26.6.09

(Long) Walk of Fame



Δεν ήταν καλή η μέρα σήμερα. Απ' το πρωί φαινόταν ότι ήθελε να διώξει τον εαυτό της.
Είχε καλούς λόγους για να το κάνει, ομολογουμένως.

-Επιστρέφοντας απ' τη δουλειά, κάτω από ήλιο που ζεματάει σκέφτεσαι κι εσύ όσους πίστεψαν περισσότερο σε κάποια άτυπη πρόβα τζενεράλε παρά στον ίδιο τους τον εαυτό.
Στον οποίο συνέχιζαν να δίνουν παράσταση κάθε μέρα.

Στη διαδρομή Drexciya - Lost Vessel και συγκοινωνούντα δοχεία. Ό,τι είμαστε.

Και ό,τι θα γίνουμε. RIP M.J.J.

25.6.09

H Μαίρη και οι Αndrews sisters


Η Μαίρη Μαντωνανάκη γεννήθηκε στο Παλαιό Φάληρο το 1928.
Ήταν παντρεμένη με τον μουσικοσυνθέτη Νίκυ Γιάκοβλεφ. Ο τελευταίος, εκτός από μουσικοσυνθέτης υπήρξε και διευθυντής του γνωστού Αθηναϊκού ζαχαροπλαστείου "Πέτρογκραντ", το οποίο βρισκόταν στην οδό Σταδίου 23. Κατ' άλλη πηγή: "Ο Γιάκοβλεφ ήταν ο ιδιοκτήτης του "Πέτρογκράντ", του περίφημου ζαχαροπλαστείου της οδού Σταδίου. Ήταν πάντα στο χώρο αυτό με ένα μονόκλ περασμένο στο λαιμό του. Πολλές φορές η Μαίρη Λω καθόταν στο ταμείο".
Τραγούδησε "ελαφρά", κυρίως συνθέσεις του Νίκυ Γιάκοβλεφ κι άλλων.
Τραγούδησε επίσης, στα ελληνικά, διασκευές ξένων τραγουδιών - επιτυχιών της εποχής, όπως για παράδειγμα το "Ρούμι και Κόκα Κόλα" με τη συνοδεία του τρίο Στάρ (πρωτότυπο:
" Rum & Coca Cola" ερμήνευαν οι Andrews Sisters;).

Δεν κατάφερα να εντοπίσω κάτι άλλο σχετικό με τη Μαίρη ή με το ζαχαροπλαστείο "Πέτρογκραντ", αν και πρέπει να ομολογήσω ότι δεν το έχω ψάξει διεξοδικά.

Τις Κυριακές το βράδυ απομονωνόταν στην κουζίνα με το σίδερο. Στο ράδιο έπαιζε μια εκπομπή (που ακόμη μεταδίδεται), "Μουσικά Ταξίδια" λεγόταν(ίσως τότε με διαφορετικό όνομα).
Εκεί, στην κουζίνα -καταβροχθίζοντας πορτοκάλια και τσάι τα βράδια του χειμώνα- άκουγα την Μαίρη Λω.
Της άρεσαν αυτά τα "νοσταλγικά" κι εύχομαι να συνεχίζει να τ' ακούει και τώρα που λείπω. Κάθε φορά που ακούω τη Μαίρη Λω σκέφτομαι το σχολικό πουκάμισο και το Κυριακάτικο σιδέρωμα στην κουζίνα. Και μπορώ να γίνομαι , ακόμα, ανύποφορα, παιδιάστικα, και αδιόρθωτα νοσταλγικός.

Καλή αντάμωση.

City girl's Walk




Είδα το πιο αποστομωτικό βίντεο της μέρας.

A Heart That Breaks (In No Time or Place) - SPK



Προσπαθούσα να φανταστώ τους ήχους που θα ταίριαζαν σε όποιον έχει χάσει την πίστη του. Τις ηχητικές εικόνες της απόγνωσης (;).

- Τι ψάχνεις;

Μετά μπήκαν, από μόνοι τους, οι SPK (Sozialistisches PatientenKollektiv). Κι είχα την απάντηση, εύκολα και χωρίς να στίψω το μυαλό μου - καίγοντας ό,τι εγκεφαλικό κύτταρο μου έχει απομείνει (από τη σημερινή μέρα).

Αυτή η αρρωστημένη επιμονή σε οτιδήποτε γκρεμίζει, κυριολεκτικά, το ακουστικό τύμπανο. Δεν ξέρω, μπορεί και να υγιαίνω, μέσα στην παράνοια του "retard".

Λυπάμαι που δεν βγαίνουν πια απλές μουσικές με τέτοια υπερκόσμια μονοτονία. Αυτό είναι τουλάχιστον το δικό μου, ερασιτεχνικό συμπέρασμα.

Σημειώνω ότι αυτή η παρατήρηση δεν έχει να κάνει με την πίστη που προανέφερα αλλά με κάποια απροσδιόριστη λύπη.

Comes and goes.

24.6.09

Ilona and Lauri



*Kauas pilvet karkaavat

Restaurant chief: [Ilona is applying for a new job] To be honest, you're beginning to be too old.
Ilona: I'm 36.
Restaurant chief: You can pass away at any time.

23.6.09

Rose





Ήθελα να φωτογραφήσω τα κορίτσια που είδα σήμερα στο μετρό. Ήταν μια παρέα αγόρια κορίτσια αξεχώριστα. Κάπως σαν κορίτσια δηλαδή. Ή σαν αγόρια.

Whatever. Σκέφτηκα να κάνω μια λίστα με ροζ ταινίες. Μια που να ταιριάζει με τη ζωή αυτής της παρέας έτσι όπως την έχω φανταστεί.

Ένας ροζ χάρτης μιας ουδέτερης ύπαρξης, εδώ:

1. Pretty in Pink (1986) - Howard Deutch
2. Lolita (1962) - Stanley Kubrick
3. Baby Doll (1956) - Elia Kazan
4. What Ever Happened to Baby Jane? (1962) - Robert Aldrich
5. Baby Love (1968) - Alastair Reid
6. The Sugarland Express (1974) - Steven Spielberg
7. Ma vie en rose (1997) - Alain Berliner
8. Broken Flowers (2005) - Jim Jarmusch
9. Peggy Sue Got Married (1986) - Francis Ford Coppola
10. Riding in Cars with Boys (2001) - Penny Marshall
11. Rosetta (1999) - Jean-Pierre & Luc Dardenne
12. Champagne (1928) - Alfred Hitchcock
13. The Virgin Suicides (1999) - Sofia Coppola
14. Jungfrukällan (1960) - Ingmar Bergman
15. Picnic (1955) - Joshua Logan
16. 2 ou 3 choses que je sais d'elle (1967) - Jean-Luc Godard
17. Marie Antoinette (2006) - Sofia Coppola
18. Calendar Girls (2003) - Nigel Cole
19. Pretty Baby (1978) - Louis Malle
20. Tulitikkutehtaan tyttö (1990) - Aki Kaurismäki

21.6.09

50+1 Καλοκαιρινές ιστορίες


1. Le notti di Cabiria (1957) - Federico Fellini
2. Iklimler (2006) - Nuri Bilge Ceylan
3. Il sorpasso (1962) - Dino Risi
4. Kikujiro nô no natsu (1999) - Takeshi Kitano
5. Cry-Baby (1990) - John Waters
6. En kärlekshistoria (1970) - Roy Andersson
7. Ακάμας (2006) - Πανίκος Χρυσάνθου
8. Le grand chemin (1987) - Jean-Loup Hubert
9. Le genou de Claire (1970) - Eric Rohmer
10. Do the Right Thing (1989) - Spike Lee
11. Les Textiles (2004) - Franck Landron
12. Den bästa sommaren (2000) - Ulf Malmros
13. Sieben Sommersprossen (1978) - Herrmann Zschoche
14. Les bronzés (1978) - Patrice Leconte
15. Mr. Hobbs Takes a Vacation (1962) - Henry Koster
16. December Boys (2007) - Rod Hardy
17. Yangguang Canlan de Rizi (1994) - Wen Jiang
18. Suddenly, Last summer (1959) - Joseph L. Mankiewicz
19. Plein soleil (1960) - René Clément
20. Sommaren med Monika (1953) - Ingmar Bergman
21. Rozmarné léto (1968) - Jirí Menzel
22. Haut bas fragile (1995) - Jacques Rivette
23. Vicky Cristina Barcelona (2008) - Woody Allen
24. The Wackness (2008) - Jonathan Levine
25. Nos jours heureux (2006) - Olivier Nakache ,Eric Toledano
26. Im Juli. (2000) - Fatih Akin
27. Mitt liv som hund (1985) - Lasse Hallström
28. Fata Morgana (1971) - Werner Herzog
29. Neskolko dney iz zhizni I.I. Oblomova (1980) - Nikita Mikhalkov
30. Kid Svensk (2007) - Nanna Huolman
31. Dirty Dancing (1987) - Emile Ardolino
32. Mimi wo sumaseba (1995) - Yoshifumi Kondo
33. In America(2002) - Jim Sheridan
34. The Darjeeling Limited (2007) - Wes Anderson
35. La piscine (1969) - Jacques Deray
36. The Sheltering Sky (1990) - Bernardo Bertolucci
37. Nóz w wodzie (1962) - Roman Polanski
38. 37°2 le matin (1986) - Jean-Jacques Beineix
39. The Man in the Moon (1991) - Robert Mulligan
40. Arizona Dream (1993) - Emir Kusturica
41. The Life Aquatic with Steve Zissou (2004) - Wes Anderson
42. Le mépris (1963) - Jean-Luc Godard
43. The Painted Veil (2006) - John Curran
44. The Thief of Bagdad (1940) - Ludwig Berger, Michael Powell
45. Ποτέ την Κυριακή (1960) - Jules Dassin
46. Les vacances de Monsieur Hulot (1953) - Jacques Tati
47. Summer of Sam (1999) - Spike Lee
48. Κορίτσια στον Ήλιο (1968) – Βασίλης Γεωργιάδης
49. From Here to Eternity (1953) - Fred Zinnemann
50. Le grand bleu (1988) - Luc Besson
51. Little Miss Sunshine (2006) - Jonathan Dayton, Valerie Faris

Ανακατωμένα.

Matti Pellonpää (1951- 1995)



Από αυτούς που δύσκολα συναντάει κανείς σήμερα. Υπάρχουν.

O Matti Pellonpää ήταν ένας γνήσιος μποέμ τύπος κι όχι απλά ο Αλβανός φτωχός μετανάστης Ροδόλφο, στην ταινία του Καουρισμάκι La vie de bohème (1992). Αυτό αποδεικνύεται από το βίο και την πολιτεία του. Φαίνεται ότι συχνά δανειζόταν στοιχεία από τον ίδιο του τον εαυτό για να αποδώσει καλύτερα τους χαρακτήρες που ενσάρκωνε. Αυτοί οι περιθωριακοί τύποι ήταν όλο του το σύμπαν για να μην πούμε ο εαυτός του κερματισμένος και ειδωμένος από διαφορετικές σκοπιές.

Κατά τη δεκαετία του 80' φαίνεται ότι διέμενε σε διάφορα κλασάτα εστιατόρια του Ελσίνκι, συχνά παρατηρώντας τους ανθρώπους και δημιουργώντας καταστάσεις. Ο πουριτανισμός της Φινλανδικής κοινωνίας δε χόρταινε να τρέφεται από τα γεγονότα της ζωής του: πως δεν είχε μόνιμο κατάλυμα και πως συχνά κυκλοφορούσε με δανεικά ρούχα.

Η καριέρα του ξεκίνησε το 1962 οπότε και εμφανίστηκε ως θεατρικός εκφωνητής στο ραδιόφωνο. Τη δεκαετία του 70' παράλληλα με τις σπουδές του στη Φινλανδική Ακαδημία Θεάτρου πήρε μέρος σε πολλές ερασιτεχνικές παραστάσεις. Αποφοίτησε από την Ακαδημία το 1977. Φυσικά συνέχισε να κάνει ραδιόφωνο και τηλεόραση και υπήρξε από τους κωμικούς (τραγικούς) ραδιοφωνικούς παραγωγούς της χώρας. Πήρε μέρος σε περίπου 60 ταινίες εκ των οποίων οι 17 (αν δεν απατώμαι) ήταν σε σκηνοθεσία Μίκα ή Άκι Καουρισμάκι. Ένα μικρό ρόλο είχε και στο Night on Earth (1991) του Jarmusch.
Το 1993 του απονέμεται το βραβείο Felix (Ευρωπαϊκής Ακαδημίας κινηματογράφου).

Συμμετείχε στις μπάντες Johan Lewis & Korjaa Pois, Juice Leskinen Grand Slam, Popeda, Eppu Normaali και Sleepy Sleepers των μετέπειτα Leningrad Cowboys. Υπήρξε frontman της μπάντας Peltsix (1989-1995) με δυο albums στο ενεργητικό τους LIHAA JA LEIKKELEITÄ (Megamania Music, 1991) και SILKKAA KRYPTONIITTIA (Flamingo Music, 1993). Αναγνωρίσιμη φωνή και ερμηνεία...ένα στυλ διαχρονικά καμμένο σε χιλιόμετρα road movies.

Οποιαδήποτε απόπειρα περιγραφής καταλήγει σε αδιέξοδο.

Δεν μπορώ να αποφασίσω ποιος από τους χαρακτήρες που υποδύεται στις ταινίες του Καουρισμάκι είναι ο αγαπημένος μου επειδή όλοι καταλήγουν, κατά ένα μαγικό τρόπο, στο όνομά του.

Αξεχώριστα.

Τελευταία κυκλοφόρησε μια βιογραφία του που ελπίζω κάποτε να είμαι σε θέση να διαβάσω, "Matti Pellonpää – itsensä näköisenä" του Lauri Timonen.

Συνοψίζοντας, θα ήθελα να αναφέρω τουλάχιστον τρεις περιπτώσεις στις οποίες γίνεται μνεία του Pellonpää. Οι δυο τοποθετούνται σε διαφορετικές pub στο Ελσίνκι ( Coronoa Bar & Billiards) όπου βρίσκεται αναρτημένη η φωτογραφία του. Αυτή η ιδέα είναι σαφώς παρμένη από την ίδια διάταξη της φωτογραφίας στο Ο άνθρωπος χωρίς παρελθόν (2002). Η τελευταία περίπτωση εντοπίζεται στο Παρίσι το 1988 στην οδό Rue du Fouarre 6 όπου σε μια μισοσκισμένη, τοιχοκολλημένη αφίσα διακρίνεται το πρόσωπό του.

Το παιχνίδι σταμάτησε στις 13 Ιουλίου 1995. Και δεν είμαι σίγουρος γιατί.

19.6.09

Ο κύριος Δεληνίκας

Ο κύριος Δεληνίκας ήταν το αγαπημένο μου βιβλίο και παραμύθι/ και είναι/ για πάντα/ μέχρι σήμερα κι ώσπου να μην υπάρχει άλλο/ άλλο/ σε εικονογράφηση Διατσέντας Παρίση -μάλιστα- γι'αυτό και την θυμάμαι/ Ήταν μια απλή ιστορία/ που πάντα μ' έκανε ευαίσθητο/ χώρια που οι περιγραφές μου θυμίζουν τώρα τη Μάγια και τον Αυγουστίνο/και την αδερφή μου/φωναχτά στις διακοπές/ πάντα πριν από σιέστα/ επίσης δεν μπορώ να θυμηθώ που το βρήκα/ ήτανε δώρο;/ το δανείστηκα από κάπου;/ το κληρονόμησα από μεγαλύτερους;/ στη ράχη ήταν στερεωμένο με φαρδιά καφετιά κολλητική ταινία/ ναι γιατί ήταν ένα βιβλίο τραυματισμένο/ με τις γατούλες του Δεληνίκα στο κόκκινο σκληρό εξώφυλλο/είναι εξαφανισμένο και ψάχνω να το βρω χρόνια.

Κι ας είναι οι σελίδες του κομματάκια.
Θα τις κολλήσω.
Ή θα τις φάω.


Ψάχνω να το αγοράσω. Όποιος γνωρίζει κάτι, osonnenstrahlo@gmail.com

Övningsköra



Slagsmålsklubben = L.F.E. Κάψιμο μέχρι πυρόσβεσης λέμε.

Το βιντεάκι του Malmö Beach Night Party εξαφανίστηκε από το γιου τιουμπ. Κάτι με πνευματικά δικαιώματα λέει.

To βρήκα απ' αλλού και το παραθέτω εδώ όπου ελπίζω και να παραμείνει.

http://themanwithoutapast.blogspot.com/2009/01/slagsmlsklubben.html

18.6.09

Franks



*Calamari Union

 Frank: Let's take a cab.
Frank: You got any money?
Frank: No. How about you?
Frank: No.
Frank: Let's take a cab.
Frank: OK.  


Noriko Awaya - 淡谷のり子 (1907 - 1999)



Όταν η οικογενειακή επιχείρηση χρεωκόπησε η Νορίκο αναγκάστηκε να γίνει εσωτερική μετανάστης. Προορισμός ήταν το Τόκυο. Εκεί ξεκίνησε να παρακολουθεί μαθήματα σε μια σχολή μουσικής την οποία δεν μπορούσε όμως να πληρώσει. Επέλεξε να ποζάρει γυμνή για να εξασφαλίζει τα έξοδά της και τελείωσε τη σχολή με άριστα.
Μετά (μάλλον) έγινε αυτό που ονειρεύτηκε κι αυτό που προσδοκούσαν οι άλλοι γι' αυτήν (σε σχέση με τον εαυτό τους).

Θυμήθηκα και την άλλη Νορίκο από το Noriko no shokutaku (Noriko's Dinner Table 2005) του Sion Sono. Καλό στόρυ, με κράτησε - αν και είναι τεράστια σε διάρκεια, 160 λεπτά- παρόλο που αποφεύγω συστηματικά ταινίες με παρόμοιο στήσιμο, βλέπε Jisatsu saakuru (Suicide Club 2002). Εδώ εμφανίζεται το θέμα της οικογένειας και το πραγματεύεται κάπως πιο προσγειωμένα. Αιματηρά δηλαδή, όπως ταιριάζει σε κάθε νορμάλ ιαπωνική οικογένεια.

http://www.youtube.com/watch?v=8Nhf52e5bJU&feature=related
http://www.imdb.com/title/tt0468820/
http://www.imdb.com/title/tt0312843/

16.6.09

Irina Urumova - My welcome gift


Ασθενικοί τένοντες. Πάλι.

Λέω να προωθήσω το Terminator Salvation (2009) ΤΩΡΑ, που λόγω αναπηρίας θα λυπηθείτε να με πλακώσετε στις φάπες.

[Πρωτεύουσα της Αρμενίας (Հայաստան - Χαγιαστάν) είναι το Ερεβάν.]

http://www.imdb.com/title/tt0438488/
http://www.absolutearts.com/portfolios/k/katiavictor/

15.6.09

A girl on Sunday



1. Sweet Dreams - Berk & the Virtual band
2. Whatever Lola wants - Gotan Project
3. Explode - The Cardigans
4. Don't stop the dance - Masha Qrella
5. Getting Closer - Hird
6. Jazz Termi - Comfort Zone Vol.1
7. Speak softly love - Al Martino
8. Under my thumb - Anakelly
9. Love story - Monsieur Minimal
10. Shadow of your smile - Pauline London
11. Elaeudanla Teiteia - Jane Birkin
12. J' aime comme tu ris - Amour Fou
13. Bye bye baby - Marilyn Monroe (Aftermath remix)
14. Tell me now so I know - Holly Golightly
15. Soleil soleil - Ilya
16. Love will tear us apart - Nouvelle Vague
17. Walk on the wild side - Pink turtle

Jazzy. Μετά προέκυψε δουλειά και intruders. Την επόμενη βδομάδα.

14.6.09

Βιο - γραφία (1975)



Πρόκειται για μια ταινία του Θανάση Ρεντζή. Είχα την τύχη να την παρακολουθήσω στα πλαίσια ενός φεστιβάλ πειραματικού κινηματογράφου, τον Ιούνιο του 2006. Ο σκηνοθέτης ήταν παρών. Τελείως πριβέ καταστάσεις, μη φανταστείς φεστιβάλ με ουρές κόσμου να συρρέουν και να σπρώχνονται. Η επαρχία.
Και μετά η ταινία. Γκραβούρες σε κίνηση. Κάπως σαν κινούμενη χαρτοκοπτική φαντάσου.
Το εγχείρημα του σκηνοθέτη ήταν αρκετά δύσκολο -να δουλεύει με τόσες πολλές και διαφορετικές φιγούρες και να στήνει μικρόκοσμους κολάζ- αλλά το πέτυχε με ένα αποτέλεσμα πρωτοπόρο και άκρως ενδιαφέρον.
Γκραβούρες, αναπαραστάσεις της Ευρωπαϊκής αστικής τάξης του 19ου αιώνα, του ιδεολογικού υπόβαθρου, των ανησυχιών, και των μύθων της. Κάπως σαν ο μύθος της εξέλιξης της τάξης αυτής και του impact που είχε σε ό,τι ακολούθησε (γέννηση, παιδική ηλικία, ενηλικίωση, θάνατος). Βιο-γραφία.
Δεν είχα ξαναδεί τίποτα παρόμοιο και η ποιητική του αφηγητή ψιλοακατανόητη για εκείνες τις μεγάλες ώρες, αλλά μου άρεσε. Το βρήκα ελιτίστικο με μια απλότητα αφοπλιστική - δεν είναι της ώρας τώρα να εξηγήσω το πίστευε και μη ερεύνα.
Θυμάμαι πόσο είχα ενθουσιαστεί από κείνη την ανορθόδοξη χαρτοκοπτική, πόσο με συγκίνησε ο τόνος του σκηνοθέτη και πόσο θα' θελα κάποιος να μου εξηγήσει τον τρόπο με τον οποίο φτιάχνει κανείς σινεμά, λες για τον εαυτό του μόνο.

Κι όμως, εκεί έξω ήταν μια επαρχία.

http://vandimir.blogspot.com/2009/05/blog-post.html
http://us.imdb.de/title/tt0292335/awards

I See the Boys of Summer




I

I see the boys of summer in their ruin/ Lay the gold tithings barren,
/Setting no store by harvest, freeze the soils;/Theire in their heat the winter floods/Of frozen loves they fetch their girls,/And drown the cargoed apples in their tides.

These boys of light are curdlers in their folly,/Sour the boiling honey;/The jacks of frost they finger in the hives;/There in the sun the frigid threads/Of doubt and dark they feed their nerves;/The signal moon is zero in their voids.

I see the summer children in their mothers/Split up the brawned womb's weathers,/Divide the night and day with fairy thumbs;/There in the deep with quartered shades/Of sun and moon they paint their dams/As sunlight paints the shelling of their heads.

I see that from these boys shall men of nothing/Stature by seedy shifting,/Or lame the air with leaping from its hearts;/There from their hearts the dogdayed pulse/Of love and light bursts in their throats./O see the pulse of summer in the ice.

II

But seasons must be challenged or they totter/Into a chiming quarter/Where, punctual as death, we ring the stars;/There, in his night, the black-tongued bells/The sleepy man of winter pulls,/Nor blows back moon-and-midnight as she blows.

We are the dark deniers, let us summon/Death from a summer woman,/A muscling life from lovers in their cramp,/From the fair dead who flush the sea/The bright-eyed worm on Davy's lamp,/And from the planted womb the man of straw.

We summer boys in this four-winded spinning,/Green of the seaweed's iron,/Hold up the noisy sea and drop her birds,/Pick the world's ball of wave and froth/To choke the deserts with her tides,/And comb the county gardens for a wreath.

In spring we cross our foreheads with the holly,/Heigh ho the blood and berry,/And nail the merry squires to the trees;/Here love's damp muscle dries and dies,/Here break a kiss in no love's quarry./O see the poles of promise in the boys.

III

I SEE THE BOYS OF SUMMER IN THEIR RUIN.
MAN IN HIS MAGGOT'S BARREN.
AND BOYS ARE FULL AND FOREIGN IN THE POUCH
I AM THE MAN YOUR FATHER WAS.
WE ARE THE SONS OF FLINT AND PITCH.
O SEE THE POLES ARE KISSING AS THEY CROSS.

Dylan Thomas

13.6.09

Manne



*Arvottomat

Harri: [after being beaten up Manne places a loosen tooth in his car's ahtray] So you put the tooth in there.
Manne: So I did.
Harri: Odd bargaining... It is not my business at all, but...

Manne: [interrupts] Just a moment of silence to honour it, please!

12.6.09

奈良 美智, Nara Yoshitomo



Pillow talk, pillow talk/ Another night I get my pillow to/ Talk, talk, talk/ My pillow and I, we both agree/ There must be a boy/ There must be a pillow/ There must be a pillow-talking boy for me/ I hope I'm right/ I hope I'm right/ I better be right
I better be right/ Oh, there must be a pillow-talking boy for me. NINA HAGEN.


http://en.wikipedia.org/wiki/Yoshitomo_Nara

11.6.09

Στον αστερισμό του πτυχίου


Νιώθω ανεξήγητη αποστροφή για την δουλειά του Fatih Akin. Την κατάσταση αυτή επιτείνει το γεγονός ότι έχουνε πέσει όλοι πάνω του με επαίνους, βραβεία και υποψηφιότητες - έργο υπερεκτιμημένο και θα φανεί στην πορεία. Πιστεύω πως το συμπέρασμα μου αυτό προέκυψε από horror vacui, αυτό τον φόβο του κενού που εντοπίζεται στα έργα του. Αυτό το "εύπεπτο" και "πολύ" το οποίο εκσφενδονίζει στον θεατή ακριβώς τη στιγμή που το χρειάζεται. Μάλλον δεν θέλω να επεκταθώ καθώς πρόκειται για ένα εύθικτο θέμα με πολλές και δυσάρεστες προεκτάσεις. Το Kurz und schmerzlos (1998) ήταν μια σοβαρή προσπάθεια από έναν σκηνοθέτη σαφώς προικισμένο - κανείς δεν αντιλέγει - ας μην ξεχνάμε και το κοινωνικοπολιτικό του background. Η πιο αξιοπρόσεκτη δουλειά του παραμένει όμως το Crossing the Bridge: The Sound of Istanbul (2005), η οποία δεν είναι ενδεικτική διότι πρόκειται για documentary. Είναι μια αλήθεια πνιγμένη σε βαριά ματζέντα και κυπαρισσί, crowded αλλά όχι βεβιασμένη. Ακόμα και τότε όμως δεν είμαι σίγουρος αν ο Akin έχει καταφέρει να ενσωματωθεί σε αυτό που παρουσιάζει ή αν το αγγίζει σαν ψυχρός παρατηρητής, ένας μετανάστης δεύτερης γενιάς.

Στον αντίποδα βρίσκεται ο Nuri Bilge Ceylan. Αυτός ο λάτρης του χιονιού, με συνεχείς αναφορές στο έργο του Andrei Tarkovsky και κατά ένα τρόπο του Kim Ki-duk, που αποτυπώνει παθιασμένα τα τοπία της πατρίδας του: Ανθρώπους, τη φύση και την κοσμοθεωρία τους/του. Μέσα στην επαρχιώτικη αβεβαιότητα της ενηλικίωσης τοποθετεί το Kasaba (1997), μέσα στην αταραξία του αδιεξόδου κτίζει τους χαρακτήρες του Uzak (2002). Υπάρχει μια ασαφής κι ακαθόριστη απόσταση αξιοπρέπειας από τον σκηνοθέτη και τους χαρακτήρες των έργων του. Συχνά δίνεται η εντύπωση ότι οι ρόλοι έχουν αντιστραφεί και ότι οι οι χαρακτήρες έχουν πια τον έλεγχο της πλοκής. Ο σκηνοθέτης απλά κινηματογραφεί συνεπαρμένος από τα τοπία τον προσώπων τους και από τη σιωπή του χιονιού που καλύπτει σταδιακά τη γη και τις μικρές ζωές τους. Ακόμα και στην απόδοση των τοπίων της μητρόπολης ο Nuri Bilge Ceylan εμφανίζεται σκεπτικιστής: Η παγωμένη σιωπή που σκεπάζει την Ιστανμπούλ, τους μιναρέδες της Αγίας Σοφίας και των βυζαντινών καταλοίπων, αποδεικνύει πως κάτω από ένα σημείο αναφοράς όλα είναι κάπως τα ίδια. Απλά. Έστω κι αν κάποτε βολεύεται να τα αντιμετωπίζει κανείς ώς περίπλοκα [Iklimler (2006), Üç maymun (2008)].


Kurz und schmerzlos (1998) http://www.imdb.com/title/tt0162426
Crossing the Bridge: The Sound of Istanbul (2005) http://www.imdb.com/title/tt0459242
Kasaba (1997) http://www.imdb.com/title/tt0143334
Uzak (2002) http://www.imdb.com/title/tt0346094