A girl on (an illusionary) Sunday

Μάγια Μελάγια - Τώρα βρέξε όσο θες
Grace Jones - Libertango
Bauhaus - Bela Lugosi' s dead από το The Hunger (1983)
Klaus Nomi - Falling in Love again
Malaria! - You turn to run
Kosmonautentraum - Deutsche Nacht
Kitchen and the plastic spoons - Happy Funeral
Kleenex - You / Ü
Fat Gadget - Lady Shave

Minny Pops - Time
Lizzy Mercier Descloux - Fire - Torso Corso

*3rd pic

Eternal Rose

....................

*Η γραφή μου φτάνει εδώ * μέσα από πέτρες και συμπληγάδες * ενώ έξω μαίνεται λιακάδα σχεδόν χυδαία * μπανίζω από τη τζαμόπορτα * πλάι στο κρεβάτι * και με πιάνει τρομώδης νόσος * πώς το' παθα να δώσω στο Μάτι λάθος τόρεντ * και τώρα είμαι καταδικασμένος στο ισπανικό * θα μου πάρει τουλάχιστον πέντε ώρες με πολλαπλές διακοπές για να δω το 殺手蝴蝶夢 My Heart Is That Eternal Rose (1989) του Patrick Tam * με ανακούφιση συνειδητοποιώ ότι δεν διατίθεται αλλιώς * για την ώρα τουλάχιστον * και τέρμα * οπότε καιρός να φρεσκάρω τα ισπανικά μου * πολιτισμικό σοκ * βλέπω κινέζικη ταινία με ισπανικούς υποτιτλους και νιώθω σαν να έχω φάει παραισθησιογόνο κάκτο * τα καντονέζικα ακούγονται αλλιώς όταν προσπαθείς δυσκολότερα να καταλάβεις * βυθίζομαι στο κάθε φωνήεν της ισπανικής * και προσπαθώ να μην ξεφεύγω από την πλοκή * άβυσσος με λίγα λόγια * αλλά μου αρέσει ενίοτε να ανεβάζω δέκατα από ενθουσιασμό * κάπως έτσι * κινέζοι γκάνγκστερς με σφικτές πλεξούδες * και * ισπανοί ταυρομάχοι με καστανιέττες (;) * συνωστίζονται στο δωμάτιο * αυτή είναι η αλήθεια της Κυριακής * τα ψιλά γράμματα των υποτίτλων * και θέλω να τη νικήσω***

Neues Museum Berlin

*Σήμερα εγκαινιάστηκαν οι καινούριες εγκαταστάσεις του Neues Museum στο Βερολίνο το οποίο παρέμενε κλειστό -ερειπωμένο- υπό συντήρηση για 70 χρόνια (από Β' Π.Π.). Σε κάθε περίπτωση η Νεφερτίτη -που το όνομά της σημαίνει 'έφτασε η όμορφη'- είναι εκεί για να μας υπενθυμίζει ότι στην πραγματικότητα δεν πέρασε γι' αυτήν ούτε μια μέρα. Όσο για τον τραυματισμένο μάγκα της φωτο, ελπίζω ότι βρήκε επιτέλους κι αυτός μια γωνίτσα -με πονηρή θέα- κοντά της.

Iklimler

*Η αλλαγή του καιρού μου φέρνει στο νου το "Iklimler" (2006) του N. B. Ceylan.

Έκπληξη

To 旺角卡门 - As tears go by (1988) ήταν η πρώτη σκηνοθετική απόπειρα του Wong Kar Wai.

Είχαν προηγηθεί δύσκολα χρόνια κατά τα οποία ο νεαρός Kar Wai προκειμένου να αντεπεξέλθει οικονομικά αναλάμβανε διάφορες αγγαρείες -στα πλαίσια πάντα της κινηματογραφικής παραγωγής του Χονγκ Κονγκ (σενάρια για ταινίες god knows what). Μέχρι τότε ήταν άλλος ένας αποτυχημένος επαναστάτης με μεγαλεπήβολα σχέδια. Ακόμη και η κινεζικη nouvelle vague τον είχε απορρίψει διότι δεν είχε δώσει πειστικά δείγματα γραφής.
Κατά βάθος γνώριζε πως το πλήρωμα του χρόνου, που πλησίαζε, θα τον λύτρωνε από το μίζερο κυνήγι της επιβίωσης. Η ανταμοιβή για την υπομονή, την αυτοκυριαρχία και την εργατικότητα ισούται -σε αυτή την περίπτωση- με την καλλιτεχνική ελευθερία. Φυσικά ήταν αδύνατο να αποδεσμευτεί ολοκληρωτικά από τις αλυσίδες του παρελθόντος (κοινώς: καράτε στάιλ) που τόσο σκληρά είχε προσπαθήσει, αποδεκτεί και παράξει, για περισσότερο από μια δεκαετία.
Υπό αυτό το πρίσμα πρέπει να ειδωθεί και το As tears go by. Είναι ένα γκανγκστερικό δράμα, λίγο-πολύ προβλεπόμενο, από έναν καλλιτέχνη που για χρόνια καταπίεζε την πραγματική "ερωτική επιθυμία" για ρομαντισμό και ατμοσφαιρικότητα, υποχωρώντας μπροστά στην ανάγκη επιβίωσης. Ήδη διαφαίνονται τα στοιχεία εκείνα που θα καθορίσουν το "μοντέλο Kar Wai", μόνο που είναι ακόμη συγκεχυμένα και ακατέργαστα. Ας μην ξεχνάμε ότι το μοντέλο αυτό οφείλει πολλά στον διευθυντή φωτογραφίας, μόνιμο συνεργάτη, Christopher Doyle [η γνωριμία με τον οποίο έγινε κατά τα γυρίσματα της δεύτερης του ταινίας, Days of Being Wild (1990)].
Δεν θα περίμενε κανείς σκοτεινότερο ντεμπούτο από αυτό. Η στυλιζαρισμένη αισθητική,το πομπώδες σχεδόν kitsch ύφος, η μπανάλ (τώρα πια) σκιαγράφηση των χαρακτήρων, μια αίσθηση μοιραία, σχεδόν κωμική, είναι στοιχεία που διατρέχουν την ταινία.

Αξέχαστη στιγμή στην κορύφωση του δράματος αποτελεί το σάουντρακ 廣東版 κινέζικη διασκευή του "Τake my breath away" των Berlin, από την διάσημη τραγουδίστρια της Cantopop, Sandy Lam.

*Phone booth kiss/ I fell in love with a gangsta

-*-

*photo: property of Emil of the Maple Hills

A girl on a (grilled) Sunday

.........................

Idoli (Идоли) - Devojko mala + εδώ για καλύτερο ήχο

Αρλέτα - Το τρυφερό σου ροζ
Jane Birkin - Ex Fan des Sixties
Anna Karina & Serge Gainsbourg - Ne dis rien
Sylvie Vartan - La plus belle pour aller dancer
Brita Koivunen - Mamma, tuo mies mua tuijottaa διασκευή του Ma, He's Making Eyes At Me
Κώστας Χατζής - Ραμόνα
Zarah Leander - Kann denn liebe sunde sein?
Hildegard Knef - Fever
Bjork - Í dansi með þér [το "Sway" στα Ισλανδικά (!)]
Μαίρη Λίντα+Μανώλης Χιώτης - Το τελευταίο ποτηράκι
Perry Como - Make someone happy
Luigi Tenco - Ciao amore ciao
Μιχάλης Ρακιντζής - Νανά
Alice Visconti - Messaggio
Videosex - Videosex
Mylene Farmer - Sans Contrefacon

*καπνισμένη μουσική από τον γείτονα που ψήνει

-*-

Στο Δημοτικό τα αγαπημένα μου θέματα σκέφτομαι και γράφω ήταν τύπου "Είσαι είλωτας στη Σπάρτη: Να περιγράψεις την κοινωνία και τη ζωή σου"/ Είσαι στρατιώτης στα βουνά της Πίνδου το 40': Να περιγράψεις τις δυσκολίες. Κάτι άλλα, όπως: "Να περιγράψεις το σπίτι των ονείρων σου" μου προκαλούσαν αφόρητη πλήξη και μ' άφηναν αδιάφορο.

Εκείνη τη φορά (στην περίπτωση με την περιγραφή σπιτιού) παρολίγο να μείνω -αυτοτιμωρία- όλο το απόγευμα στο σχολείο. Διότι το ιδανικό σπίτι για μένα ήτανε τότε η καλύβα του Ρομβινσώνα Κρούσου. Δεν θα ξεχάσω με πόση επιμέλεια περιέγραψα την επίστρωση της ξύλινης οροφής με μπανανόφλουδες (;) και τη στάνη για τα πλαστικά ζώα, δίπλα στην τζαμαρία με τα επίσης πλαστικά πουλιά. Φυσικά πήρα 0.
Και το "κώλυμα στην αντιληπτική διαδικασία" συνεχίζει να υπάρχει αφού ακόμη αδυνατώ να το κατανοήσω.

Creeps

*Bush Tetras

Οι πολύ πλούσιες ώρες του Δούκα του Μπερύ

*Octobre

Φανταστικός

*fantastisch

Fra' Filippo Lippi (1406 – 1469)

..............................................

Αύριο συμπληρώνονται 540 χρόνια από το θάνατο του ζωγράφου Filippo Lippi. Ο γεννημένος στη Φλωρεντία Φίλιππος ορφάνεψε νωρίς. Tην ανατροφή του ανέλαβε αρχικά η θεία του, αδερφή του πατέρα του, Mona Lappaccia. Μόλις το παιδί έκλεισε τα οκτώ χρόνια, ανίκανη να επωμιστεί το οικονομικό βάρος που της προσέθετε η ανατροφή του, τον παρέδωσε στο μοναστήρι της Carmine για να γίνει μοναχός. Σκέφτηκε ότι εκεί θα ήταν τουλάχιστον ασφαλισμένος και χορτάτος. Ο Φίλιππος όμως ήταν συνεχώς στον κόσμο του. Που τον έχανες που τον έβρισκες να σχεδιάζει στα βιβλία τα δικά του και των άλλων παιδιών. Ήταν μονίμως ανήσυχος, χώρια που δεν μελετούσε...ο ηγούμενος ανησυχούσε για την τύχη του. Καθημερινά βόλταρε στο παρεκκλήσιο της Carmine και χάζευε τον μαγικό κόσμο των εικόνων του Masaccio και μέσα εκεί χανόταν ολοκληρωτικά. Μέσα στα επόμενα χρόνια ο έφηβος Φίλιππος έφτιαξε αρκετά έργα για το μοναστήρι.

Σύμφωνα με τον Vasari:
"επειδή ο ίδιος άκουγε συνέχεια να τον επαινούν, αποφάσισε στα δεκαεπτά του να αφήσει τη μοναστική ζωή. Πήγε στην περιοχή της Ancona και όταν μια μέρα εκεί έκανε ένα ταξίδι αναψυχής στη θάλασσα με πολλούς φίλους του, πιάστηκαν όλοι από ένα πλοίο Μαυριτανών και μεταφέρθηκαν στην Μπαρμπαριά. Τους έβαλαν αλυσίδες και τους είχαν για σκλάβους. Δεκαοκτώ μήνες έμεινε εκεί ο Filippo για μεγάλη του στενοχώρια, όταν του ήρθε ξαφνικά η ιδέα να ζωγραφίσει τον κύριό του, τον οποίο είχε δει συχνά. Με ένα κάρβουνο τον απεικόνισε πάνω σ' έναν άσπρο τοίχο, με το κοστούμι των Μαυριτανών και με μεγάλη πιστότητα. Οι άλλοι σκλάβοι το ανέφεραν στον κύριό τους, γιατί στα μέρη εκείνα, που σχέδιο και ζωγραφική ήταν πράγματα άγνωστα, αυτό που έκανε ο Filippo τους φαινόταν σαν ένα θαύμα. Αυτό ήταν η αφορμή να απελευθερωθεί από τις αλυσίδες του ο Filippo. Έτσι η δόξα της υπέροχης τέχνης (...) φάνηκε καθαρά: εκεί που η κυριαρχούσα δύναμη τιμωρεί και βασανίζει, εκείνη κάνει ακριβώς το αντίθετο και, αντί να οδηγεί στην καταπίεση και στο θάνατο, προωθεί τους ανθρώπους στην καλοσύνη και στην ελευθερία. (...) ο Filippo (...) οδηγήθηκε με συνοδεία σώος και αβλαβής στη Νάπολη."

και συνεχίζει:
"Διηγούνται πως ο Filippo είχε μια τέτοια τάση για τρυφερότητες, ώστε ξόδεψε όλη του την περιουσία σε γυναίκες που του άρεσαν, προκειμένου να τις αποκτήσει. Και αν δεν τα κατάφερνε με κάποιο μέσο, τις απεικόνιζε στους πίνακες του και μιλώντας τους προσπαθούσε να κατευνάσει τη φωτιά που του άναβαν. Σ' αυτή τη διάθεση δεν μπορούσε να συνεχίσει τα ήδη αρχινισμένα έργα του."

Αναφέρεται ένα περιστατικό κατά το οποίο ο Cosimo de' Medici αναγκάστηκε να τον κλειδώσει στο σπίτι προκειμένου να τελειώσει ένα έργο που του είχε αναθέσει. Ο διακαής όμως πόθος του για τις καλλονές του κόσμου τον έσπρωξε να διαφύγει από το παράθυρο με σχοινί από σεντόνια! Προσπάθησε να αναλογιστείς το μέγεθος της επικινδυνότητας του εγχειρήματος κι ύστερα ξαναμιλάμε για ερωτοχτυπημένους! Είδε κι απόειδε ο Κόζιμο να τον μαζέψει από τους ποδόγυρους. Έφτασε ακόμη στο σημείο να κλεφτεί με μια νεαρή καλόγρια (;) την Lucrezia Buti. Κάπως έτσι προέκυψε και ο πρώτος πίνακας. Καρπός της σχέσης τους υπήρξε ο υιός Filippino Lippi.

"H ενορία του Spoleto κάλεσε τον Filippo, χρησιμοποιώντας τον Cosimo de' Medici, για να ζωγραφίσει τπ παρεκκλήσιο στην εκκλησία της Madonna (...) ώσπου τον πρόλαβε ο θάνατος χωρίς να ολοκληρώσει το έργο του. Λένε πως αιτία του θανάτου του ήταν η υπερβολική του κλίση στις ερωτικές περιπέτειες και ότι τον δηλητηρίασαν οι συγγενείς της ερωμένης του".

Ποιός είν' τρελός από έρωτα.

* Πλάγια: Giorgio Vasari, Καλλιτέχνες της Αναγέννησης, Εισαγωγή - Μετάφραση - Σχόλια: Λυδάκης, Στ., εκδ. Κανάκη, Αθήνα 1995.

Κέικ

*κέικ

A girl on (a gloomy) Sunday

....................

Σαββατόβραδο στη γνωστή υπόγα/ θυμήθηκα/ νοστάλγησα/ σκέφτηκα και γύρισα σπίτι με το τρόλλευ, ώρα έκτη πρωινή/ ο εργάτης είχε το δεκατιανό σε κίτρινη πλαστική σακούλα/ την κράταγε μ'ένα τρόπο στενάχωρο/ορκίζομαι ότι είχα ξαναδεί εκείνα τα ροζιασμένα χέρια/ να βαστάζουν με σιγουριά ένα άλλο/ίσως πιο θυμωμένο/και πιο βαρύ/ φορτίο/ κάθε/ και κάθε/ μα κάθε/ Κυριακή/.

Monday in my mind - Abwärts
Film - Grauzone
Augenblick - X mal Deutschland
Decline and fall - Virgin Prunes
Other Voices - The Cure
Unclean - Psychic TV
Κειμήλια - Metro Decay
Falling back in fields of rape - Current 93
Ghostalk - Cabaret Voltaire
La fête triste - Trisomie 21

*pic1, pic2+3,

Wool

*Kunst

Winning

*Winning - The Sound

fotos

Smoke, Smoke, Smoke that cigarette!

Ariston

Admiral
S'Michel
South State
Boston + εδώ
Güldenring
Phillip Morris
Conformity
Vantage
Pall Mall
Menthol Meil
Lucky Strike
Champion
du Maurier
Belair
Gauloises
Camel
Major
Gitanes
Klubi 7 tupakkamainos
Kool + εδώ
Eva
Newport
Benson and Hedges
Kent
Wild Woodbine

New Testament (special request για το Βρωμιστεράκι)

Gösta Berlings saga (1924)

Κατάφερα επιτέλους να τελειώσω το πρώτο μέρος του δράματος "Gösta Berlings saga" (1924) του Mauritz Stiller. Εμφανίζεται εδώ μια Greta Garbo που -αν και μόλις 19 χρονών- καταφέρνει να κλέψει την παράσταση και να δημιουργήσει εντυπώσεις. Δεν θα ακολουθούσε την φθίνουσα πορεία των περισσοτέρων στάρλετ της εποχής, όχι. Αυτό που παρατηρεί κανείς τόσο στην ταινία αυτή όσο και σε όσες ακολούθησαν είναι ότι η Garbo ήταν αυστηρά προορισμένη για το είδος αυτό. Θέλεις η εκφραστικότητα, μια επιβλητικότητα στη μορφή, η ομορφιά της βιτρίνας, το μυστήριο και μια αίσθηση του πάθους σαγηνευτική σχεδόν μοιραία. One of a kind.

Αυτή ήταν οι μοίρα της αν και συχνά επιθυμώ τη φωνή της. Non?