Νοτ ε θίνγκ.

*δεν έχω καθόλου έμπνευση σήμερα συν το ότι δεν βρίσκω και καλές ταινίες διις ντέις. σαν να τις παρέσυρε όλες κάποια τεράστια παλύρροια - που έχει καταπιεί παρεπιμπτόντως και ολόκληρο το λεκανοπέδιο. τα χρώματα έξω είναι τόσο σκληρά, κάτω από αυτό το φως τα αντικείμενα και οι άνθρωποι φαίνονται όλα αιχμηρά και απειλητικά. και πιο πολύ οι σκιές που ρίχνουν στην καιόμενη άσφαλτο. σκέφτομαι με νοσταλγία την γλυκιά κούραση που είχαν τα παιδικά και εφηβικά καλοκαίρια και θέλω να ουρλιάξω από κακία. εκείνα τα χρόνια ήταν σαν όλα να έσταζαν μέλι. κάπως έτσι. και ήταν κάπως μπλαζέ. ροκ'ν'ρολ δεν έπαψαν να είναι ποτέ όμως. θυμάμαι ένα παλιό ράδιο της μάνας μου και κάποιες παλιές κασσέτες γυμναστικής που τις έπαιζα όλο το καλοκαίρι -τσαρούχι...κάτω...τσαρούχι...κάτω και πάμε...- every step you take. και μετά τα βράδια καθόμουνα στη τζαμαρία. άκουγα ένα τοπικό ραδιοσταθμό που λεγόταν τοπ εφ εμ - μωρά στη φωτιά- ή διάβαζα μυθιστορήματα με τίτλους όπως ένα παιδί μετράει τ'άστρα -Λουντέμης, Το ημερολόγιον του βίου μου -Σάββας Τσερκεζής και Ερωτόκριτος -Βιντσέντζος Κορνάρος. δεν έχω καμμιά ανάμνηση από τις δραστηριότητες των υπολοιπων μελών της οικογένειας. me, myself and irene. ευχόμουν πράγματα ανέλπιδα και ήλπιζα σε κάποια αόρατη πίστη. που με ήθελε να περπατήσω όλο τον κόσμο με τα μάτια. σε μιας εποχής περίπατο.
αλλά πάντα όταν γύρναγα σπίτι ήταν καλοκαίρι.

*fotos

--.--

*Μερικές φορές όχι όμως πολύ συχνά σκέφτομαι την Ρεβέκκα.

foto+foto

Cinepoeme

Θυμήθηκα το Emak-Bakia (1926) και το L'étoile de mer (1928) και γύρισα νοητά στην ντανταϊστική περίοδο της ζωής μου -όχι πως έχει περάσει- μόνος, μάλλον παραμυθιάζομαι γιατί αυτό με κάνει να νιώθω καλύτερα. για την ώρα. Αυτά τα μικρά αριστουργηματάκια μαζί με κάποια άλλα shorts του Man Ray μπορείτε να τα δείτε εδώ. Όσο για τη θρυλική Κίκι του Μονπαρνάς -Kiki de Montparnasse- η οποία υπήρξε ερωμένη και σημείο έμπνευσης για τον Man Rey, λίγα πράγματα είναι γνωστά πέρα από τις αμέτρητες απόπειρες των καλλιτεχνικών αδελφοτήτων να την προσεγγίσουν ή να αποσπάσουν την προσοχή της (δες).

*Κάποιοι κύκλοι πρέπει να κλείνουν νωρίς αλλιώς γίνονται τετράγωνα που σε σπρώχνουν στις γωνίες.

Oral Consumption

Κύριε, που καλείς 500 φορές τη μέρα (και λίγες λέω) ρωτώντας με ανυπέρβλητο θράσος και παρατεταμένες παύσεις αν υπάρχει το
όραλ κονσάμψιον.

*oxi den uparxei kariolh kai στοπ κόλλινγκ. υπάρχει όμως αυτό το ωραίο καλενδάριο. Τι λες;

A girl on Sunday (currently messing with a boa)

1. Try to relax - Ballin Jack
2. Manouche Dream - Mr. Untel
3. Nom de Plume - Calexico
4. Let's never stop falling in love - Pink Martini
5. Por Favor - Doris Day
6. Don't leave (Floating mix) - Faithless
7. Let's stay together - Al Green
8. My baby just cares for me - Cyndi Lauper
9. Samba de mon coeur qui bat - Coralie Clement
10. La pollaro collaro - Gonzalez Martinez
11. Uomini Addosso - Milva
12. Intentions - Kevin Yost
13. Every bruise - Branded Woman
14. Mi corazon (Tango Club) - Bajofondo
15. Don't speak - Sarah Menescal
16. New York City - Gil Scott Heron
17. Mer du Japon- Air
18. Les Pages - Myrtille
19. Metropolitain - Emmanuel Santorromana

*foto

Έντιτο

"Πλησιάζει στο ψυγείο. Μουτρωμένη. Τα κορίτσια είναι πολύ όμορφα μετά τη θύελλα. Τα διεγείρουν οι καυγάδες, τα μάτια της διάφανα από τα δάκρυα λάμπουν. Παγωτό θέλετε; ρωτάει κομπιάζοντας ο νεαρός από την άλλη μεριά του ψυγείου. Όχι, ξινομυζήθρα, απαντάει θυμωμένα. Όμορφη, έξυπνη, ειρωνική και ευάλωτη. Δεν αντιστέκεται κανένας. Εννοούσα τι παγωτό, ψελλίζει απελπισμένα αυτός, χάνει τελείως τα λόγια του. Κανείς άντρας δεν μπορεί ν’ αντισταθεί σε μια δακρυσμένη γυναίκα. Είναι εργοστασιακό ελάττωμα."

*Από το εντιτόριαλ του Γεωργελέ στην Άθενς Βόις αυτής της βδομάδας.
** Foto hier. Danke schön , Franz. Dein Blog ist Uberschreiblich Weiblich.

Chinese Odyssey 2002 天下无双;

Σε σκηνοθεσία Jeffrey Lau και παραγωγή Wong Kar-wai. Η δράση τοποθετείται στην Κίνα της δυναστείας των Μίνγκ. Από τη μια είναι ο νεαρός αυτοκράτορας και η πριγκίπισσα αδερφή του που επιθυμούν διακαώς να διαφύγουν από το ανάκτορο και να γνωρίσουν τη ζωή στην απόλυτη ελευθερία και από τη άλλη δυο άλλα αδέρφια -αστοί που συμπεριφέρονται σαν άξεστοι χωριάτες- ιδιοκτήτες εστιατορίου, που τρομοκρατούν τους θαμώνες και τους γείτονες με το οξύθυμο του χαρακτήρα τους. Ο ζωηρός αδερφός, γνωστός και ως "King Bully" φροντίζει να λύνει με ειρηνικές διαδικασίες-σε-κάνω-τόπι-στο-ξύλο-και- μετά-σε-τρώω όποιες διαφορές.Κάπου μπλέκονται. Λοβ στόρυ δηλαδή.

Είναι κάποιοι χαρακτήρες και γεγονότα που προσωπικά μου δημιούργησαν ευφορία χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η ταινία είναι αντικειμενικά κωμική. Το ασιάτικο χιούμορ εκλαμβάνεται ενίοτε, ως ελαφρώς naive από τη Δύση. Αλλά αυτή δεν είναι πάντα η αλήθεια. Εν πάσει περιπτώσει, ο Lau έχει επιδέξια καταφέρει να εκκοσμικεύσει την αυτοκρατορική εθιμοτυπία. Και το έχει κάνει με χιούμορ. Ο αυτοκράτορας με την άφρο περούκα τα σπάει ενώ ο ξινός ,γκρινιάρης τυπάς -με το πρησμένο από δάγκωμα σκυλιού αυτί- αποδεικνύει την σημασία των δευτερων ρόλων.

Περιττό να πω ότι ο Wong Kar-wai έχει ακουμπίσει το χεράκι του σε αρκετά σημεία, μη φανταστείτε καμμιά εκτεταμένη αναφορά αλλά όσο να'ναι κάτι έχει κάνει. Στην αρχή την ταινίας για παράδειγμα, όπου η πριγκίπισσα τη σκαπουλάρει από το παλάτι, υπάρχει ο εξής διάλογος:

-Πώς κατάφερε να το σκάσει;
-(...) λέγεται ότι η πριγκίπισσα κατάφερε με μαγικές πολεμικές τέχνες
να βγεί έξω από την Απαγορευμένη Πόλη. Πάντως σύμφωνα με τη μυστική αστυνομία των ευνούχων σε ένα καταχωρημένο έγγραφο με αριθμό 2046 η πριγκίπισσα χρησιμοποίησε την τεχνική του "σιδηροκέφαλου".

Μήπως εδώ προοικονομείται το "2046" ; Και μην μου πείτε ότι τυχαία διάλεξε αυτό τον αριθμό...τόσους άλλους θα μπορούσε ίσα αυτόν βρήκε; Κάποια σύνδεση θα υπάρχει δεν μπορεί. Ένα ακόμη σημείο, στο οποίο ο "King Bully" και η πριγκίπισσα μιλάνε για την απόσταση παραπέμπει άμεσα στο 'Chungking Express' αλλά δεν βρήκα χρόνο να σημειώσω τον διάλογο. Η τελευταία αναφορά, στο "Ashes of time" αυτή τη φορά, εντοπίζεται σε κάποιο σημείο όπου και πάλι ο King Bully λέει "...έχεις μπροστά σου τον τυφλό σαμουράι..."


Και μια τελευταία παρατήρηση. Για όποιον ενδιαφέρεται, υπάρχει η ταινία Jiang shan mei ren (1959 - Kingdom and the Beauty) η οποία πραγματεύεται το ίδιο θέμα του αυτοκράτορα που το σκάει και ερωτεύεται το φτωχό πλην τίμιο κορίτσι (Εδώ υπάρχει ένα ωραίο μουσικό βίδεο από την ταινία). Πολλά από τα μουσικά μέρη της "κινέζικης οδύσσειας 2002" είναι εμπνευσμένα από αυτή την ταινία. Χώρια που η Lin Dai - 林黛 ήταν και είναι θεά και παραδόξως σήμερα είναι η επέτειος των 45 χρόνων από το θάνατό της.

Those left behind II

foto

Those left behind I

foto

boys

*Leningrad Cowboys Go America

Κ. Χ. (1867 - 1911)

"Τα παλαιά τραγούδια είναι γεμάτα δάκρυα ―και τα χείλη των νέων που γελούνε, φανερώνουν το τόξο της οδύνης·"

Η κερένια κούκλα, 1911. Στέλιος Ξεφλούδας (επιμ.), Νιρβάνας, Χρηστομάνος, Ροδοκανάκης και άλλοι. Βασική Βιβλιοθήκη, 30. «Αετός» Α.Ε., 1953. 215.

Ο Κωνσταντίνος Χρηστομάνος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1867. Ο πατέρας του διετέλεσε πρύτανης του πανεπιστημίου Αθηνών ενώ η μητέρα του υπήρξε θυγατέρα κάποιου αυλικού Βαυαρού γιατρού. Σε ηλικία τεσσάρων ετών υπέστη σοβαρό τραυματισμό έπειτα από πτώση. Η κύφωση υπήρξε φυσική συνέπεια αυτού του τραυματισμού, τον οποίο φρόντιζε να του υπενθυμίζει καθημερινά μέχρι τέλους.
«Είχε όλα τα εξωτερικά γνωρίσματα των καμπούρηδων: φαρδειές μασέλες, πεταγμένο πηγούνι, μεγάλα φλογισμένα μάτια, πολλήν εξυπνάδα και πολύ φαρμάκι. Ομως τι μεγάλη δημιουργική πνοή, πόση ποίηση μέσα σ’ αυτό το ελεεινό πήλινο σκεύος!». Ετσι περιγράφει ο Κώστας Βάρναλης τον Κωνσταντίνο Χρηστομάνο.

Το 1887 παρατάει την ιατρική για χάρη της φιλολογίας και της φιλοσοφίας. Ο επόμενος χρόνος τον βρίσκει φοιτητή στην Βιέννη. Το 1891 αναγορεύεται διδάκτορας στο πανεπιστήμιο Innsbruck. Τον Μάιο του ιδίου χρόνου καλείται να διδάξει ελληνικά στην αυτοκράτειρα Ελισάβετ της Αυστροουγγαρίας, την γνωστή πριγκίπισσα Σίσσυ. Τα αποσπασματικά τρία χρόνια (1891-1893) που πέρασε κοντά της ως δάσκαλος αλλά και συνοδός της (σε σύντομο ταξίδι στο αυτοκρατορικό ανάκτορο της Κέρκυρας όπου οδηγήθηκε όντας απελπισμένη - πιθανά σενάρια βλέπε εδώ) θα τον σημαδέψουν βαθιά και θα τον ωθήσουν να διαμορφώσει λατρεία στο πρόσωπο της Σίσσυ (που αντικατοπτριζόταν έντονα μέσα του εφόσον ήταν αίσθημα καταπιεσμένο και αδιέξοδο).

"− Ἐγὼ φαντάζομαι, μοῦ εἶπε, πὼς ἡ θάλασσα μᾶς παίρνει ὅ,τι ἔχομε ἀνθρώπινο, πὼς δὲν ἀνέχεται μέσα μας τίποτα ἀπ'τὴν ἐπίγειο ζωοσύνη. Μέσα στὴν τρικυμία πολλὲς φορὲς θαρρῶ πὼς κ' ἐγὼ ἡ ἴδια ἔχω γίνει ἕνα κῦμα ποὺ ἀφρίζει.

Κ' ἐγὼ τὴν κύτταζα σὰ θαμπωμένος − "

Στα 1892 τοποθετείται η επίσκεψή του στο Βατικανό και η έναρξη του ενδιαφέροντός του για τον καθολικισμό. Τελικώς ασπάζεται τον καθολικισμό και μονάζει για 5 μήνες στο Μόντε Κασσίνο. Επιστρέφει στη Βιέννη το 1895 όπου θα διοριστεί αρχικά λέκτορας και στη συνέχεια καθηγητής του Ινστιτούτου Ανατολικών Γλωσσών. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Βιέννη έρχεται σε επαφή με τα κυρίαρχα καλλιτεχνικά ρεύματα της εποχής. Επηρεασμένος από τον συμβολισμό, συγγράφει το ποιητικό έργο Orphische Lieder (Ορφικά Τραγούδια) και το ονειροδράμα Die graue Frau (Η σταχτιά γυναίκα). Την ίδια περίοδο του απονέμεται ο τίτλος του Βαρώνου - Ιππότη του τάγματος του Αγίου Ιωσήφ. Το 1898 λίγο μετά τη δολοφονία της αυτοκράτειρας αποφασίζει να δημοσιεύσει ένα βιβλίο αφιερωμένο σ’ αυτήν, το «Tagebucher» («Φύλλα ημερολογίου»).

"− Στὸ κάθε ταξίδι μου, οἱ γλάροι ἀκολουθοῦν τὸ πλοῖο μου, εἶπεν Ἐκείνη, καὶ πάντα βρίσκεται ἀνάμεσά τους κ' ἕνας βαθύχρωμος, σχεδὸν μαῦρος, σὰν κ' ἐκεῖνον ἐκεῖ.."

Φυσικά αυτό ήταν αρκετό για να θέσει τέρμα στην ακαδημαϊκή του καρριέρα. Προκάλεσε τη δυσαρέσκεια των ανακτόρων τα οποία των αποκήρυξαν ως ανεπιθύμητο...και τότε αναγκάστηκε να τα μαζέψει και να γυρίσει στην πατρίδα. Ως έτος επανόδου σημειώνεται το 1901.

"Τώρα ποὺ γινήκαμε globertotters καὶ πήραμε σβάρνα τὴν ὑδρόγειο, κυλοῦμε σὰν τὶς σταγόνες μὲς τὴ θάλασσα καὶ στὰ τελευταία θὰ τὸ καταλάβωμε πὼς δὲν εἴμαστε τίποτα περισσότερο."

Στην Αθήνα θα γίνει ιδρυτής του θιάσου "Νέα Σκηνή" που αρχικά στεγάστηκε στο κομψό Δημοτικό Θέατρο Αθηνών, το οποίο βρισκόταν στην περιοχή των Χαυτείων (φρόντισαν να το συγυρίσουν από νωρίς). Ο ρόλος του στην εξέλιξη του νοελληνικού θεάτρου υπήρξε καταλυτικός, αφού υπήρξε πρώτος εισηγητής της έννοιας του σκηνοθέτη. Το πρακτικό της ίδρυσης της Νέας Σκηνής διαβάστηκε από τον ίδιο στο αρχαίο θέατρο του Διονύσου στις παρυφές του λόφου της Ακρόπολης, την 27η Φεβρουαρίου του 1901 μπροστά σε επιφανείς λογοτέχνες της εποχής οι οποίοι και το προσυπέγραψαν. Μούσα του υπήρξε το άστρο της εποχής, Κυβέλη.

Η Νέα Σκηνή, ενώ καλλιτεχνικά θα αποτελέσει σημείο αναφοράς του νεολληνικού θεάτρου, θα καταστρέψει οικονομικά τον Χρηστομάνο και θα κλείσει το φθινόπωρο του 1905. Το 1908 μεταφράζει το «Tagebucher» στα ελληνικά ως «Το βιβλίο της αυτοκράτειρας Ελισσάβετ, σελίδες ημερολογίου» και αποστέλλει σε συνέχειες στην εφημερίδα «Πατρίς» το ρεαλιστικό ηθογράφημα της Αθηναϊκής κοινωνίας « Η κερένια κούκλα»*. Το 1909 εκδίδει το θεατρικό έργο «Τα τρία φιλιά» (τραγική σονάτα σε τρία μέρη) το οποίο παρουσιάζεται χωρίς επιτυχία από το θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη.

*Το μυθιστόρημα θα γίνει θεατρικό έργο από τον Παντελή Χόρν κι αργότερα ταινία από τον Μιχ. Γλητσό (η πρώτη μεταφορά ελληνικού λογοτεχνικού έργου στον κινηματογράφο με πρωταγωνίστρια την Βιργινία Διαμάντη, το 1916 [Διαβάζω: (...) έγραφε το 1928 ο Δήμος Βρατσάνος στο περιοδικό «Κινηματογραφικός Αστήρ» (...): «Εν τω μεταξύ, άλλη προσπάθεια. Ο κ. Μιχ. Γλητσός από τον Πειραιά γυρίζει την "Κερένια κούκλα", το αριστοτέχνημα του Χρηστομάνου. Εδαπάνησε χρήματα και αυτός ο καϋμένος. Αλλ' έπεσε κι αυτός θύμα. Το αριστοτέχνημα εκείνο, από την τελείαν άγνοιαν και ασυνειδησίαν του γράψαντος το σενάριο, ενεφανίσθη επί της οθόνης αληθινόν εξάμβλωμα. Επί μίαν περίπου ώραν επάνω εις το εκράν εψυχορραγούσε σαν φθισιώσα γαλή, βήχουσα και σφαδάζουσα, η πρωταγωνίστριά του, Βιργινία Διαμάντη...».] και αργότερα σειρά στην ελληνική τηλεόραση.

Διαβάζω από τον Πούχνερ:
"Kατασπαράζει τον εαυτό του και το όνομά του στο δικό του θέατρο, μπροστά στο δικό του κοινό. O νιχιλιστής dandy μπροστά στο θάνατό του σκηνοθετεί ακόμα την αποσύνθεση του ονόματός του, προεξοφλεί ο ίδιος την εξαφάνισή του από τις λογοτεχνικές ιστορίες. Στην τελειωτική ειρήνη της ανυπαρξίας θα αναπαύονταν και τα προσωπεία του αντιφατικού προσώπου του: ο βαρόνος και ο παλιάτσος, ο εκλεκτός του πνεύματος και ο κοντορεβιθούλης, ο πολυδιαβασμένος αναγνώστης Eκείνης και ο τζουτζές της αυλής των Aψβούργων και των λογοτεχνικών κύκλων της Aθήνας της belle epoque, ο μύστης και ο Kαραγκιόζης."

"Περίφοβα σήκωσα τὰ ματια μου πρὸς τὰ δικά της καὶ εἶδα τὰ βλέμματά της νὰ σέρνωνται μαζὶ μὲ τὸν ἀγέρα πάνω στὸ ἄραχνο καὶ μανιασμένο πέλαγος… "

To κύκλιο έπος του Κωνσταντίνου Χρηστομάνου εξιστορείται από το 1911.
Και είναι απ' αυτά τα δίχως τέλος.

Cynical

r.i.p. Barbie

Μίνα è sempre Mί(ν)α

Mina - L'eclisse twist (L'eclisse OST - M. Antonioni)
Mi sei scoppiato dentro il cuore , L'immensità

*fotos

A girl on Sunday (cliché and extended)

1. Blue Blue Ocean - Echo & The Bunnymen
2. Summerhead - Cocteau Twins
3. One time One summer - Cinema Strange
4. Cocoon - Bjork
5. Inland Sea - Brian Eno
6. John, I' m only dancing - David Bowie
7. Deep Ocean Vast Sea - Peter Murphy
8. Sans Contrefacon - Mylene Farmer
9. Johnny - Marlene Dietrich
10. Who are the mystery girls? - New York Dolls
11. Triangle - Jacno
12. Icarus - Seabound
13. Νησιά της Κόλασης - Έρεβος
14. All those moments - She wants revenge
15. Keep the sun away - I start counting
16. We need protection - Picnic at the Whitehouse
17. Los Ninos del Parque - Liaisons Dangereuses
18. Sky Train - The Creatures
19. Η παλιά Εδέμ - Fantastikoi Hxoi
20. Computerstaat - Abwarts
21. Northerns in Europe - The Fall
22. Adventures Close to Home - The Slits
23. All of this and Nothing (Demo Version) - The Psychedelic Furs

Nachmittag

Το δεύτερο μισό του απογεύματος είναι τραγικό. Δεν την παλεύω με τίποτα. Πίνω πέπσι σε φλυτζανάκι του καφέ - μια ύστατη προσπάθεια να ξεδιψάσω - έχω δοκιμάσει ότι άλλο υπήρχε στο ψυγείο. Θέλω να κλάψω από αγανάκτηση ή να φύγω στα ξένα, στον αρκτικό κύκλο να ησυχάσω. Όχι αμέσως, σε λίγο, γιατί ακόμη ακούω την τρίτη μου επιλογή.

1. Lieber Zuviel als zuwenig (compilation) - Zick-Zack Sommerhits, 1981
2. German Shepherds - Music for sick queers, LP, 1985
3. Petticoat/Crash - Darling, Let's have another baby 7", 1981

Tornado of pounding pistons

Alain Delon - Marianne Faithfull σε trashy mood.

Marcel, Rodolfo, Schaunard

*La vie de bohème

Chungking Express - 重庆森林 (1994)

Κάποια δημιουργήματα αυτής της ματαιότητας είναι προορισμένα για να γράφουν ποιήματα
.αρχή -τέλος. Είναι ένας παλινδρομικός μονόδρομος εξουσίας - μοναξιάς. Κάπως άξεστος αλλά αδυνατώ να το θέσω αλλιώς.
Έτσι κι αλλιώς δεν είθισται να βγάζει κάποιο νόημα.

Δεν πιστεύω ότι υπάρχει κάτι που να μην έχει ειπωθεί για τον Wong Kar Wai. Είναι ένας καμβάς τόσο τεράστιος που η πρόσληψη της ολότητάς του απαιτεί κόπο και χρόνο. Ίσως.

Όμως αυτός θέλει μόνο να φτάχνει γουστόζικες, μοντέρνες ταινίες με ρετρό αναφορές. Πιθανώς.
Σαν να μην τον ξέρουμε καθόλου και η επέμβαση μας στο όνειρο είναι προσωρινή, τόση όση και η διάρκεια της ταινίας. Αυτός ακριβώς είναι ο σκοπός και γι' αυτό το λόγο ελπίζουμε πάντα να είναι ευλογημένος.

Το "Δάσος" ή "Ζούγκλα του Chungking" μπορεί να αποδοθεί με τρεις τρόπους:
1. στη "Ζούγκλα" ή το τσιμεντένιο "Δάσος" της πόλης του Hong Kong
2. στο πολυεθνικό συγκρότημα διαμερισμάτων του Chungking - Chungking Mansions 重慶大廈όπου και οι περισσότερες λήψεις της ταινίας και
3. στο φαγάδικο - ξενυχτάδικο - take away 'Midnight Express" όπου λαμβάνουν χώρα οι ιστορίες.

Είναι σχεδόν απίστευτο το γεγονός ότι η ταινία αποτέλεσε ένα δημιουργικό διάλειμμα μεταξύ των γυρισμάτων του έπους Ashes of Time (1994). Ο ίδιος ομολόγησε ότι υπήρχε μια πρόχειρη σκέψη βασισμένη σε κάποιο προσωπικό ένστικτο αλλά τίποτε οργανωμένο σε σενάριο. Εκεί έγκειται άλλωστε η ιδιοφυία του.

Συνίσταται από δυο ιστορίες. Η πρώτη είναι γυρισμένη κατά τη διάρκεια της νύχτας (mostly) και η δεύτερη κατά τη διάρκεια της μέρας. Οι γρήγορες λήψεις που έχουν ως συνέπεια τις κατακερματισμένες εικόνες, συνθέτουν ένα ντανταϊστικό παζλ χωρίς κανένα πλαίσιο...επεκτείνεται στο επιφυλακτικό άπειρο. - Somehow I've become very cautious/ When I put on a raincoat/ I put on sunglasses too/ Who knows when it will rain/ or when it will turn out sunny?