
Yeopgijeogin geunyeo (2001)και είναι ότι ήθελες να δεις μετά τον αποχαιρετισμό. Μία genuine αισθηματική κωμωδία με υπόβαθρο ρεπανάκια. Είναι τόσο καθηλωτικά naive το αποτέλεσμα που φέρνει την ταινία σε επίπεδα υψηλής τέχνης.

Πριν από κάποιες μέρες είχα μια σύντομη συζήτηση σχετικά με τη συναισθηματική νοημοσύνη. Σήμερα αναρωτιέμαι αν υπάρχει καν. Και αν υπάρχει που μπορεί να κρύβεται.

Φρρρρρρρρρρρρρρρρτ...

Arvikafestivalen

Μικρό ευρωπαικό <αδύνατον να βρω τα διαλυτικά σε γερμανικό πληκτολόγιο> φεστιβάλ που ευχαρίστως θα παρακολουθούσα είναι το Arvika. Κυρίως διότι παίζουν οι Detektivbyran. Στην έδρα τους. Θα είναι μια χαριτωμένη συνάντηση με ότι συνεπάγεται αυτό. Κορδέλες, γαιτανάκια, νοου ζμόκινγκ και μινιμάλ σαιζλόνγκ. Αυτά που ξέρουν δηλαδή, Σουηδία, αγάπη μου. Θα έχει και Poni Hoax, Alice in Videoland,and last but not least Welle:Erdball. Έχει κι άλλα βεβαίως βεβαίως αλλά μην περιμένετε τους Depeche Mode για headliners διότι ο Dave είναι άρρωστος, άσε που λένε οι Σουηδοί ότι θα παίξει. Έχει και Casiokids χμμ. Όλα καλά και βόρεια.

Μου λείπουν οι Σ., Γ., Σ., Τ., Ε. Μόνο γι'αυτούς και μια ΚΕΟ θα θυσίαζα το Arvikafestivalen. Αν.

Χάρις

Δεν ξέρω πόσο ladylike είναι πια να κρατάς την πανάκριβη τσάντα σου και να την κουνάς πέρα δώθε με τέτοιο τρόπο ώστε να κινδυνεύει ο άλλος να μείνει παράλυτος (σχήμα λόγου). Ιδιαίτερη προσοχή στα πεζοδρόμια για τοσοδούληδες της Σόλωνος. Το σχόλιο αφορά και τους οδηγούς όλων των τροχοφόρων. Achtung μεγάλες τσάντες <ή τσάντες γενικώς>.

Πανηγύρια ή εγώ φταίω που μου σπάτε τα νεύρα (αυτός θα είναι ο τίτλος του βιβλίου).

http://www.imdb.com/title/tt0158692/

Ζωγράφισε τι βλέπεις από το παράθυρο

ECHO

Έχω την εντύπωση ότι θα ξυπνήσω ξαφνικά και θα’ ναι σαν ξενέρωμα από παρατεταμένο μεθύσι. Κάπως άβολα και για τον Αυγουστίνο που προτιμάει να κοιμόμαστε όλοι.
Κάτι μ’αυτά τα σουρρεάλ απογεύματα που ζω τις τελευταίες δυο βδομάδες.
Εξηγώ. Υπάρχει το ωδείο. Από το δωμάτιο που βρίσκομαι ακούω ταυτόχρονα, μια –ελπίζω όχι καραφλή -wannabe τραγουδίστρια όπερας, (aka: αρκετά- καραφλιάζω- εγώ- που- εξαναγκάζομαι- ν’ακούω), τη δασκάλα του πιάνου να μετράει χτυπώντας παλαμάκια το ρυθμό (μικρός πιωμένος /φοράει i-pod/δεν υπάρχει) και έναν τύπο που νομίζει ότι θέλει να γίνει ντράμερ (σκοτώνω –παλαβές- μύγες- πάνω- στα- κύμβαλα).
Είμαι πλέον πεπεισμένος ότι αυτό το ωδείο είναι για κωφούς.
Und hier ist das Echo. EEEEEEEEchOOOOOOOOOOO

-*-

Jean-Daniel Pollet

Ευτυχώς ήμουνα σε σπίτι με τηλεόραση το βράδυ που το κρατικό κανάλι πρόβαλε την τριλογία του. Ήταν οι ώρες οι μεγάλες και παρακολουθούσα μισοκατσούφης μια ξανθιά με πρόσωπο μπασκετμπολίστα να μιλάει στο mute.

Πρόλαβα λίγο από το "Bassae "(1964), με κοροϊδευτική διάθεση και με τα αγόρια στον κόσμο τους, ένιωθα μόνος και κανείς δεν μου έδινε σημασία -μα ποιος επιτέλους ήταν αυτός ο καμένος Γάλλος;- ΚΑΙ νύσταζα. Γενικώς γουόρν άουτ καταστάσεις.

Φυσικά κόλλησα.

Όταν ξεκίνησε το "L'ordre" (1973) δεν κατάλαβα, στην αρχή νόμισα ότι επρόκειτο για φάρσα. Το θέμα ήταν δύσκολο -από την πλευρά του σκηνοθέτη- ένα μέρος μακρινό και άγνωστο, όλα έμοιαζαν σαν αναδυόμενα από το πουθενά στην οθόνη. Πού τα βρήκε έλεγα στον εαυτό μου. Και ο Κουτσαφτης με την "Αγέλαστο Πέτρα" ΝΑΙ -μόνο που ήταν ο τόπος του. Αυτός ο ξένος-φαινόμενο ξεκίνησε να κατοχυρώνεται μέσα μου.

'Επειτα, πώς μπορεί κανείς να κριτικάρει τη δουλειά ενός ανθρώπου που αγάπησε τόσο πολύ το φώς.

Τώρα μαθαίνω ότι ήταν την Παρασκευή (24/4/2009)από την ΕΤ1.

[...] σ’ ένα αξιόλογο αλλά και αγνοημένο (ιδίως στην Ελλάδα) δημιουργό, που έκλεισε πρόωρα τον κύκλο της ζωής του: Ζαν Ντανιέλ Πολέ/ Jean -Daniel Pollet (1936-2004). Κι όμως, ο Πολέ ήταν ένας ποιητής δοκιμιογράφος, ένας μοναχικός μετεωρίτης , που προσπαθεί να συνδέσει την ύλη με το πνεύμα. Και κάτι περισσότερο που μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα.
Ο Πολέ έχει μια σταθερή, θεμελιώδη σχέση με την Ελλάδα. Ταξίδεψε, γύρισε πολλές ταινίες σε όλες τις φάσεις της ζωής του, έψαξε με πάθος το ελληνικό τοπίο και τους ανθρώπους . Η Ελλάδα του δεν είναι μια χώρα ωραιοποιημένη και εξωτική, δεν είναι φολκλόρ και εύκολος λυρισμός της πολιτισμικής μνήμης. Τα ερείπια ενός αρχαίου ναού δεν κινηματογραφούνται στατικά, με πόζα. Είναι ταυτόχρονα σπασμένα μάρμαρα, φθορά, απειλή και εξαφάνιση, ομορφιά που επιβιώνει, στοιχεία μιας μνήμης που διαρκώς κινείται , μιας ιστορίας που δεν τελειώνει. Η Ελλάδα γίνεται όπως λέει «η δεύτερη, ανεξάντλητη πατρίδα».
[...]Η Τάξη [L'ordre] είναι η αποκάλυψη της ένοχης συνείδησης των «υγιών» ανθρώπων που είχαν κλείσει τους λεπρούς στο Κρητικό νησάκι Σπιναλόγκα. Μιλάει συνταρακτικά ένας «κατασπαραγμένος» λεπρός, ο Ρεμουντάκης

Από http://www.cinephilia.gr/auteur2/pollet.htm
http://www.imdb.com/name/nm0689554/

Neu!

Βασικό Ένστικτο

Μια ολόκληρη μέρα περνάει και έχεις κολλήσει. Σκέφτεσαι το ίδιο άτομο -κάπως χαλαρά το σκέφτεσαι, ναι- και ότι μπορεί και να θέλεις να το δεις. Βιαστικά. Ίσως και να το συναντήσεις.

Η λέξη ένστικτο μου αρέσει. Μου θυμίζει το σπίτι που γεννήθηκα. Δεν μου προσφέρει θαλπωρή ίσα ίσα με κάνει να θέλω να πιστεύω και να μην πιστεύω σ'αυτήν. Είναι αυτό που θέλω και μου λείπει. Ό,τι κάνω εγώ σημαντικό.

Στα μισά του δρόμου, μετά τη δουλειά, κάνει ζέστη.

O Χριστόφορος λέει ότι πρέπει να μάθω να ρίχνω τα χαρτιά. Ή να διαβάζω τον καφέ ή και τα δύο.

Κι ενώ έχεις ξεκινήσει να βαδίζεις προς το σπίτι, ξαφνικά μεταβολή και πίσω. Στην αντίθετη κατεύθυνση έρμαιο μιας ανεξήγητης δύναμης, έχεις χάσει συνείδηση τόπου και χρόνου, διαλύεσαι στο άπειρο φώς του δειλινού. Ευχόμουν να μπορούσα να πετάξω γρήγορα στο Παγκράτι, είχα κορακιάσει και η ανάγκη μου να χωθώ στην κουζίνα των παιδιών ήταν απόλυτη.

Αργό βάδισμα, μα πού πήγαινα;

Και στην κορύφωση μιας συγκλονιστικής, αόριστης αγωνίας βλέπεις το άτομο που σκεφτόσουνα όλη τη μέρα. Κάθεται και σε κοιτάει σαν να είχατε δώσει ραντεβού.

Αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά.

Μετά μην μου λες ότι υπάρχει κάτι που δεν μπορείς.

Θέλω αυτή την ταινία

*αυτήν

Τα μεγάλα παιδιά θυμούνται

1. Kikujirô no natsu (1999)του Takeshi Kitano
2. Mitt liv som hund (1985)του Lasse Hallström
3. Dare mo shiranai (2004)του Hirokazu Koreeda
4. Yi yi(2000)του Edward Yang
5. Pure (2002)του Gillies MacKinnon
6. Dear Frankie (2004) της Shona Auerbach
7. Kolja (1996) του Jan Sverák
8. Zazie dans le métro (1960)του Louis Malle
9. Shiza (2004),Gulshat Omarova
10. Benny's Video (1992) του Michael Haneke

στην απ'έξω μένουν τα:
La promesse (1996)των Jean-Pierre Dardenne και Luc Dardenne
All the Invisible Children (2005) -various
Les choristes (2004) του Christophe Barratier
Au revoir les enfants (1987) του Louis Malle
Christiane F. - Wir Kinder vom Bahnhof Zoo (1981), Uli Edel
Koktebel (2003)των Boris Khlebnikov και Aleksei Popogrebsky
King of the Hill (1993) του Steven Soderbergh

καθώς και όλα τα υπόλοιπα.

Eine kleine Geschichte zu einem Bild

Im ersten Augenblick ist es ein ganz üblicher Altbau. Für die Touristen ist es ein von den letzen Stücke der Vergangenheit. Für die Bewohner auch für das Bauamt ist es nur ein nutzloser Stapel, das unbedingt abgerissen werden muss. Aber für mich ist es eine andere Geschichte, die ich leider nie vergessen kann: Die Geschichte eines traurigen und peinlichen Lebens.

Da war einmal das Studio eines der berühmtesten Künstler Zyperns, der heißt Andreas Charalambous. Er war auch ein Kunstlehrer. Dort blieb auch seine Kunstschule. Dort begannen viele junge Künstler Zyperns ihre Karriere. Dieses Studio und der Lehrer war sehr wichtig für ihren Erfolg . Meine Mutter war auch eine der Studenten und die Beziehung zwischen ihm und meiner Familie war sehr eng . Hier muss ich sagen, dass meine Schule und die Schulbibliothek gegenüber dem Altbau liegen.

Lebhaft kann ich mich an das Fenster des Lehrers erinnern, das haüfig offen stand, seinen kleinen Hund, der erfreulich die Treppe hinauf lief und alle seine Sammlungen: Bücher, Briefmarken, Photos, Muscheln, Afrikanische Holzfiguren, Musik u.s.w. Oft blieb er da für viele Tage. Wenn er während der Arbeit müde war, hat er sich dort erholt .

Das war im Juni 2006. Der heiße, ruhige Abend war fast weg und wir saßen mit meiner Mutter im Garten zusammen. Plötzlich hörten wir Lärm, der von der Straße kam und dann Leute die liefen. Danach hatte ich das Gefühl, dass etwas abbrannte. Kurz danach kam ein Pumplöschfahrzeug und drei Feuerwehrmänner liefen zum Überflurhydrant . Meine Mutter versuchte den Feuerwehrmännern zu helfen aber das war sehr gefährlich.

Eine Stunde später alles wurden fast vollständig abgebrannt. Die Feuerwand ruiniertet auch das Dach, das zu Fall kam. Die Tragödie war total. Seit der Tragödie ist der Altbau verlassen. Was plant das Bauamt mit ihm zu tun? …aber das ist eine andere Geschichte.

Das war meine kleine Geschichte. Leider war sie traurig und dunkel aber wahr.