jmb

*Jean-Michel Basquiat

Blue Fox

The Man Without a past, tonight @ Blue Fox

*Marilyn & Goya

Γκάου

*Όταν έρχεται η στιγμή που πρέπει να μιλήσω για την αγαπημένη μου μουσική, την αγαπημένη μου ταινία, τον αγαπημένο μου δίσκο, το αγαπημένο μου φαγητό, εν ολίγοις για όλα τα ειδικά αγαπημένα με πέντε αστεράκια, πολύ κουλ, ουάου -κουράστηκα ήδη.

Από παιδί με ιντριγκάρει η άναρχη ζωή στο πληροφοριοχάος, συνεπώς δεν κρατάω και πολύ σοβαρά/ενημερωμένα αρχεία για ο,τιδήποτε. Ό, τι μ'αρέσει και ό, τι δεν μ' αρέσει έχουν συχνά την ίδια αξία και κοινή μοίρα: σκοτεινή, σε κάποιο πεταμένο αρχείο ή γωνιά του δωματίου. Αλλά κατά βάθος όλα μ'αρέσουν. Εκεί έγκειται το πρόβλημα. Διότι δεν πετάω τίποτε. Σε βάθος χρόνου όλα με κάνουν χαρούμενο από μια άποψη.
Μερικές φορές σκέφτομαι πως η αισιοδοξία μου προσεγγίζει μια βλακεία ανυπέρβλητη. Άλλες, απλά δε δίνω σημασία.
Με τη μουσική δε, συμβαίνει το εξής τραγικό: σπάνια θυμάμαι στίχους, ονόματα, συντελεστές κι άλλα παρεμφερή. Ότι ακούω το βρίσκω ενστικτωδώς και μετά -σύντομα- σχετικά, το ξεχνάω. Μέχρι να το βρω πάλι μπροστά μου και πάει λέγοντας. Είναι μια γκρίζα ζώνη που διατηρεί κάποιες θεωρητικές ισορροπίες - μου προκαλεί, συνήθως, ένα συναίσθημα γενικευμένο, αρνητικό και θετικό μαζί. Κάπως όλα μαζί και κανένα.

Όμως, κάθε εκκρεμές ορίζει πάντα μόνο τον χρόνο που μας ενδιαφέρει να γνωρίζουμε. Υποθέτω.

**pic
***άσμα ασμάτων της Μαντούς

love

julien pacaud

*Perpendicular Dreams (part 1+ part 2)

ναι, ναι είναι καλός

κάπου μακριά

......................

*pic
**pic

rip

*Το λαπτοπ μου πέθανε πάνω που ετοίμαζα την αγαπημένη του εβδομαδιαία ανάρτηση A girl on Sunday. Τι παράξενο. Εύχομαι να πήγε στον παράδεισο, κοντά στα υπόλοιπα εκλιπόντα φιλαράκια του Ανθρώπου χωρίς Παρελθόν.

**Από αυτή τη θέση θα' θελα να ευχαριστήσω τον Μάτι που μου δάνεισε το δικό του μέχρι να βρω καινούριο σώμα.
Τα αδιέξοδα

A girl (doing the ironing) on Sunday

Siboney - Connie Francis
Perfidia - Carola Standertskjöld
Un anno d'amore - Mina
Σ' αγαπώ - Σοφία Λόρεν+Τώνης Μαρούδας
Το οργανάκι - Κάκια Μενδρη
The Art of Being a Girl - Julee Cruise
Le Girls
柳腰歌后-华怡保
Hol jár az eszem - Zalatnay Sarolta
Guess I´m Dumb - Beach Boys & Glen Campbell
Bucuresti - Anca Agemolu
Beng, beng - Anda Calugareanu
Bonjour Bucarest - Nancy Holloway
St Louis Blues Twist - Alice Babs
Jerkin' the dog - The Mighty Hannibal
one time for me - Reverend Horton Heat
Firewater - The Astronauts
A casa d'Irene - Sacha Distel/Από Pepino Di Capri

Νέλλυ

............................................

Το 1888 η Νέλλυ ήταν 24 ετών. Θα πρέπει να' χε φάει κάποιο σοβαρό σκάλωμα με τον Γύρο του Κόσμου σε 80 μέρες (ναι του Βέρν) αλλά δεν μπορώ να ξέρω πώς αυτό προέκυψε. Η ανάγκη πάντως για ένα ταξίδι υπήρξε επιτακτική, όπως εξομολογείται η ίδια στο βιβλίο της. Το σίγουρο είναι πως αφού κατάφερε να εξασφαλίσει χορηγεία από τον εκδότη της στην εφημερίδα New York World, έθεσε σ' εφαρμογή το μεγαλόπνοο εγχείρημα της ξεκινώντας τον πραγματικό γύρω του κόσμου, στα χνάρια του Φιλέα Φογκ. Αφετηρία στο ταξίδι της υπήρξε φυσικά η Νέα Υόρκη, την οποία εγκατέλειψε στις 14 Νοεμβρίου 1889, σαν σήμερα δηλαδή, πριν από 120 χρόνια. Νομίζω. Η Νέλλυ διακρινόταν κυρίως για την αποφασιστικότητα και την μαχητικότητά της. Ήταν τόσο σθεναρά δοσμένη στο σκοπό, που απαίτησε ειδικό τραίνο (για τη διαδρομή Σαν Φρανσίσκο - Σικάγο) προς επίτευξή του. Το τραίνο αυτό ονομάστηκε Miss Nellie Bly Special. Στην Αμιέν, συνάντησε τον Ιούλιο Βέρν από τον οποίο πήρε συνέντευξη. Το ταξίδι διήρκεσε 72 μέρες, 6 ώρες, 11 λεπτά και 14 δευτερόλεπτα. Η Νέλλυ είχε καταφέρει να καταρρίψει ένα ακόμη προσωπικό και παγκόσμιο ρεκόρ. Ήταν πολύ ευχαριστημένη και μπορούσε να απολαύσει το τσάι της ατενίζοντας το χειμωνιάτικο τοπίο της Νέας Υόρκης.
Το ημερολόγιο έδειχνε 25 Ιανουαρίου 1890.

"If you do it in seventy-nine days, I shall applaud with both hands," Jules Verne said, and then I knew he doubted the possibility of my doing it in seventy-five, as I had promised. In compliment to me, he endeavored to speak to me in English, and did succeed in saying, as his glass tipped mine:

"Good luck, Nellie Bly."

*Nelly Bly, μια σύνθεση του Stephen Foster.

ch. 4

-*-

"Προορισμένο για χρήση πιο ειδική και πιο χυδαία, το καμαράκι αυτό, απ' όπου έβλεπε κανείς τη μέρα ως τον Πύργο του Ρουσσαινβίλ-λε-Πεν, μου χρησίμεψε για καιρό σαν καταφύγιο, ίσως γιατί ήταν το μόνο δωμάτιο που μου επιτρέπανε να κλειδώνω, για όλες μου τις απασχολήσεις που απαιτούσαν απαραβίαστη μοναξιά: ανάγνωση, ονειροπόληση, δάκρυα και ηδυπάθεια."

 Marcel Proust, "Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο-Από τη μεριά του Σουάν"

*pic

Μίστερ Αμέρικα άλλως φλέιμινγκ λιπς

*"It's naked bodies galore as everyone bares all to run, cycle and chant around the forest"

**Μίστερ Αμέρικα, προσπέρασε τα σχολεία σου που δε διδάσκουν
Μίστερ Αμέρικα, προσπέρασε τα μυαλά που δε μπορείς ν' αγγίξεις
Μίστερ Αμέρικα, προσπάθησε να κρύψεις το κενό που έχεις μέσα σου
Μα θ' ανακαλύψεις πως όσα ψέματα κι αν πεις, όσα βρώμικα τεχνάσματα κι αν δοκιμάσεις,
Δεν θα μπορέσεις να εμποδίσεις το φουσκωμένο κύμα των
Πεινασμένων φρiκιών, μπαμπά
 

Frank Zappa, "Hungry Freaks, Daddy"

*** Koen Hauser

σβιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιν

*Λίγα πράματα αυτές τις μέρες. Στριφογυρνάω, αναίτια, με κινήσεις χορευτικές σε ρυθμούς αργούς. Αποφασίζω γρήγορα και σκέφτομαι ξανά τα αποφασισθέντα, ένα βήμα μπρος ένα πίσω, διστάζω, βαριέμαι και παιδεύομαι. Κοιμάμαι σαν αρκούδα, προσπαθώντας να αναπληρώσω ύπνο τριών χρόνων. Κομπλάρω φρικτά που το παραδέχομαι αλλά το τελευταίο διάστημα κόντευε να με πάρει ο ύπνος στο όρθιο - η νύχτα και οι συνέπειες. Δεν αγχώνομαι, δεν εκπλήσσομαι, εύχομαι να μπορούσα να γίνω για μια μέρα προκλητικός, χωρίς κανένα απωθημένο. Κατά τα άλλα, ερλ γκρέυ, πρωινά και φρεσκοπλυμένα σεντόνια.
Noir Désir mon amour.

**pic

Tatjana

*Pidä huivista kiinni, Tatjana

Astro

She was a beauty queen with the future in her hand

Full of dreams and a ticket to wonderland/ Young and innocent ready for action

Trying anything for some satisfaction/ But she fell deeper and deeper without success

Met the wrong guys and got stuck in a mess/ So now she works at a sleazy place/

In a red light quadrant of space

Astro girl 

Why don't you leave this world?

*pic

Dash

A girl on (a lonely) Sunday

1.Einstuerzende Neubauten - Die Befindlichkeit des Landes
2.The Knife - Silent Shout
3.Ordo Rosarius Equilibrio & Spiritual Front -Your Sex Is The Scar
4.White Lies - To lose my life
5.She wants revenge - Tear you apart
6.The Organ - I am not surprised
7.Asobi Seksu - Thursday
8.Bat For Lashes - What's A Girl To Do?
9.Fever Ray - When I Grow Up
10.Goldfrapp - Lovely head
11.The Fiery Furnaces - I'm in no mood
12.Efterklang - Prey and predator

*pic

Μόρνινγκ

*If I had a heart (F**k Buttons rmx)

Κουνέλια

...........................

*Plain times

Nothingness

*Sam Falls

Eίμαι στο τραίνο για Πειραιά με τη δοκιμαζόμενη υπομονή μου να τραβάει σιωπηλά τα μαλλιά της.
Το ραντεβού με την παράνοια, στις 9:35, και είναι 9:22. Παραμένει να φτάσουμε, να βγω από το τραίνο και να βρω το σχολείο, όλα αυτά σε διάστημα 10 λεπτών. Μετά μπορώ να γίνω και οδηγός τρόλλευ ή εισαγωγέας χλοοτάπητα για γήπεδα 4x4, αν το θελήσω. Πάντως μέσα στα επόμενα 10 λεπτά πρέπει οπωσδήποτε να βρίσκομαι στο σχολείο. Δεν γνωρίζω την ακριβή τοποθεσία αλλά την οραματίζομαι.
Τρέχω, έχω φτάσει (το σχολείο βρίσκεται σε μια ξεγυρισμένη ανηφόρα) με κομμένη την ανάσα, κοιτάω σαν αυτιστικό με επαναλαμβανόμενες κινήσεις γύρω γύρω, με πλησιάζει ένας κύριος που με καθοδηγεί στα άδυτα των αδύτων. Στους διαδρόμους οι φωνές, σαν από κάποιο-μη-με- λησμόνει παρελθόν "...άρα καταλήγουμε στο ότι ο συντελεστής χ..." και "...οι άρχοντες, ούτως ειπείν οι προεστοί..." ή "...στην σελίδα 38 τώρα, διαβάζω...". Κάθομαι σε μια άκρη και νιώθω σαν παγωτό, έχω μαρμαρώσει μπροστά στο παράθυρο αλλά τα πιτσιρίκια με κοντομάνικα. Η μυρωδιά του σχολείου. Τρελαμένες ορμόνες.
Noli spectare quanti homo sit. Parvi enim preti est, qui tam nihili est**. Λατινικά και δυο ώρες λογοτεχνία. Οι κύριοι συναδελφοι έχουν λουφάξει, τους έχει ρημάξει η νύστα και δεν έχουν καμμιά διάθεση για παρατήρηση. Κοιτάω σαν κλέφτης τα κατάγραφα βιβλία των παιδιών -τα φροντιστήρια- και με ζώνουν μαύρα φίδια. Ψάχνω να βρω τη σπίθα, κάποιο βλέμμα, ένοχο έστω, το πάθος. Σαμαράκης, πεζογραφία, υπαρξισμός και Σαρτρ. Τι λες...Μια γραμμή ευθεία, φλατ, αναμενόμενη "...είναι η λεγόμενη ηθική επιλογή"..."καντιανή κατηγορηματική προσταγή" και "διογκωμένη φαντασιωτικά ρεαλιστική τεχνική". Μπλαμπλουμπλαμπλουμπλιμπλου. Υπαρξισμός. Κανείς δε λέει κάτι παρόλο που όλοι μιλάνε μεταξύ τους. Ποιός πάει, ποιός έρχεται πού θα πάνε το βράδυ, το επερχόμενο πάρτυ. Ήθελα να φύγω ήσυχα και κλείνοντας την πόρτα πίσω μου να ψιθυρίσω το στενάχωρο κλισέ "μα αρχαιολόγος θέλω να γίνω". Να τους κλείσω μέσα εκεί ή εμένα απ' έξω. Στην απόλυτη ανοησία και να μη ξανακοιτάξω πίσω. Να πάω να ανακαλύψω τον τάφο του Μεγαλέξαντρου και να του πω να πεθάνει επιτέλους και να μας αφήσει ήσυχους. Αλλά δεν ισχύει.

Στην επιστροφή θυμήθηκα τις μαρμάρινες βρύσες που είχαμε στο δημοτικό, στην αυλή, δίπλα στο γήπεδο. Ήτανε ένα μάρμαρο υπόλευκο, κουρασμένο, πρακτικό. Θυμήθηκα την εικόνα του αίματος, τις αδρές στάλες από τη μύτη της Μαρίνας στο μάρμαρο, παρασυρμένες από το νερό περιμετρικά σε χείμαρρο.Όλα τα ερυθρά αιμοσφαίρια πώς με λυπούσαν πάνω σε κείνο το πολυκαιρισμένο υλικό και πόσο γρήγορα χανόντουσαν.
Κάπως έτσι λοιπόν, χτές το πρωί, λυπήθηκα.

**"Μην σε απασχολεί πόσο αξίζει ο άνθρωπος, γιατί είναι μικρής αξίας όποιος είναι τόσο τιποτένιος" (Από αποστολή του Κικέρωνα στον Κόιντο).