You dropped food on the floor

*Θενκς εγκέν λοβ.

Ουμβέρτος χιτσκοκικός

*Μερσί λόβ.

Χάρτες

..

*pics

Petting Bambi

Torremolinos 73

...................................

*Το Torremolinos 73 (2003) του Pablo Berger το κατέβασα χωρίς υπότιτλους (συνήθεις πρακτικές για τους κατάκοπους και τους μη έχοντες παρελθόν). Η ταινία αναβιώνει επιτυχημένα την ατμόσφαιρα των 70's, κλασικά όλα κυμαίνονται σε τόνους του καφέ -πορτοκαλί- μαρουλί πράσινου (ή έχω αχρωματοψία) αλλά υπάρχει ευαισθησία - ίσως οφείλεται στην ανάμιξη των Δανών, μιας και η ταινία είναι ισπανοδανέζικη παραγωγή. Ο Αλφρέδο που πνίγεται στα χρέη ανακαλύπτει τον Μπέργκμαν, ενώ παράλληλα σκηνοθετεί την γυναίκα του σε σοφτ τσόντες για την "Εγκυκλοπαίδεια της Αναπαραγωγής" , που θα τους αποφέρουν πολλά χρήματα. Οι σκωπτικές, πρόδηλες αναφορές στον Μπέργκμαν, διόλου δεν ενοχλούν αντίθετα αυξάνουν την συμπάθεια: Ο Αλφρέδο, ο λαϊκός είναι ένα χαμένο ταλέντο (με μπεργκμανικό υπόβαθρο).
Δεν είμαι σίγουρος αν η ταινία αφηγείται κάποια πραγματική ιστορία, δηλαδή αν ο Αλφρέδο ήταν υπαρκτό πρόσωπο. Η επιφανειακή έρευνα γι αυτόν δεν απέφερε κάποια ουσιαστικά αποτελέσματα. Πάντως στο τέλος εμφανίζεται το εξής, σύντομο μήνυμα: "Torremolinos 73 fue la unica pelicula dirigida por Alfredo Lopez. Se estreno, calificada "S", en 1977 con el titulo de 'Las Aventuras y desventuras de una viuda muy cachonda'. La vieron 1373 espectadores en Espana y fue un exito en toda Escandinavia " - "Torremolinos 73 ήταν η μοναδική ταινία σκηνοθετημένη από τον Αλφρέδο Λόπεζ. Προβλήθηκε, χαρακτηριζόμενη ως ακατάλληλη, το 1977, με τον τίτλο " Οι περιπέτειες και οι ατυχίες μιας πολύ σέξυ χήρας" Στην Ισπανία έκοψε 1373 εισητήρια ενώ έγινε μεγάλη επιτυχία σε όλη τη Σκανδιναβία" (ελεύθερη μετάφραση δική μου).

A girl on (ε στρέιτ θρου) Sunday

You've Lost That Lovin' Feelin' - The Human League

Apache - Los Pekenikes (διασκευάζουν "The Shadows")
Shazam - Duane Eddy
Έτσι είναι η ζωή - Mike Rozakis & The Playboys
Help! Ayúdame - Tony Ronald
Bonsoir mon amour - Dalida
Une valse a mille temps - Jacques Brel
Η βρόχα (έπιπτε στρέιτ θρου) - Γιώργος Ζαμπέτας
Walking in the Rain - Grace Jones
You Can Never Hold Back Spring - Tom Waits

*pic

Ουμβέρτος γόης

Γκάνγκστα Ράπερ

................................

*Σήμερα ήπια τρεις καφέδες - ξέρεις τι θα πει αυτό. Μέχρι αυτή την ώρα δεν μπορώ να καθίσω στην ίδια θέση για πάνω από πέντε λεπτά. Και γίνομαι ευαίσθητος. Επειδή ακριβώς ήμουνα πολύ νευρικός και κρύωνα κιόλα, στο σπουδαστήριο κινδύνεψα να χάσω την ισορροπία μου και να πέσω απ' τη σκάλα όπου αναρριχήθηκα για να αρπάξω το " Joshua Roll" του Weitzmann. Δεν καταλαβαίνω τι έψαχνα να βρω. Πάντως δεν ήταν ο Γιόσουας. Πιθανόν γύρευα κάτι που στην πορεία ξεχάστηκε και που θα δω σε κάποιο όνειρο. Στη σκάλα πάνω, εκστασιασμένος, κοίταγα τις ράχες κάτι βιβλίων ξεθωριασμένων, ξεφτισμένων και ανατριχιαστικά σκονισμένων. Άλλά δεν άγγιζα τίποτε, εκείνη την ώρα στο άι-ποντ έπαιζε το γιου'β γκοτ έβριθινγκ νάου Back at the old grey school/ I would win and you would lose/ But you've got everything now/ And what a terrible mess I've made of my life/ Oh, what a mess I've made of my life. Πρέπει να ήμουνα στην ίδια θέση για πολύ ώρα, όταν με πλησίασε μια γριά με μαλλιά φλοκάτη κι ένας χοντρός με μπλε ζακέτα. Ήθελαν να δανειστούν τη σκάλα. Προσφέρθηκα να βοηθήσω κατεβάζοντας το βιβλίο. Τα κουμπιά της ζακέτας του χοντρού είχαν πάνω άγκυρες, αλλά δεν μου πήγαινε να ρωτήσω που τα πήρε - αν και καιγόμουνα. Μετά έβαλα τη σκάλα μπροστά στην Ισλαμική Τέχνη αλλά δεν είχα όρεξη. Πήρα ένα άλλο που βρήκα μπροστά μου -ελκυστικό εξώφυλλο- έλεγε τις απόψεις του Κορνήλιου Καστοριάδη για τον εκλεκτικισμό της μεταμοντέρνας τέχνης. Έλεγε και για τον Μαρκούζε αλλά δεν είχα όρεξη ούτε γι' αυτόν. Άφησα τη σκάλα και πήγα στα περιοδικά. Κάθισα μπροστά στους τόμους των πρακτικών της Ακαδημίας Αθηνών και του Burlington Magazine. Οι χλωμές σειρές διακόπτονταν απότομα από τους, χρώματος ποντικί, τόμους της "Επιθεώρησης Τέχνης". Διάβασα ένα άρθρο για την εξέλιξη της ζωγραφικής στα τραπουλόχαρτα (περιοδικό Ζυγός , τεύχος 22-23, 1976) , μετροφύλλησα για εκατομμυριοστή φορά τον Μπουζιάνη και τις αιθαλομίχλες του Τέρνερ, κοίταξα έξω απ' το παράθυρο και ήταν πέντε. Ευχόμουν την περιοχή να σκέπαζε πυκνό πούσι και να κατέληγα -μη βλέποντας- στο δάσος.
Στο δρόμο της επιστροφής έκανα μια στάση να πάρω ένα παντελόνι αλλά είχαν τελειώσει τα μικρά νούμερα. Μοιάζω λίγο (τι λίγο) με αιθίοπα γκάνγκστα ράπερ, αλλά υποθέτω πως έτσι διευκολύνεται το ανέβασμα στη σκάλα. Πήρα κι ένα μπλουζάκι που γράφει Αι γουόννα γκόου του Τόκυο. Έκανε 2.95
Σήμερα παρατήρησα ότι όλοι μου οι συμφοιτητές κατουρήθηκαν την ώρα που δίναμε το μάθημα. Πρέπει να ήμουνα το μοναδικό άτομο που δε σηκώθηκε να πάει στην τουαλέτα. Ένιωσα ηλίθιος. Και μετά κάπως λυπήθηκα.

**Οι εικόνες είναι σκαναρισμένες σελίδες από το περιοδικό "Αρχιτεκτονική", (τεύχος Ιαν. - Φεβ. ) του 1962 (Η πρώτη είναι το εξώφυλλο του τεύχους - προσοχή στα γραφικά. Η δεύτερη είναι ένας χάρτης για το πώς να φτάσετε στο πατισερί Μαγεμένος Αυλός και η τρίτη είναι μια αφίσα με το οικείο οικόσημο).

Το φαινόμενο του τραγικού

"Όταν συμβαίνει να καταργούνται κάποιες αξίες, εμφανίζονται ορισμένα συναισθήματα και πάθη (τρόμος, αγανάκτηση, φρίκη κ.τ.λ.) που προκαλούν διέγερση στον άνθρωπο , όταν σκέφτεται πως η πράξη ή η βούληση του άλλου θα μπορούσε να ήταν διαφορετική. Η διέγερση αυτή υποχωρεί όταν "στέκει προ οφθαλμών το αμετάβλητο και αναπότρεπτο της κατάργησης αξιών -ως μια ειδητική αδυνατότητα. Τότε εμφανίζεται η τραγική θλίψη, η οποία δεν εμπεριέχει καμμιά διέγερση, αλλά, αντίθετα, έχει μια χροιά ικανοποίησης. Έχει εξαλειφθεί κάθε επιθυμία ακύρωσης του γεγονότος (που οδήγησε στην κατάργηση μιας αξίας), λόγω της συνειδητοποίησης της "ειδητικής αναποτρεπτικότητας". Για το λόγο αυτό, η τραγική θλίψη είναι ψυχρή, σιωπηλή και μεγάλη. Έχει βαθύτητα και ευρύτητα. Δεν συνδέεται με οδύνη, αλλά με εγκαρτέρηση και συμφιλίωση με ό,τι αναπότρεπτο συμβαίνει."

*Σημειώσεις στο έργο του Μ. Scheler " Το φαινόμενο του τραγικού".

**Είδα επίσης το Nordkraft (2005) του Ole Christian Madsen. Valium, LSD, coke, heroin, methadone, opium, Rohypnol, crystal meth, morphine, mescaline, amphetamine, C vitamins, D, vitamins, hashish, pot, hash-oil, skunk. Τον Στέσο τον αγάπησα. Αποτελεί σημείο αναφοράς στην ταινία. Διότι όλοι οι υπόλοιποι χαρακτήρες παραπέμπουν στο (ενοχλητικό) ρέκβιεμ για ένα (τελειωμένο) όνειρο. Τον θυμάσαι (τον Madsen) από το Prag (2006) και το Flammen & Citronen (2008);

_*_

............................

This is how civilized Sweden treats wolves.

*pic

*pic

Ουμβέρτος ναζιάρης

ο τρωωφλόγας

....................

* Η αισθητική του Schelling είναι μια μαλακία μεγατόνων. Γενικά η αισθητική είναι μαλακία κι εγώ έχω πάθει μαλάκυνση επειδή δεν μπορώ να συνδέσω την μεγαλομανία του Καντίνσκυ μ' αυτές τις μπούρδες. Πάντως κάπου κάπου πετάει και κανένα σωστό και ξυπνάω, έτσι όπως κόβω ύπνους πάνω από πάκους χαρτούρα και διάφορα άλλα κιτάπια του σατανά.
Η μικρή αποκάλυψη της Hannah Höch βελτιώνει κάπως την κατάσταση αν και δε δύναται να λύσει το πρόβλημα.
Κυριακή. Είδα το Pleasantville (1998) που το βρήκα χαριτωμένο, πίριοντ. Μετά είδα τη Γερτρούδη (1964) του Ντράγιερ κι όταν τελείωσε ήταν πια αργά - έπρεπε να πάω για ύπνο. Δεν μπορούσα όμως και διάβασα πάλι τον Πινόκιο.

"Τέλος πάντων. Τι θέλεις;"
"Σας ικετεύω να συγχωρήσετε τον φτωχό Αρλεκίνο!"
"Αυτό δε γίνεται. Αφού συγχώρεσα εσένα, θα καεί εκείνος. Το αρνί μου πρέπει να ψηθεί καλά".
"Τότε", φώναξε ο Πινόκιο, και σηκώθηκε και πέταξε τον ψωμένιο σκούφο του, "τότε, ξέρω το καθήκον μου. Εμπρός, στρατιώτες! Δέστε με και πετάξτε με στη φωτιά! Δεν είναι δίκιο ο καημένος ο Αρλεκίνος, ο αληθινός μου φίλος, να πεθάνει για μένα".
Τούτα τα λόγια τα φώναξε με δυνατή, ηρωική φωνή κι έκανε όλες τις μαριονέτες που ήταν εκεί να κλάψουν. Ακόμα κι οι αστυφύλακες, παρόλο που ήταν φτιαγμένοι από ξύλο, κλαίγανε σαν μωράκια.
Στην αρχή ο Τρωωφλόγας στεκότανε σκληρός και παγωμένος σαν πάγος. Σιγά-σιγά όμως ο πάγος του άρχισε να λιώνει. Φτερνίστηκε. Φτερνίστηκε τρεις ή τέσσερις φορές, και ύστερα άνοιξε στοργικά τα χέρια του στον Πινόκιο, κι είπε:

"Είσαι καλό και γενναίο αγόρι! Έλα εδώ, να μου δώσεις ένα φιλάκι!".

Carlo Collodi, "Οι περιπέτειες του ΠΙνόκιο"

stages

..................

*philippe jusforgues

_*_

*God has given you one face, and you make yourself another. / W.Shakespeare

*pic

insomne

*Alma

ΖΖΖΖ

*Είδα όνειρο ότι κοιμήθηκα στο κρεβάτι της πριγκίπισσας με το μπιζέλι. κι όταν ξύπνησα κοίταξα κάτω. όπου ήταν ο Ρίβερ Φοίνιξ με την καθηγήτρια της κλασικής, του εξηγούσε κάτι για τα πέη των αρχαϊκών γλυπτών. και μετά έπαθε ονείρωξη. αυτός. εκείνη έτρωγε ψωμί ή κάτι τέτοιο. και ακριβώς εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι άργησα και ξύπνησα με το μαξιλάρι τίγκα στα σάλια. πρέπει να γυρίσω. ασαπ.

**φώτο Ryan McGinley

request

.......................

*(ζενιάλ χαχ!) Oh no, come with me to Helsinki feat. Sharon Tate
**tack, Emil of the maple hills

A girl (feeling bleary) on Sunday

.

Kino - Cabaret Voltaire

Exotika - Chris & Cosey

Berufsverbot - SPK
Something came over me - Throbbing Gristle
Since the accident - Severed heads
Memories - Klinik
Nothing at all - Anne Clark
Noćne šetnje - Borghesia
Haunted - Section 25
Blume - Einsturzende Neubauten
Jinx - Tuxedomoon
This Could Be The End - The Legendary Pink Dots

Τα πνεύματα της σούπας

*pics

_*_

*THROUGH winter-time we call on spring,/And through the spring on summer call,/ And when abounding hedges ring/ Declare that winter's best of all;/ And after that there s nothing good/Because the spring-time has not come -/ Nor know that what disturbs our blood/ Is but its longing for the tomb.

William Butler Yeats, The Wheel

Brothers in arms

*Aki & Mika Kaurismäki, Helsinki mid-80's?, Photo: Jim Jarmusch / appeared in Helsingin Sanomat (17 Oct 2008)

Good for the heart

*Happiness is not always the best way to be happy

λόουντεντ

*μερικές φορές όταν τα πράγματα είναι απλά. οι άνθρωποι μοιάζουν ίδιοι ο ένας με τον άλλο. ολόιδιοι με διαφορετικά στόματα. και χαρακτηριστικά που πλήττουν. αφημένα κάπως παράξενα ή όχι ανάλογα με τη διάθεση πάνω στα μαξιλάρια τους. κοιτιούνται προσπαθώντας να θυμηθούν πώς ήτανε πριν αλλά δε θέλουν. κι όπου ακουμπάνε. (ότι ήθελαν να πάνε στο φεγγάρι. στο θεό θέλουν) μίσος και ντροπή και απώλεια.
εκείνες τις φορές τα πράγματα είναι τόσο πιο πολύπλοκα. που σχεδόν δεν τα καταφέρνω.

Νάνσυ

...............

*Nancy Spero (1926-2009)

Παρόλο που χαρακτηρίζεται ως μία από τις επιδραστικότερες εκπροσώπους του φεμινισμού (μια ταμπέλα ταυτόσημη με τη λέξη χολέρα - χειρότερη/λαικϊστικη ταμπέλα έβερ ), εντούτοις την αγαπώ την Νάνσυ Σπίρο. Νομίζω πως είναι ό, τι καλύτερο μου άφησε το μάθημα που ετοιμάζομαι να δώσω. Έχω κουραστεί τραγικά να αποδέχομαι την πρωτοπορία του Ματίς και τα καμώματα των φωβιστών. Τουλάχιστον τούτη η Νάνσυ όσο τυφλή οπαδός της μουνοελευθεριότητας κι αν ήτανε, διάβαζε Αρτώ.
Και μερικές φορές (μεταξύ μας πάντα) μπορεί και να τον ζήλευε.

.

_*_

.........

*eva eun-sil han