Το δεύτερο μισό του απογεύματος είναι τραγικό. Δεν την παλεύω με τίποτα. Πίνωπέπσι σε φλυτζανάκι του καφέ - μια ύστατη προσπάθεια να ξεδιψάσω - έχω δοκιμάσει ότι άλλο υπήρχε στο ψυγείο. Θέλω να κλάψω από αγανάκτηση ή να φύγω στα ξένα, στον αρκτικό κύκλο να ησυχάσω. Όχι αμέσως, σε λίγο, γιατί ακόμη ακούω την τρίτη μου επιλογή.
Κάποια δημιουργήματα αυτής της ματαιότητας είναι προορισμένα για να γράφουν ποιήματα .αρχή -τέλος.Είναι ένας παλινδρομικός μονόδρομος εξουσίας - μοναξιάς. Κάπως άξεστος αλλά αδυνατώ να το θέσω αλλιώς. Έτσι κι αλλιώς δεν είθισται να βγάζει κάποιο νόημα.
Δεν πιστεύω ότι υπάρχει κάτι που να μην έχει ειπωθεί για τον Wong Kar Wai. Είναι ένας καμβάς τόσο τεράστιος που η πρόσληψη της ολότητάς του απαιτεί κόπο και χρόνο. Ίσως.
Όμως αυτός θέλει μόνο να φτάχνει γουστόζικες, μοντέρνες ταινίες με ρετρό αναφορές. Πιθανώς. Σαν να μην τον ξέρουμε καθόλου και η επέμβαση μας στο όνειρο είναι προσωρινή, τόση όση και η διάρκεια της ταινίας. Αυτός ακριβώς είναι ο σκοπός και γι' αυτό το λόγο ελπίζουμε πάντα να είναι ευλογημένος.
Το "Δάσος" ή "Ζούγκλα του Chungking" μπορεί να αποδοθεί με τρεις τρόπους: 1. στη "Ζούγκλα" ή το τσιμεντένιο "Δάσος" της πόλης του Hong Kong 2. στο πολυεθνικό συγκρότημα διαμερισμάτων του Chungking - Chungking Mansions 重慶大廈όπου και οι περισσότερες λήψεις της ταινίας και 3. στο φαγάδικο - ξενυχτάδικο - take away 'Midnight Express" όπου λαμβάνουν χώρα οι ιστορίες.
Είναι σχεδόν απίστευτο το γεγονός ότι η ταινία αποτέλεσε ένα δημιουργικό διάλειμμα μεταξύ των γυρισμάτων του έπους Ashes of Time (1994). Ο ίδιος ομολόγησε ότι υπήρχε μια πρόχειρη σκέψη βασισμένη σε κάποιο προσωπικό ένστικτο αλλά τίποτε οργανωμένο σε σενάριο. Εκεί έγκειται άλλωστε η ιδιοφυία του.
Συνίσταται από δυο ιστορίες. Η πρώτη είναι γυρισμένη κατά τη διάρκεια της νύχτας (mostly) και η δεύτερη κατά τη διάρκεια της μέρας. Οι γρήγορες λήψεις που έχουν ως συνέπεια τις κατακερματισμένες εικόνες, συνθέτουν ένα ντανταϊστικό παζλ χωρίς κανένα πλαίσιο...επεκτείνεται στο επιφυλακτικό άπειρο. - Somehow I've become very cautious/ When I put on a raincoat/ I put on sunglasses too/ Who knows when it will rain/ or when it will turn out sunny?
Αυτή η βελγική ταινίαήρθε και με βρήκε από το πουθενά. Και ήταν ένα δώρο σε μια στιγμή που το χρειαζόμουνα για να ισιώσω, προσωρινά. Deadpan comedy, black comedy, road movie, κάπως έτσι. Οι σκηνοθέτες Gustave de Kervern και Benoît Delépine πρωταγωνιστούν. Οι χαρακτήρες που υποδύονται είναι γείτονες και ορκισμένοι εχθροί. Ο ένας είναι γραφιάς και ο άλλος αγρότης. Το τρακτέρ και η αναισθησία του ενός φορτίζουν τη σχέση και ενισχύουν την αγανάκτηση. Μετά από ένα καυγά - που καταλήγει σε ατύχημα κάτω από αγροτικό όχημα - οδηγούνται στο νοσοκομείο, στον ίδιο θάλαμο, σε διπλανά κρεβάτια, με τα ίδια ακριβώς τραύματα στη σπονδυλική στήλη. Με δεδομένη την αναπηρία τους, να τους ενώνει και να τους χωρίζει προκλητικά, αποφασίζουν να ταξιδέψουν στη Φινλανδία για να ζητήσουν από τον κατασκευαστή του οχήματος που τους σακάτεψε, αποζημίωση. Αυτός δεν είναι άλλος από τον Aki Kaurismaki (κόντεψα να πάθω συγκοπή με αυτή την ανακάλυψη). Στο δρόμο συμβαίνουν διάφορα ευτράπελα αλλά ο Άκι είναι το πεπρωμένο τους.
Πρόκειται για τις δέκα μοντέρνες, θρησκευτικές, αρχιτεκτονικές κατασκευές -σύμφωνα με την αισθητική του γράφοντος - στις οποίες αξίζει να γίνει αναφορά. Οι περισσότερες βρίσκονται στη Βόρεια Ευρώπη και αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο. 1. "Katholische Heilig-Geist-Kirche" ( =Εκκλησία του Αγίου Πνεύματος), 1966, (Emmerich am Rhein- Γερμανία). 2. "Kilianskirche", 1967, (Paderborn - Γερμανία).