Dash

A girl on (a lonely) Sunday

1.Einstuerzende Neubauten - Die Befindlichkeit des Landes
2.The Knife - Silent Shout
3.Ordo Rosarius Equilibrio & Spiritual Front -Your Sex Is The Scar
4.White Lies - To lose my life
5.She wants revenge - Tear you apart
6.The Organ - I am not surprised
7.Asobi Seksu - Thursday
8.Bat For Lashes - What's A Girl To Do?
9.Fever Ray - When I Grow Up
10.Goldfrapp - Lovely head
11.The Fiery Furnaces - I'm in no mood
12.Efterklang - Prey and predator

*pic

Μόρνινγκ

*If I had a heart (F**k Buttons rmx)

Κουνέλια

...........................

*Plain times

Nothingness

*Sam Falls

Eίμαι στο τραίνο για Πειραιά με τη δοκιμαζόμενη υπομονή μου να τραβάει σιωπηλά τα μαλλιά της.
Το ραντεβού με την παράνοια, στις 9:35, και είναι 9:22. Παραμένει να φτάσουμε, να βγω από το τραίνο και να βρω το σχολείο, όλα αυτά σε διάστημα 10 λεπτών. Μετά μπορώ να γίνω και οδηγός τρόλλευ ή εισαγωγέας χλοοτάπητα για γήπεδα 4x4, αν το θελήσω. Πάντως μέσα στα επόμενα 10 λεπτά πρέπει οπωσδήποτε να βρίσκομαι στο σχολείο. Δεν γνωρίζω την ακριβή τοποθεσία αλλά την οραματίζομαι.
Τρέχω, έχω φτάσει (το σχολείο βρίσκεται σε μια ξεγυρισμένη ανηφόρα) με κομμένη την ανάσα, κοιτάω σαν αυτιστικό με επαναλαμβανόμενες κινήσεις γύρω γύρω, με πλησιάζει ένας κύριος που με καθοδηγεί στα άδυτα των αδύτων. Στους διαδρόμους οι φωνές, σαν από κάποιο-μη-με- λησμόνει παρελθόν "...άρα καταλήγουμε στο ότι ο συντελεστής χ..." και "...οι άρχοντες, ούτως ειπείν οι προεστοί..." ή "...στην σελίδα 38 τώρα, διαβάζω...". Κάθομαι σε μια άκρη και νιώθω σαν παγωτό, έχω μαρμαρώσει μπροστά στο παράθυρο αλλά τα πιτσιρίκια με κοντομάνικα. Η μυρωδιά του σχολείου. Τρελαμένες ορμόνες.
Noli spectare quanti homo sit. Parvi enim preti est, qui tam nihili est**. Λατινικά και δυο ώρες λογοτεχνία. Οι κύριοι συναδελφοι έχουν λουφάξει, τους έχει ρημάξει η νύστα και δεν έχουν καμμιά διάθεση για παρατήρηση. Κοιτάω σαν κλέφτης τα κατάγραφα βιβλία των παιδιών -τα φροντιστήρια- και με ζώνουν μαύρα φίδια. Ψάχνω να βρω τη σπίθα, κάποιο βλέμμα, ένοχο έστω, το πάθος. Σαμαράκης, πεζογραφία, υπαρξισμός και Σαρτρ. Τι λες...Μια γραμμή ευθεία, φλατ, αναμενόμενη "...είναι η λεγόμενη ηθική επιλογή"..."καντιανή κατηγορηματική προσταγή" και "διογκωμένη φαντασιωτικά ρεαλιστική τεχνική". Μπλαμπλουμπλαμπλουμπλιμπλου. Υπαρξισμός. Κανείς δε λέει κάτι παρόλο που όλοι μιλάνε μεταξύ τους. Ποιός πάει, ποιός έρχεται πού θα πάνε το βράδυ, το επερχόμενο πάρτυ. Ήθελα να φύγω ήσυχα και κλείνοντας την πόρτα πίσω μου να ψιθυρίσω το στενάχωρο κλισέ "μα αρχαιολόγος θέλω να γίνω". Να τους κλείσω μέσα εκεί ή εμένα απ' έξω. Στην απόλυτη ανοησία και να μη ξανακοιτάξω πίσω. Να πάω να ανακαλύψω τον τάφο του Μεγαλέξαντρου και να του πω να πεθάνει επιτέλους και να μας αφήσει ήσυχους. Αλλά δεν ισχύει.

Στην επιστροφή θυμήθηκα τις μαρμάρινες βρύσες που είχαμε στο δημοτικό, στην αυλή, δίπλα στο γήπεδο. Ήτανε ένα μάρμαρο υπόλευκο, κουρασμένο, πρακτικό. Θυμήθηκα την εικόνα του αίματος, τις αδρές στάλες από τη μύτη της Μαρίνας στο μάρμαρο, παρασυρμένες από το νερό περιμετρικά σε χείμαρρο.Όλα τα ερυθρά αιμοσφαίρια πώς με λυπούσαν πάνω σε κείνο το πολυκαιρισμένο υλικό και πόσο γρήγορα χανόντουσαν.
Κάπως έτσι λοιπόν, χτές το πρωί, λυπήθηκα.

**"Μην σε απασχολεί πόσο αξίζει ο άνθρωπος, γιατί είναι μικρής αξίας όποιος είναι τόσο τιποτένιος" (Από αποστολή του Κικέρωνα στον Κόιντο).

Ville Alfa

*Valehtelija

Photo embroidery

.....................

*Maurizio Anzeri/ pics

Georg Trakl (3 Φεβρουαρίου, 1887 — 3 Νοεμβρίου, 1914)

"Frühling und Sommer und schön der Herbst

Des Gerechten, sein leiser Schritt
An den dunklen Zimmern Träumender hin.
Nachts blieb er mit seinem Stern allein; "

[(Άνοιξη, καλοκαίρι κι όμορφο το φθινόπωρο/ του δίκαιου ανθρώπου, σιγανός ο βηματισμός του/ στα σκοτεινά δωμάτια εκείνων που ονειρεύονται./ Τη νύχτα έμεινε μόνος με το άστρο του.) Kaspar Hauser Lied (To τραγούδι του Κάσπαρ Χάουζερ), μετάφραση: Μ. Παπαντωνόπουλος.]

Ο Γκέοργκ προσπαθεί να σώσει τους βαριά τραυματισμένους συντρόφους μετά τη μάχη του Gródek. Προσπαθεί να περισώσει ότι προλαβαίνει, αλλά η ήδη κλονισμένη φύση του κυριαρχεί και θέτει τέλος. Η φρίκη του πολέμου οδήγησε το δράμα στη λύση και στην κάθαρση. Έτρεξε ο Wittgenstein να τον προλάβει μα άργησε τρεις μέρες.

Μια μικρή, εγωιστική δικαιοσύνη, για μια οδυνηρά επίπεδη ζωή.

Δε θέλει το σχολείον

Ήταν ένα κοριτσάκι ντυμένο σαν κρεμμύδι. Σήμερα το πρωί, εφτά παρά. Στη στάση του λεωφορείου. Το έσερνε, σχεδόν, η γιαγιά του απ' το χέρι, μιλώντας ακατάπαυστα ελληνικά ανακατωμένα με μια σλαβική γλώσσα (από κείνες που καίγομαι να μάθω). Η γιαγιά, μια χοντροκομμένη πενηντάρα με μποτίνια και αθλητικές κάλτσες κάτω από μάλλινη πολυφορεμένη φούστα, έμοιαζε με ψωμί. Τουλάχιστον εμένα αυτό μου θύμισε. Πρέπει να' ταν κόρη φούρναρη, δεν εξηγείται αλλιώς. Το κοριτσάκι με το κασκόλ κόμπο και την κίττυ στη τσάντα του φαγητού, είχε στραβώσει άσχημα. Ένα μαύρο φίδι έφτυνε δηλητήριο στην κοιλιά της. Δεν ήθελε να πάει στο σχολείο σήμερα. Όχι, καθόλου δεν ήθελε το ανόητο σχολείο! Κρυβόταν στη φούστα της γιαγιάς, και κάθε που γύρναγε, είχε τόσο όξινο ύφος που και η άσφαλτος ακόμη θα διαβρωνόταν αν αποφάσιζε να βάλει τα κλάματα. Μια κρυβότανε και μια κοίταγε ψηλά την ανατολή σκεφτόμενη το απόγευμα,τη μαμά και τις φίλες της.

Ύστερα ήρθε το λεωφορείο.
Στη διαδρομή θυμήθηκα ένα άλλο παιδί που ήξερα κάποτε. Αγαπούσε τόσο πολύ το σχολείο, που ακόμη και μετά το σχόλασμα, όταν όλα τα άλλα παιδάκια τρέχανε να βγάλουν τη στολή, εκείνο έμενε να τη φοράει μέχρι το βράδυ που πήγαινε για ύπνο. Τα απογεύματα καθόταν στο παράθυρο της βιβλιοθήκης που ήταν απέναντι από το σχολείο και κοίταγε τους δωρικούς κίονες της εισόδου, σκεφτόμενο την επόμενη μέρα. Οι ώρες περνούσαν αργά αλλά πάντα υπήρχε μια σιωπηλή επόμενη μέρα. Λίγα χρόνια μετά, στην ίδια θέση διάβαζε Αριστοτέλη Βαλαωρίτη και Κωνσταντίνο Χατζόπουλο. Εξακολουθούσε να φοράει τη στολή πρωί βράδυ και να κοιτάει το σχολείο.
Έχουν περάσει πολλά χρόνια από την τελευταία φορά που το είδα. Μαθαίνω πως είναι ακόμα εκεί.

*Κάποιοι γεννιούνται ελεύθεροι σ' αυτό τον αστερισμό.

-*-

..............

Τις τελευταίες μέρες, σε διάθεση παράξενη. Το καταλαβαίνω όταν το βράδυ ξαπλωμένος στο κρεβάτι προσπαθώ να συγκεντρώσω τις λεπτομέρειες για μπακ απ - μόνο που δεν υπάρχουν, σαν να'χουν γλιστρήσει από κάποια χαραμάδα και να πήγαν πίσω, εκεί που τις πήρα. Σιχαίνομαι να χάνω τις λεπτομέρειες. Δημιουργείται μια ελλειπτική τροχιά γύρω από τη μέρα που μου αποδομεί τη διάθεση για ύπνο και ξεκούραση. Είδα το Μoon, μόνο που με είχαν προλάβει άλλες συγκινήσεις και κάπου το' χασα. Εύχομαι να μπορούσα να το ξαναδώ για πρώτη φορά χωρίς να γνωρίζω ότι ο Ντάνκαν Τζόουνς είναι γιος του Μπάουι. Τελικώς δεν μπορώ να μην τον ζηλεύω και να τον λυπάμαι ταυτόχρονα - που είναι γιος του Μπάουι. Τέτοιο κόλλημα έχω φάει με την περίπτωση (Μπάουι και υιός) που στοιχημάτισα με τον εαυτό μου για τη σωματική διάπλαση του Ντάνκαν. Έλεγα μέσα μου ότι σίγουρα θα είναι στρογγυλός και τελικά είναι κάπως (εμφανής ζηλοφθονία). Κατά τ' άλλα αναρωτιέμαι πόσους εαυτούς χρειάστηκε, ο ίδιος, να θάψει για να βρει τον προορισμό του, ξεχνώντας την καταγωγή του.
Δεν έχω κάποιο άλλο σχόλιο για την ταινία. Processing.

Το θέμα είναι ότι χτες το βράδυ κατάλαβα ότι έγινε Χειμώνας.

Το μόνο που με χαλάει είναι τα δαχτυλίδια που μου πέφτουν καθώς τo δέρμα συστέλλεται. Και πρέπει να φοράω συνέχεια στοπ.

*pic1, pic2,

ττι πάρτυ τάιμ

( on her way to the party, να δούμε τι θα ακούσει πάλι)

*pic

Yma

...................................................

...................................................,,.

...................................................

*Sumac

Σωπαίνεις, όμορφη pankara./ Ο Ήλιος, που τη μέρα κάνει να φεγγοβολά,/Αν έβλεπε τα δάκρυά σου θα σκοτείνιαζε./ Σωπαίνεις.

"Μπαλάντα" (προαποκοικιακή ποίηση των Ίνκας)

Nikander + Ilona

*Varjoja paratiisissa 

Pornoviewer

*nocturnal emission

**pic

-*-

έζησα μια ζωή συγκεχυμένη, /ακαθόριστη σαν ένα όνειρο που το ξεχνάς το πρωί και μετά το ξαναθυμάσαι, /μέχρι που δεν ξέρεις αν ήταν όνειρο ή το ίδιο το πεπρωμένο./ Και είδα τ' ανοιχτά παράθυρα σα μεγάλα βιβλία της ερημιάς όπου διάβασα το ποτέ και το τίποτα./ Κι έπρεπε εγώ απ’ αυτό το ποτέ και το τίποτα να φτιάξω μια ποίηση για πάντα.

Τ.Λ.

[Oh...]

* Δάφνη
even more legendary
Electrophonic Effects




Daph I & Daph II

Arnie

*Baby Shark

**pic

O σημαιοφόρος

................

Αυτός εδώ έξυσε μια πληγή κρυμμένη μεν, κακοφορμισμένη δε/ μη δεκτική στην επούλωση/ όχι./ τα ασθενικά χέρια που περιμένουν να τραβήξουν κάτω απ' το κρεβάτι/ όποιον κοιτάει κάτω/ πάνω ψηλά ήταν η σημαία και ο ίλιγγος/ μια ζέστη κουρασμένη, ακόμη/ το έθνος, το σχολείο, η οικογένεια/ νευρικότητα/ κρίση ταυτότητας/ παθογένεια/ ήθελα να φυτέψω το κοντάρι στο χώμα/ να κουβαριάσω τη σημαία/ και να κρυφτώ πίσω απ' τους παραστάτες/ για να κοιτάξω μοναδική φορά κατά κει/ κείνους που πίστευα ότι μπορούσαν να με κάνουν σημαντικό/ αλλά το μόνο που έβλεπα κάθε και κάθε/ στιγμιαία, πίσω απ' τους κορμούς ήταν/ την ήττα.
Και το ειρωνικό, νικητήριο βάρος της σημαίας.

*pics

Αφιέρωση

..........................

*Σκερτσόζα ετών 14

Il Pleure

..............................................

*πλίτσι - πλίτσι

**pics

A girl on (a spooktacular) Sunday

.........

Night Of The Vampire - The Moontrekkers
The Bat - The Ventures
Νυχτερίδες κι αράχνες - Στελλάρας
Til The Following Night - Screaming Lord Sutch & The Savages
Wet Nightmare - The Cramps
I Want To Bite Your Hand - Gene Moss & The Monsters (παρωδία του I want to hold your hand των Beatles)
Monster Mash - Bobby "Boris" Pickett & The Cryptkickers
Season Of The Witch - Donovan [από το Hungry Wives (1972) γνωστό και ως Season of the Witch του George A. Romero]
Ghost Riders in the Sky - Johnny Cash
Devil In Her Heart - The Beatles
Mr. Ghost Goes To Town - The John Buzon Trio
The Blob - The Five Blobs [από την ομώνυμη ταινία The Blob (1958)]
Haunted House - Jumpin’ Gene Simmons
Ultra Twist - The Cramps
Black Bottom - The Troggs
Boris the Spider - The Who
Vampire - Destroy All Monsters
The Witch - The Rattles
Φαντασματάκι - Καίτη Γαρμπή
Bébé Vampire - Lio
Please Mr. Gravedigger - David Bowie
Ave, Lucifer - Os Mutantes
Ulalume - Jeff Buckley
Careful With That Axe, Eugene - Pink Floyd
The Exorcist Theme Song - Mike Oldfield

*Sunday girl's hidden agenda: "Vincent" (Short)
* *Κανονικά, για τα παραπάνω έπρεπε να γίνει λόγος σε δυο ξεχωριστές αναρτήσεις (δεν μπορούσα να παραλείψω τίποτε όμως -υπάρχει μια προσωπική σεάνς - και ήθελα να είναι μαζί τελικώς...οπότε προέκυψε αυτό το ελαφρώς έξτρα ποστ - αφιέρωμα Χάλλοουϊν).

Ινστιτούτο Ομορφιάς: "Λεωφορείον το πάθος"

*Μπαίνω στο λεωφορείο και κάθομαι στην αγαπημένη μου θέση - παρατηρητήριο (στο παράθυρο) αλλά όχι ακριβώς. Βασικά κάθομαι στη διπλανή-από-την-αγαπημένη επειδή στο παράθυρο κάθεται μια μεσήλικη με χιλιάδες σακούλες σουπερμαρκετ που λαγοκοιμάται κιόλας, απ' ό, τι καταλαβαίνω. Έχω τσαλακωθεί στην προσπάθεια μου να προλάβω το λεωφορείο, και είμαι κάπως αμήχανος σ' αυτή τη θέση, λαχανιασμένος, σκέφτομαι τι να ακούσω. Αναγκαστικά κοιτάω αόριστα -και καλά- μέσα στο λεωφορείο (ευτυχώς είναι μισοάδειο), ψάχνοντας σημείο φυγής, αφού δεν μπορώ να εκτονωθώ κοιτώντας έξω απ' το παράθυρο. Οτι και δεν έχουν περάσει 5' αφότου μπήκα, αντιλαμβάνομαι μια κυρία απέναντι να κλαίει. Βλέπω τις υγρές μαύρες γραμμές να κερδίζουν έδαφος, το δέρμα της έχει γίνει ροδί αλλά δεν μ' έχει δει που την κοιτάω. Τρία λεπτά μετά μπαίνουν δυο γυναίκες, δεν προλαβαίνω να τις περιεργαστώ όταν η μια χώνεται στον κόρφο της μεγαλύτερης σε ηλικία και αναλύεται σε σιγανά αναφιλητά. Τελικώς ακούγεται βόμβος από κινητό ο οποίος με θέτει σε κίνηση -τόση ώρα βρισκόμουν σε λήθαργο μ' αυτά και μ' αυτά. Το σηκώνει η γυναίκα που κάθεται στο ακριβώς πίσω κάθισμα, και την οποία δεν μπορώ να δω. Κάνει γενναίες προσπάθειες να μιλήσει σιγανά, ακούω 'δεν μπορώ άλλο', 'μα γιατί', 'έχεις λαθος' η κάθε συλλαβή πιο κλαίουσα από την προηγούμενη, νιώθω ότι βρίσκομαι σε μυστηριώδες πλατώ κι αυτός ο θίασος έχει μόλις βγει από κάποιο παλιομοδίτικο ινστιτούτο ομορφιάς όπου όλοι λένε τον πόνο τους.

*Βeauty Shop Beat

Κούρασις

"Ἴσως προδίδω τὸ καθῆκον, ποδοπατῶ τὴν εὐτυχίαν μου μὴ μεταβαίνων εἰς Καλκούτταν".

*Κάθε Σάββατο, με το τέλος ενός ακόμη άγονου οκταωρου, υπάρχει μια αγωνία, μια αδημονία - έτσι ακριβώς όπως εκδηλώνεται σ' αυτή τη φωτο.

Wish

*Θέλω να κάνω ένα πάρτυ όπου τα κορίτσια θα κάθονται και τ' αγόρια θα τους ζητάνε να χορέψουν αυτή τη μπαλάντα. Ζήτω οι φλώροι.

**pic

simply boys

.

...............

*Les roseaux sauvages (1994)

Jack Kerouac (1922 - 21 Οκτωβρίου 1969)

.........................

“I got down to the bus station with my rucksack and foolishly (high on Jack Daniels) began talking to some sailors (...) I simply walked away with my rucksack on my back, to the station, got on the bus and fell asleep with the pack by the driver’s well. When I woke up in Roanoke Rapids at dawn it was gone. Somebody had taken it off at Richmond. I let my head fall on the seat in that harsh glare nowhere worse in the world than in America with a stupid guilty hangover. (...) gone, all gone. I started to cry. And I looked up and saw the bleak pines by the bleak mills of Roanoke Rapids with one final despair, like the despair of a man who has nothing left to do but leave the earth forever. Soldiers waited for the bus smoking. Fat old North Carolinians watched hands aback clasped. Sunday morning, I empty of my little tricks to make life livable. An empty orphan sitting nowhere, sick and crying. Like dying I saw all the years flash by, all the efforts my father had made to make life something to be interested about but only ending in death, blank death in the glare of automobiles day, automobile cemeteries, whole parking lots of cemeteries everywhere. I saw the glum faces of my mother, of Irwin, of Julien, of Ruth, all trying to make it go on believing without hope. Gay college students in the back of the bus making me even sicker to think of their purple plans all in time to end blind in an automobile cemetery insurance office for nothing. (...) remembered the enormous despair of when I was 24 sitting in my mother’s house all day while she worked in the shoe factory, in fact sitting at my father’s death chair, staring like a bust of Goethe at nothing. (...) Do I have to carry this body around and call it mine own? "

*excerpt taken from Desolation Angels

The Yellow Kid

* Η ελπίδα που βλέπω κάθε πρωί μοιάζει καταπληκτικά στο Yellow Kid. Είναι χλωμή και λαϊκή, αλλά παιδί.