A Heart That Breaks (In No Time or Place) - SPK

Προσπαθούσα να φανταστώ τους ήχους που θα ταίριαζαν σε όποιον έχει χάσει την πίστη του. Τις ηχητικές εικόνες της απόγνωσης (;).

- Τι ψάχνεις;

Μετά μπήκαν, από μόνοι τους, οι SPK (Sozialistisches PatientenKollektiv). Κι είχα την απάντηση, εύκολα και χωρίς να στίψω το μυαλό μου - καίγοντας ό,τι εγκεφαλικό κύτταρο μου έχει απομείνει (από τη σημερινή μέρα).

Αυτή η αρρωστημένη επιμονή σε οτιδήποτε γκρεμίζει, κυριολεκτικά, το ακουστικό τύμπανο. Δεν ξέρω, μπορεί και να υγιαίνω, μέσα στην παράνοια του "retard".

Λυπάμαι που δεν βγαίνουν πια απλές μουσικές με τέτοια υπερκόσμια μονοτονία. Αυτό είναι τουλάχιστον το δικό μου, ερασιτεχνικό συμπέρασμα.

Σημειώνω ότι αυτή η παρατήρηση δεν έχει να κάνει με την πίστη που προανέφερα αλλά με κάποια απροσδιόριστη λύπη.

Comes and goes.

Ilona and Lauri

*Kauas pilvet karkaavat

Restaurant chief: [Ilona is applying for a new job] To be honest, you're beginning to be too old.
Ilona: I'm 36.
Restaurant chief: You can pass away at any time.

Rose

Ήθελα να φωτογραφήσω τα κορίτσια που είδα σήμερα στο μετρό. Ήταν μια παρέα αγόρια κορίτσια αξεχώριστα. Κάπως σαν κορίτσια δηλαδή. Ή σαν αγόρια.

Whatever. Σκέφτηκα να κάνω μια λίστα με ροζ ταινίες. Μια που να ταιριάζει με τη ζωή αυτής της παρέας έτσι όπως την έχω φανταστεί.

Ένας ροζ χάρτης μιας ουδέτερης ύπαρξης, εδώ:

1. Pretty in Pink (1986) - Howard Deutch
2. Lolita (1962) - Stanley Kubrick
3. Baby Doll (1956) - Elia Kazan
4. What Ever Happened to Baby Jane? (1962) - Robert Aldrich
5. Baby Love (1968) - Alastair Reid
6. The Sugarland Express (1974) - Steven Spielberg
7. Ma vie en rose (1997) - Alain Berliner
8. Broken Flowers (2005) - Jim Jarmusch
9. Peggy Sue Got Married (1986) - Francis Ford Coppola
10. Riding in Cars with Boys (2001) - Penny Marshall
11. Rosetta (1999) - Jean-Pierre & Luc Dardenne
12. Champagne (1928) - Alfred Hitchcock
13. The Virgin Suicides (1999) - Sofia Coppola
14. Jungfrukällan (1960) - Ingmar Bergman
15. Picnic (1955) - Joshua Logan
16. 2 ou 3 choses que je sais d'elle (1967) - Jean-Luc Godard
17. Marie Antoinette (2006) - Sofia Coppola
18. Calendar Girls (2003) - Nigel Cole
19. Pretty Baby (1978) - Louis Malle
20. Tulitikkutehtaan tyttö (1990) - Aki Kaurismäki

50+1 Καλοκαιρινές ιστορίες

1. Le notti di Cabiria (1957) - Federico Fellini
2. Iklimler (2006) - Nuri Bilge Ceylan
3. Il sorpasso (1962) - Dino Risi
4. Kikujiro nô no natsu (1999) - Takeshi Kitano
5. Cry-Baby (1990) - John Waters
6. En kärlekshistoria (1970) - Roy Andersson
7. Ακάμας (2006) - Πανίκος Χρυσάνθου
8. Le grand chemin (1987) - Jean-Loup Hubert
9. Le genou de Claire (1970) - Eric Rohmer
10. Do the Right Thing (1989) - Spike Lee
11. Les Textiles (2004) - Franck Landron
12. Den bästa sommaren (2000) - Ulf Malmros
13. Sieben Sommersprossen (1978) - Herrmann Zschoche
14. Les bronzés (1978) - Patrice Leconte
15. Mr. Hobbs Takes a Vacation (1962) - Henry Koster
16. December Boys (2007) - Rod Hardy
17. Yangguang Canlan de Rizi (1994) - Wen Jiang
18. Suddenly, Last summer (1959) - Joseph L. Mankiewicz
19. Plein soleil (1960) - René Clément
20. Sommaren med Monika (1953) - Ingmar Bergman
21. Rozmarné léto (1968) - Jirí Menzel
22. Haut bas fragile (1995) - Jacques Rivette
23. Vicky Cristina Barcelona (2008) - Woody Allen
24. The Wackness (2008) - Jonathan Levine
25. Nos jours heureux (2006) - Olivier Nakache ,Eric Toledano
26. Im Juli. (2000) - Fatih Akin
27. Mitt liv som hund (1985) - Lasse Hallström
28. Fata Morgana (1971) - Werner Herzog
29. Neskolko dney iz zhizni I.I. Oblomova (1980) - Nikita Mikhalkov
30. Kid Svensk (2007) - Nanna Huolman
31. Dirty Dancing (1987) - Emile Ardolino
32. Mimi wo sumaseba (1995) - Yoshifumi Kondo
33. In America(2002) - Jim Sheridan
34. The Darjeeling Limited (2007) - Wes Anderson
35. La piscine (1969) - Jacques Deray
36. The Sheltering Sky (1990) - Bernardo Bertolucci
37. Nóz w wodzie (1962) - Roman Polanski
38. 37°2 le matin (1986) - Jean-Jacques Beineix
39. The Man in the Moon (1991) - Robert Mulligan
40. Arizona Dream (1993) - Emir Kusturica
41. The Life Aquatic with Steve Zissou (2004) - Wes Anderson
42. Le mépris (1963) - Jean-Luc Godard
43. The Painted Veil (2006) - John Curran
44. The Thief of Bagdad (1940) - Ludwig Berger, Michael Powell
45. Ποτέ την Κυριακή (1960) - Jules Dassin
46. Les vacances de Monsieur Hulot (1953) - Jacques Tati
47. Summer of Sam (1999) - Spike Lee
48. Κορίτσια στον Ήλιο (1968) – Βασίλης Γεωργιάδης
49. From Here to Eternity (1953) - Fred Zinnemann
50. Le grand bleu (1988) - Luc Besson
51. Little Miss Sunshine (2006) - Jonathan Dayton, Valerie Faris

Ανακατωμένα.

Matti Pellonpää (1951- 1995)

Από αυτούς που δύσκολα συναντάει κανείς σήμερα. Υπάρχουν.

O Matti Pellonpää ήταν ένας γνήσιος μποέμ τύπος κι όχι απλά ο Αλβανός φτωχός μετανάστης Ροδόλφο, στην ταινία του Καουρισμάκι La vie de bohème (1992). Αυτό αποδεικνύεται από το βίο και την πολιτεία του. Φαίνεται ότι συχνά δανειζόταν στοιχεία από τον ίδιο του τον εαυτό για να αποδώσει καλύτερα τους χαρακτήρες που ενσάρκωνε. Αυτοί οι περιθωριακοί τύποι ήταν όλο του το σύμπαν για να μην πούμε ο εαυτός του κερματισμένος και ειδωμένος από διαφορετικές σκοπιές.

Κατά τη δεκαετία του 80' φαίνεται ότι διέμενε σε διάφορα κλασάτα εστιατόρια του Ελσίνκι, συχνά παρατηρώντας τους ανθρώπους και δημιουργώντας καταστάσεις. Ο πουριτανισμός της Φινλανδικής κοινωνίας δε χόρταινε να τρέφεται από τα γεγονότα της ζωής του: πως δεν είχε μόνιμο κατάλυμα και πως συχνά κυκλοφορούσε με δανεικά ρούχα.

Η καριέρα του ξεκίνησε το 1962 οπότε και εμφανίστηκε ως θεατρικός εκφωνητής στο ραδιόφωνο. Τη δεκαετία του 70' παράλληλα με τις σπουδές του στη Φινλανδική Ακαδημία Θεάτρου πήρε μέρος σε πολλές ερασιτεχνικές παραστάσεις. Αποφοίτησε από την Ακαδημία το 1977. Φυσικά συνέχισε να κάνει ραδιόφωνο και τηλεόραση και υπήρξε από τους κωμικούς (τραγικούς) ραδιοφωνικούς παραγωγούς της χώρας. Πήρε μέρος σε περίπου 60 ταινίες εκ των οποίων οι 17 (αν δεν απατώμαι) ήταν σε σκηνοθεσία Μίκα ή Άκι Καουρισμάκι. Ένα μικρό ρόλο είχε και στο Night on Earth (1991) του Jarmusch.
Το 1993 του απονέμεται το βραβείο Felix (Ευρωπαϊκής Ακαδημίας κινηματογράφου).

Συμμετείχε στις μπάντες Johan Lewis & Korjaa Pois, Juice Leskinen Grand Slam, Popeda, Eppu Normaali και Sleepy Sleepers των μετέπειτα Leningrad Cowboys. Υπήρξε frontman της μπάντας Peltsix (1989-1995) με δυο albums στο ενεργητικό τους LIHAA JA LEIKKELEITÄ (Megamania Music, 1991) και SILKKAA KRYPTONIITTIA (Flamingo Music, 1993). Αναγνωρίσιμη φωνή και ερμηνεία...ένα στυλ διαχρονικά καμμένο σε χιλιόμετρα road movies.

Οποιαδήποτε απόπειρα περιγραφής καταλήγει σε αδιέξοδο.

Δεν μπορώ να αποφασίσω ποιος από τους χαρακτήρες που υποδύεται στις ταινίες του Καουρισμάκι είναι ο αγαπημένος μου επειδή όλοι καταλήγουν, κατά ένα μαγικό τρόπο, στο όνομά του.

Αξεχώριστα.

Τελευταία κυκλοφόρησε μια βιογραφία του που ελπίζω κάποτε να είμαι σε θέση να διαβάσω, "Matti Pellonpää – itsensä näköisenä" του Lauri Timonen.

Συνοψίζοντας, θα ήθελα να αναφέρω τουλάχιστον τρεις περιπτώσεις στις οποίες γίνεται μνεία του Pellonpää. Οι δυο τοποθετούνται σε διαφορετικές pub στο Ελσίνκι ( Coronoa Bar & Billiards) όπου βρίσκεται αναρτημένη η φωτογραφία του. Αυτή η ιδέα είναι σαφώς παρμένη από την ίδια διάταξη της φωτογραφίας στο Ο άνθρωπος χωρίς παρελθόν (2002). Η τελευταία περίπτωση εντοπίζεται στο Παρίσι το 1988 στην οδό Rue du Fouarre 6 όπου σε μια μισοσκισμένη, τοιχοκολλημένη αφίσα διακρίνεται το πρόσωπό του.

Το παιχνίδι σταμάτησε στις 13 Ιουλίου 1995. Και δεν είμαι σίγουρος γιατί.

Ο κύριος Δεληνίκας

Ο κύριος Δεληνίκας ήταν το αγαπημένο μου βιβλίο και παραμύθι/ και είναι/ για πάντα/ μέχρι σήμερα κι ώσπου να μην υπάρχει άλλο/ άλλο/ σε εικονογράφηση Διατσέντας Παρίση -μάλιστα- γι'αυτό και την θυμάμαι/ Ήταν μια απλή ιστορία/ που πάντα μ' έκανε ευαίσθητο/ χώρια που οι περιγραφές μου θυμίζουν τώρα τη Μάγια και τον Αυγουστίνο/και την αδερφή μου/φωναχτά στις διακοπές/ πάντα πριν από σιέστα/ επίσης δεν μπορώ να θυμηθώ που το βρήκα/ ήτανε δώρο;/ το δανείστηκα από κάπου;/ το κληρονόμησα από μεγαλύτερους;/ στη ράχη ήταν στερεωμένο με φαρδιά καφετιά κολλητική ταινία/ ναι γιατί ήταν ένα βιβλίο τραυματισμένο/ με τις γατούλες του Δεληνίκα στο κόκκινο σκληρό εξώφυλλο/είναι εξαφανισμένο και ψάχνω να το βρω χρόνια.

Κι ας είναι οι σελίδες του κομματάκια.

Θα τις κολλήσω.

Ή θα τις φάω.

Ψάχνω να το αγοράσω. Όποιος γνωρίζει κάτι, osonnenstrahlo@gmail.com

Övningsköra

Slagsmålsklubben = L.F.E. Κάψιμο μέχρι πυρόσβεσης λέμε.

Το βιντεάκι του Malmö Beach Night Party εξαφανίστηκε από το γιου τιουμπ. Κάτι με πνευματικά δικαιώματα λέει.

To βρήκα απ' αλλού και το παραθέτω εδώ όπου ελπίζω και να παραμείνει.

http://themanwithoutapast.blogspot.com/2009/01/slagsmlsklubben.html

Franks

*Calamari Union

 Frank: Let's take a cab.
Frank: You got any money?
Frank: No. How about you?
Frank: No.
Frank: Let's take a cab.
Frank: OK.  

Noriko Awaya - 淡谷のり子 (1907 - 1999)

Όταν η οικογενειακή επιχείρηση χρεωκόπησε η Νορίκο αναγκάστηκε να γίνει εσωτερική μετανάστης. Προορισμός ήταν το Τόκυο. Εκεί ξεκίνησε να παρακολουθεί μαθήματα σε μια σχολή μουσικής την οποία δεν μπορούσε όμως να πληρώσει. Επέλεξε να ποζάρει γυμνή για να εξασφαλίζει τα έξοδά της και τελείωσε τη σχολή με άριστα.
Μετά (μάλλον) έγινε αυτό που ονειρεύτηκε κι αυτό που προσδοκούσαν οι άλλοι γι' αυτήν (σε σχέση με τον εαυτό τους).

Θυμήθηκα και την άλλη Νορίκο από το Noriko no shokutaku (Noriko's Dinner Table 2005) του Sion Sono. Καλό στόρυ, με κράτησε - αν και είναι τεράστια σε διάρκεια, 160 λεπτά- παρόλο που αποφεύγω συστηματικά ταινίες με παρόμοιο στήσιμο, βλέπε Jisatsu saakuru (Suicide Club 2002). Εδώ εμφανίζεται το θέμα της οικογένειας και το πραγματεύεται κάπως πιο προσγειωμένα. Αιματηρά δηλαδή, όπως ταιριάζει σε κάθε νορμάλ ιαπωνική οικογένεια.

http://www.youtube.com/watch?v=8Nhf52e5bJU&feature=related
http://www.imdb.com/title/tt0468820/
http://www.imdb.com/title/tt0312843/

Irina Urumova - My welcome gift

Ασθενικοί τένοντες. Πάλι.

Λέω να προωθήσω το Terminator Salvation (2009) ΤΩΡΑ, που λόγω αναπηρίας θα λυπηθείτε να με πλακώσετε στις φάπες.

[Πρωτεύουσα της Αρμενίας (Հայաստան - Χαγιαστάν) είναι το Ερεβάν.]

http://www.imdb.com/title/tt0438488/
http://www.absolutearts.com/portfolios/k/katiavictor/

A girl on Sunday

1. Sweet Dreams - Berk & the Virtual band
2. Whatever Lola wants - Gotan Project
3. Explode - The Cardigans
4. Don't stop the dance - Masha Qrella
5. Getting Closer - Hird
6. Jazz Termi - Comfort Zone Vol.1
7. Speak softly love - Al Martino
8. Under my thumb - Anakelly
9. Love story - Monsieur Minimal
10. Shadow of your smile - Pauline London
11. Elaeudanla Teiteia - Jane Birkin
12. J' aime comme tu ris - Amour Fou
13. Bye bye baby - Marilyn Monroe (Aftermath remix)
14. Tell me now so I know - Holly Golightly
15. Soleil soleil - Ilya
16. Love will tear us apart - Nouvelle Vague
17. Walk on the wild side - Pink turtle

Jazzy. Μετά προέκυψε δουλειά και intruders. Την επόμενη βδομάδα.

Βιο - γραφία (1975)

Πρόκειται για μια ταινία του Θανάση Ρεντζή. Είχα την τύχη να την παρακολουθήσω στα πλαίσια ενός φεστιβάλ πειραματικού κινηματογράφου, τον Ιούνιο του 2006. Ο σκηνοθέτης ήταν παρών. Τελείως πριβέ καταστάσεις, μη φανταστείς φεστιβάλ με ουρές κόσμου να συρρέουν και να σπρώχνονται. Η επαρχία.
Και μετά η ταινία. Γκραβούρες σε κίνηση. Κάπως σαν κινούμενη χαρτοκοπτική φαντάσου.
Το εγχείρημα του σκηνοθέτη ήταν αρκετά δύσκολο -να δουλεύει με τόσες πολλές και διαφορετικές φιγούρες και να στήνει μικρόκοσμους κολάζ- αλλά το πέτυχε με ένα αποτέλεσμα πρωτοπόρο και άκρως ενδιαφέρον. Γκραβούρες, αναπαραστάσεις της Ευρωπαϊκής αστικής τάξης του 19ου αιώνα, του ιδεολογικού υπόβαθρου, των ανησυχιών, και των μύθων της. Κάπως σαν ο μύθος της εξέλιξης της τάξης αυτής και του impact που είχε σε ό,τι ακολούθησε (γέννηση, παιδική ηλικία, ενηλικίωση, θάνατος). Βιο-γραφία.
Δεν είχα ξαναδεί τίποτα παρόμοιο και η ποιητική του αφηγητή ψιλοακατανόητη για εκείνες τις μεγάλες ώρες, αλλά μου άρεσε. Το βρήκα ελιτίστικο με μια απλότητα αφοπλιστική - δεν είναι της ώρας τώρα να εξηγήσω το πίστευε και μη ερεύνα.
Θυμάμαι πόσο είχα ενθουσιαστεί από κείνη την ανορθόδοξη χαρτοκοπτική, πόσο με συγκίνησε ο τόνος του σκηνοθέτη και πόσο θα' θελα κάποιος να μου εξηγήσει τον τρόπο με τον οποίο φτιάχνει κανείς σινεμά, λες για τον εαυτό του μόνο.

Κι όμως, εκεί έξω ήταν μια επαρχία.

http://vandimir.blogspot.com/2009/05/blog-post.html
http://us.imdb.de/title/tt0292335/awards

I See the Boys of Summer

I I see the boys of summer in their ruin/ Lay the gold tithings barren,/Setting no store by harvest, freeze the soils;/Theire in their heat the winter floods/Of frozen loves they fetch their girls,/And drown the cargoed apples in their tides. These boys of light are curdlers in their folly,/Sour the boiling honey;/The jacks of frost they finger in the hives;/There in the sun the frigid threads/Of doubt and dark they feed their nerves;/The signal moon is zero in their voids. I see the summer children in their mothers/Split up the brawned womb's weathers,/Divide the night and day with fairy thumbs;/There in the deep with quartered shades/Of sun and moon they paint their dams/As sunlight paints the shelling of their heads. I see that from these boys shall men of nothing/Stature by seedy shifting,/Or lame the air with leaping from its hearts;/There from their hearts the dogdayed pulse/Of love and light bursts in their throats./O see the pulse of summer in the ice. II But seasons must be challenged or they totter/Into a chiming quarter/Where, punctual as death, we ring the stars;/There, in his night, the black-tongued bells/The sleepy man of winter pulls,/Nor blows back moon-and-midnight as she blows. We are the dark deniers, let us summon/Death from a summer woman,/A muscling life from lovers in their cramp,/From the fair dead who flush the sea/The bright-eyed worm on Davy's lamp,/And from the planted womb the man of straw. We summer boys in this four-winded spinning,/Green of the seaweed's iron,/Hold up the noisy sea and drop her birds,/Pick the world's ball of wave and froth/To choke the deserts with her tides,/And comb the county gardens for a wreath. In spring we cross our foreheads with the holly,/Heigh ho the blood and berry,/And nail the merry squires to the trees;/Here love's damp muscle dries and dies,/Here break a kiss in no love's quarry./O see the poles of promise in the boys. III I SEE THE BOYS OF SUMMER IN THEIR RUIN. MAN IN HIS MAGGOT'S BARREN. AND BOYS ARE FULL AND FOREIGN IN THE POUCH I AM THE MAN YOUR FATHER WAS. WE ARE THE SONS OF FLINT AND PITCH. O SEE THE POLES ARE KISSING AS THEY CROSS. Dylan Thomas

Manne

*Arvottomat

Harri: [after being beaten up Manne places a loosen tooth in his car's ahtray] So you put the tooth in there.
Manne: So I did.
Harri: Odd bargaining... It is not my business at all, but...
Manne: [interrupts] Just a moment of silence to honour it, please!

奈良 美智, Nara Yoshitomo

Pillow talk, pillow talk/ Another night I get my pillow to/ Talk, talk, talk/ My pillow and I, we both agree/ There must be a boy/ There must be a pillow/ There must be a pillow-talking boy for me/ I hope I'm right/ I hope I'm right/ I better be right
I better be right/ Oh, there must be a pillow-talking boy for me. NINA HAGEN.


http://en.wikipedia.org/wiki/Yoshitomo_Nara

Στον αστερισμό του πτυχίου

Νιώθω ανεξήγητη αποστροφή για την δουλειά του Fatih Akin. Την κατάσταση αυτή επιτείνει το γεγονός ότι έχουνε πέσει όλοι πάνω του με επαίνους, βραβεία και υποψηφιότητες - έργο υπερεκτιμημένο και θα φανεί στην πορεία. Πιστεύω πως το συμπέρασμα μου αυτό προέκυψε από horror vacui, αυτό τον φόβο του κενού που εντοπίζεται στα έργα του. Αυτό το "εύπεπτο" και "πολύ" το οποίο εκσφενδονίζει στον θεατή ακριβώς τη στιγμή που το χρειάζεται. Μάλλον δεν θέλω να επεκταθώ καθώς πρόκειται για ένα εύθικτο θέμα με πολλές και δυσάρεστες προεκτάσεις. Το Kurz und schmerzlos (1998) ήταν μια σοβαρή προσπάθεια από έναν σκηνοθέτη σαφώς προικισμένο - κανείς δεν αντιλέγει - ας μην ξεχνάμε και το κοινωνικοπολιτικό του background. Η πιο αξιοπρόσεκτη δουλειά του παραμένει όμως το Crossing the Bridge: The Sound of Istanbul (2005), η οποία δεν είναι ενδεικτική διότι πρόκειται για documentary. Είναι μια αλήθεια πνιγμένη σε βαριά ματζέντα και κυπαρισσί, crowded αλλά όχι βεβιασμένη. Ακόμα και τότε όμως δεν είμαι σίγουρος αν ο Akin έχει καταφέρει να ενσωματωθεί σε αυτό που παρουσιάζει ή αν το αγγίζει σαν ψυχρός παρατηρητής, ένας μετανάστης δεύτερης γενιάς.

Στον αντίποδα βρίσκεται ο Nuri Bilge Ceylan. Αυτός ο λάτρης του χιονιού, με συνεχείς αναφορές στο έργο του Andrei Tarkovsky και κατά ένα τρόπο του Kim Ki-duk, που αποτυπώνει παθιασμένα τα τοπία της πατρίδας του: Ανθρώπους, τη φύση και την κοσμοθεωρία τους/του. Μέσα στην επαρχιώτικη αβεβαιότητα της ενηλικίωσης τοποθετεί το Kasaba (1997), μέσα στην αταραξία του αδιεξόδου κτίζει τους χαρακτήρες του Uzak (2002). Υπάρχει μια ασαφής κι ακαθόριστη απόσταση αξιοπρέπειας από τον σκηνοθέτη και τους χαρακτήρες των έργων του. Συχνά δίνεται η εντύπωση ότι οι ρόλοι έχουν αντιστραφεί και ότι οι οι χαρακτήρες έχουν πια τον έλεγχο της πλοκής. Ο σκηνοθέτης απλά κινηματογραφεί συνεπαρμένος από τα τοπία τον προσώπων τους και από τη σιωπή του χιονιού που καλύπτει σταδιακά τη γη και τις μικρές ζωές τους. Ακόμα και στην απόδοση των τοπίων της μητρόπολης ο Nuri Bilge Ceylan εμφανίζεται σκεπτικιστής: Η παγωμένη σιωπή που σκεπάζει την Ιστανμπούλ, τους μιναρέδες της Αγίας Σοφίας και των βυζαντινών καταλοίπων, αποδεικνύει πως κάτω από ένα σημείο αναφοράς όλα είναι κάπως τα ίδια. Απλά. Έστω κι αν κάποτε βολεύεται να τα αντιμετωπίζει κανείς ώς περίπλοκα [Iklimler (2006), Üç maymun (2008)].


Kurz und schmerzlos (1998) http://www.imdb.com/title/tt0162426
Crossing the Bridge: The Sound of Istanbul (2005) http://www.imdb.com/title/tt0459242
Kasaba (1997) http://www.imdb.com/title/tt0143334
Uzak (2002) http://www.imdb.com/title/tt0346094

Μάγια Γκέισσα

Αναρωτιέμαι αν είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας, ή προώθηση του μεγαλύτερου ψέματος της ιστορίας.

葛飾北斎 Katsushika Hokusai (1760-1849)

Πριν από δυο χρόνια ακριβώς γνώρισα την Ρ. Και τον Σ. Οι διακοπές και ένας κοινός φίλος, μας έφεραν στην ίδια παραλία.
Αργά. Και οι δυο ήταν Ιάπωνες μεγαλωμένοι στο Τόκυο.
Δεν είχαμε τη δυνατότητα εκτεταμένης ανταλλαγής απόψεων διότι η συνεννόηση γινόταν στα ιταλικά. Επίπεδο συνεννόησης ciao-pizza-amore. Καταλαβαίνεις.

Το Τόκυο το έχω συνδέσει με τους Rei Kawakubo (monsieur “Comme des Garçons”) Mizoguchi, Masami Akita (των Merzbow), Miyazaki, Ozu, Jun Takahashi (Undercover) και με καταστάσεις post-cyberpunk, φοράω –χταπόδι- στο κεφάλι-γκόθικ- λολίτας ή όπως αλλιώς λέγεται.Και ασφαλώς με τα δυο άτομα που ανέφερα πιο πάνω.

Η πίο εύκολη λέξη που θυμάμαι είναι σαμουράι. Ξέρω ότι τρώνε πολύ ρύζι και ότι έχουν οστεοπάθειες (επειδή δεν πίνουν γάλα λέω). Είναι όλοι αδύνατοι–σχεδόν- και έχουν τέλειες συσκευασίες για τα πάντα.

Σήμερα μου χάρισαν περιοδικά «επειδή ήταν παλιά» (και όχι επειδή είμαι διαβαστερός). Στα περιεχόμενα υπήρχε άρθρο με τίτλο «Το Τόκυο είναι η μεγαλύτερη πόλη πόλη του κόσμου. Καθαρή!» ( “Reinkultur: Tokio ist die größte Stadt der Welt. Sauber!”).

Αντιγράφω σε ελεύθερη μετάφραση:
«Όλα σε τάξη.Στην μεγαλύτερη πόλη του κόσμου βρίσκει το κάθετι τη θέση του. Και τα σκουπίδια επίσης.
Γόνατο πιέζει τον μηρό του Kinfun(...) Ο συρμός στον υπέργειο σιδηροδρομικό σταθμό Tozai είναι ασφυκτικά γεμάτος αλλά όλο και περισσότεροι άνθρωποι στριμώχνονται στα βαγόνια. Απόλυτη ησυχία. Πολλοί φοράνε ακουστικά ενώ κάποιοι προσπαθούν να διαβάσουν. Όποιος έχει εξασφαλίσει για τον εαυτό του μια θέση κάνει ότι κοιμάται.
Κάθε πρωί το ίδιο. Παγιδευμένος μεταξύ αγνώστων βρίσκεται καθημερινά για μισή ώρα ο 27χρονος Kinfun,υποψήφιος διδάκτορας μαθηματικός.Μετά αποβιβάζεται και στον σταθμό Hibiya παίρνει τον υπόγειο σιδηρόδρομο. Είκοσι λεπτά μετά βρίσκεται στον προορισμό του. Το βράδυ επιστρέφει κάνοντας την ίδια διαδρομή.
Στο μεγάλο Τόκυο ζούν περισσότεροι άνθρωποι απ’ότι σε ολόκληρο τον Καναδά (...). Η κυρίως πόλη αριθμεί 12 εκατομμύρια κατοίκους.
(…)H Ginza, ο ακριβότερος εμπορικός δρόμος του κόσμου˙ το Shinjuku, όπου όλα είναι αγοραστέα˙ το νεώτερο Shibuya˙ η παλιά συνοικία Ueno με τα μεγάλα μουσεία˙ το Ikebukuro περισσότερο επαρχιακό με το προλεταριάτο ˙το Roppongi, η συνοικία των νεόπλουτων ˙ και το Shinagawa, ένα πανδοχείο του παγκόσμιου χωριού. Μεταξύαυτών (των περιοχών ξεχύνεται μια θάλασσα από σπίτια με κήπους και οικοδομικά τετράγωνα με μικροσκοπικά διαμερίσματα, στα οποία διαμένουν λιλλιπούτειοι άνθρωποι που φροντίζουν για την καθαριότητά τους
(...) Κατά τις ώρες της μεγάλης αιχμής η μεγάλη, ανθρώπινη μάζα στριμώχνεται καθώς κινείται αλλά κανείς δεν διαμαρτύρεται. Κάποιοι σιδηροδρομικοί σταθμοί είναι και εμπορικά κέντρα στα οποία πρέπει να προσκομίσεις το απόκομμα του εισητηρίου για να έχεις το δικαίωμα να ψωνίσεις.Στο Shinjuku, το βασίλειο της μαζικής μεταφοράς, στην γραμμή τέσσερα υπάρχουν διαφορετικές μεταφορικές εταιρείες που καθημερινά φροντίζουν για τη διακίνηση περισσότερο από 4 εκατομμυρίων ατόμων. Παρόλα αυτά ο σταθμός είναι εκθαμβωτικά καθαρός, το μάτι δεν εντοπίζει ούτε ενα χαρτάκι, ούτε μια γόπα τσιγάρου. Και όλα αυτά ενώ δεν υπάρχουν σχεδόν καθόλου κάδοι αχρήστων, για λόγους ασφαλείας, ειδικά μετά το τρομοκρατικό κτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου. Οι Ιάπωνες έχουν μάθει να μεταφέρουν τα σκουπίδια τους μαζί τους και να τα χωρίζουν, αλλά μόνο εκεί που πρέπει. Πολλές φορές κουβαλάνε τα σκουπίδια τους πίσω στο σπίτι. Το Τόκυο παράγει 15 εκατομμύρια τόνουςσκουπιδιών το χρόνο. Αυτά αποτεφρώνονται ή ρίχνονται σαν νησάκια-έργα τέχνης στον κόλπο του Τόκυο."

http://en.wikipedia.org/wiki/Katsushika_Hokusai

Say goodbye to the little sassy girl

Η Mijn Schatje σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής και την αρχή μιας άλλης. Δεν ξέρω ποια ταινία ταιριάζει περισσότερο για αντίο και με συντρίβουν οι αποχαιρετισμοί.

Εύχομαι να μπορούσα να ζήσω σιωπηλά σαν σαλιγκάρι. Θα είχα πάντα ένα κέλυφος.

Είδα το King of the Hill (1993) του Steven Soderbergh, ο μικρός πρωταγωνιστής είναι κούκλος (μικρός) και ασυναίσθητα -λέμε τώρα- πάτησα στο προφίλ του στο IMDB. Και το όνομα αυτού Jesse Bradford btw, όχι πως σας ενδιαφέρει αλλά λέμε τώρα. Εκεί ανακάλυψα ότι είχε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο αμερικανικό ριμέικ του κορεάτικου "My Sassy Girl". Δεν θέλω να ξέρω καθόλου πόσο μάπα είναι το ριμέικ.

Καταλήγω στο ότι ήθελα να σχολιάσω το κορεάτικο πρωτότυπο.
Ουφ.
Yeopgijeogin geunyeo (2001)και είναι ότι ήθελες να δεις μετά τον αποχαιρετισμό. Μία genuine αισθηματική κωμωδία με υπόβαθρο ρεπανάκια. Είναι τόσο καθηλωτικά naive το αποτέλεσμα που φέρνει την ταινία σε επίπεδα υψηλής τέχνης.

Πριν από κάποιες μέρες είχα μια σύντομη συζήτηση σχετικά με τη συναισθηματική νοημοσύνη. Σήμερα αναρωτιέμαι αν υπάρχει καν. Και αν υπάρχει που μπορεί να κρύβεται.

Φρρρρρρρρρρρρρρρρτ...

Arvikafestivalen

Μικρό ευρωπαικό <αδύνατον να βρω τα διαλυτικά σε γερμανικό πληκτολόγιο> φεστιβάλ που ευχαρίστως θα παρακολουθούσα είναι το Arvika. Κυρίως διότι παίζουν οι Detektivbyran. Στην έδρα τους. Θα είναι μια χαριτωμένη συνάντηση με ότι συνεπάγεται αυτό. Κορδέλες, γαιτανάκια, νοου ζμόκινγκ και μινιμάλ σαιζλόνγκ. Αυτά που ξέρουν δηλαδή, Σουηδία, αγάπη μου. Θα έχει και Poni Hoax, Alice in Videoland,and last but not least Welle:Erdball. Έχει κι άλλα βεβαίως βεβαίως αλλά μην περιμένετε τους Depeche Mode για headliners διότι ο Dave είναι άρρωστος, άσε που λένε οι Σουηδοί ότι θα παίξει. Έχει και Casiokids χμμ. Όλα καλά και βόρεια.

Μου λείπουν οι Σ., Γ., Σ., Τ., Ε. Μόνο γι'αυτούς και μια ΚΕΟ θα θυσίαζα το Arvikafestivalen. Αν.

Χάρις

Δεν ξέρω πόσο ladylike είναι πια να κρατάς την πανάκριβη τσάντα σου και να την κουνάς πέρα δώθε με τέτοιο τρόπο ώστε να κινδυνεύει ο άλλος να μείνει παράλυτος (σχήμα λόγου). Ιδιαίτερη προσοχή στα πεζοδρόμια για τοσοδούληδες της Σόλωνος. Το σχόλιο αφορά και τους οδηγούς όλων των τροχοφόρων. Achtung μεγάλες τσάντες <ή τσάντες γενικώς>.

Πανηγύρια ή εγώ φταίω που μου σπάτε τα νεύρα (αυτός θα είναι ο τίτλος του βιβλίου).

http://www.imdb.com/title/tt0158692/

Ζωγράφισε τι βλέπεις από το παράθυρο

ECHO

Έχω την εντύπωση ότι θα ξυπνήσω ξαφνικά και θα’ ναι σαν ξενέρωμα από παρατεταμένο μεθύσι. Κάπως άβολα και για τον Αυγουστίνο που προτιμάει να κοιμόμαστε όλοι.
Κάτι μ’αυτά τα σουρρεάλ απογεύματα που ζω τις τελευταίες δυο βδομάδες.
Εξηγώ. Υπάρχει το ωδείο. Από το δωμάτιο που βρίσκομαι ακούω ταυτόχρονα, μια –ελπίζω όχι καραφλή -wannabe τραγουδίστρια όπερας, (aka: αρκετά- καραφλιάζω- εγώ- που- εξαναγκάζομαι- ν’ακούω), τη δασκάλα του πιάνου να μετράει χτυπώντας παλαμάκια το ρυθμό (μικρός πιωμένος /φοράει i-pod/δεν υπάρχει) και έναν τύπο που νομίζει ότι θέλει να γίνει ντράμερ (σκοτώνω –παλαβές- μύγες- πάνω- στα- κύμβαλα).
Είμαι πλέον πεπεισμένος ότι αυτό το ωδείο είναι για κωφούς.
Und hier ist das Echo. EEEEEEEEchOOOOOOOOOOO

-*-

Jean-Daniel Pollet

Ευτυχώς ήμουνα σε σπίτι με τηλεόραση το βράδυ που το κρατικό κανάλι πρόβαλε την τριλογία του. Ήταν οι ώρες οι μεγάλες και παρακολουθούσα μισοκατσούφης μια ξανθιά με πρόσωπο μπασκετμπολίστα να μιλάει στο mute.

Πρόλαβα λίγο από το "Bassae "(1964), με κοροϊδευτική διάθεση και με τα αγόρια στον κόσμο τους, ένιωθα μόνος και κανείς δεν μου έδινε σημασία -μα ποιος επιτέλους ήταν αυτός ο καμένος Γάλλος;- ΚΑΙ νύσταζα. Γενικώς γουόρν άουτ καταστάσεις.

Φυσικά κόλλησα.

Όταν ξεκίνησε το "L'ordre" (1973) δεν κατάλαβα, στην αρχή νόμισα ότι επρόκειτο για φάρσα. Το θέμα ήταν δύσκολο -από την πλευρά του σκηνοθέτη- ένα μέρος μακρινό και άγνωστο, όλα έμοιαζαν σαν αναδυόμενα από το πουθενά στην οθόνη. Πού τα βρήκε έλεγα στον εαυτό μου. Και ο Κουτσαφτης με την "Αγέλαστο Πέτρα" ΝΑΙ -μόνο που ήταν ο τόπος του. Αυτός ο ξένος-φαινόμενο ξεκίνησε να κατοχυρώνεται μέσα μου.

'Επειτα, πώς μπορεί κανείς να κριτικάρει τη δουλειά ενός ανθρώπου που αγάπησε τόσο πολύ το φώς.

Τώρα μαθαίνω ότι ήταν την Παρασκευή (24/4/2009)από την ΕΤ1.

[...] σ’ ένα αξιόλογο αλλά και αγνοημένο (ιδίως στην Ελλάδα) δημιουργό, που έκλεισε πρόωρα τον κύκλο της ζωής του: Ζαν Ντανιέλ Πολέ/ Jean -Daniel Pollet (1936-2004). Κι όμως, ο Πολέ ήταν ένας ποιητής δοκιμιογράφος, ένας μοναχικός μετεωρίτης , που προσπαθεί να συνδέσει την ύλη με το πνεύμα. Και κάτι περισσότερο που μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα.
Ο Πολέ έχει μια σταθερή, θεμελιώδη σχέση με την Ελλάδα. Ταξίδεψε, γύρισε πολλές ταινίες σε όλες τις φάσεις της ζωής του, έψαξε με πάθος το ελληνικό τοπίο και τους ανθρώπους . Η Ελλάδα του δεν είναι μια χώρα ωραιοποιημένη και εξωτική, δεν είναι φολκλόρ και εύκολος λυρισμός της πολιτισμικής μνήμης. Τα ερείπια ενός αρχαίου ναού δεν κινηματογραφούνται στατικά, με πόζα. Είναι ταυτόχρονα σπασμένα μάρμαρα, φθορά, απειλή και εξαφάνιση, ομορφιά που επιβιώνει, στοιχεία μιας μνήμης που διαρκώς κινείται , μιας ιστορίας που δεν τελειώνει. Η Ελλάδα γίνεται όπως λέει «η δεύτερη, ανεξάντλητη πατρίδα».
[...]Η Τάξη [L'ordre] είναι η αποκάλυψη της ένοχης συνείδησης των «υγιών» ανθρώπων που είχαν κλείσει τους λεπρούς στο Κρητικό νησάκι Σπιναλόγκα. Μιλάει συνταρακτικά ένας «κατασπαραγμένος» λεπρός, ο Ρεμουντάκης

Από http://www.cinephilia.gr/auteur2/pollet.htm
http://www.imdb.com/name/nm0689554/

Neu!

Βασικό Ένστικτο

Μια ολόκληρη μέρα περνάει και έχεις κολλήσει. Σκέφτεσαι το ίδιο άτομο -κάπως χαλαρά το σκέφτεσαι, ναι- και ότι μπορεί και να θέλεις να το δεις. Βιαστικά. Ίσως και να το συναντήσεις.

Η λέξη ένστικτο μου αρέσει. Μου θυμίζει το σπίτι που γεννήθηκα. Δεν μου προσφέρει θαλπωρή ίσα ίσα με κάνει να θέλω να πιστεύω και να μην πιστεύω σ'αυτήν. Είναι αυτό που θέλω και μου λείπει. Ό,τι κάνω εγώ σημαντικό.

Στα μισά του δρόμου, μετά τη δουλειά, κάνει ζέστη.

O Χριστόφορος λέει ότι πρέπει να μάθω να ρίχνω τα χαρτιά. Ή να διαβάζω τον καφέ ή και τα δύο.

Κι ενώ έχεις ξεκινήσει να βαδίζεις προς το σπίτι, ξαφνικά μεταβολή και πίσω. Στην αντίθετη κατεύθυνση έρμαιο μιας ανεξήγητης δύναμης, έχεις χάσει συνείδηση τόπου και χρόνου, διαλύεσαι στο άπειρο φώς του δειλινού. Ευχόμουν να μπορούσα να πετάξω γρήγορα στο Παγκράτι, είχα κορακιάσει και η ανάγκη μου να χωθώ στην κουζίνα των παιδιών ήταν απόλυτη.

Αργό βάδισμα, μα πού πήγαινα;

Και στην κορύφωση μιας συγκλονιστικής, αόριστης αγωνίας βλέπεις το άτομο που σκεφτόσουνα όλη τη μέρα. Κάθεται και σε κοιτάει σαν να είχατε δώσει ραντεβού.

Αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά.

Μετά μην μου λες ότι υπάρχει κάτι που δεν μπορείς.

Θέλω αυτή την ταινία

*αυτήν

Τα μεγάλα παιδιά θυμούνται

1. Kikujirô no natsu (1999)του Takeshi Kitano
2. Mitt liv som hund (1985)του Lasse Hallström
3. Dare mo shiranai (2004)του Hirokazu Koreeda
4. Yi yi(2000)του Edward Yang
5. Pure (2002)του Gillies MacKinnon
6. Dear Frankie (2004) της Shona Auerbach
7. Kolja (1996) του Jan Sverák
8. Zazie dans le métro (1960)του Louis Malle
9. Shiza (2004),Gulshat Omarova
10. Benny's Video (1992) του Michael Haneke

στην απ'έξω μένουν τα:
La promesse (1996)των Jean-Pierre Dardenne και Luc Dardenne
All the Invisible Children (2005) -various
Les choristes (2004) του Christophe Barratier
Au revoir les enfants (1987) του Louis Malle
Christiane F. - Wir Kinder vom Bahnhof Zoo (1981), Uli Edel
Koktebel (2003)των Boris Khlebnikov και Aleksei Popogrebsky
King of the Hill (1993) του Steven Soderbergh

καθώς και όλα τα υπόλοιπα.

Eine kleine Geschichte zu einem Bild

Im ersten Augenblick ist es ein ganz üblicher Altbau. Für die Touristen ist es ein von den letzen Stücke der Vergangenheit. Für die Bewohner auch für das Bauamt ist es nur ein nutzloser Stapel, das unbedingt abgerissen werden muss. Aber für mich ist es eine andere Geschichte, die ich leider nie vergessen kann: Die Geschichte eines traurigen und peinlichen Lebens.

Da war einmal das Studio eines der berühmtesten Künstler Zyperns, der heißt Andreas Charalambous. Er war auch ein Kunstlehrer. Dort blieb auch seine Kunstschule. Dort begannen viele junge Künstler Zyperns ihre Karriere. Dieses Studio und der Lehrer war sehr wichtig für ihren Erfolg . Meine Mutter war auch eine der Studenten und die Beziehung zwischen ihm und meiner Familie war sehr eng . Hier muss ich sagen, dass meine Schule und die Schulbibliothek gegenüber dem Altbau liegen.

Lebhaft kann ich mich an das Fenster des Lehrers erinnern, das haüfig offen stand, seinen kleinen Hund, der erfreulich die Treppe hinauf lief und alle seine Sammlungen: Bücher, Briefmarken, Photos, Muscheln, Afrikanische Holzfiguren, Musik u.s.w. Oft blieb er da für viele Tage. Wenn er während der Arbeit müde war, hat er sich dort erholt .

Das war im Juni 2006. Der heiße, ruhige Abend war fast weg und wir saßen mit meiner Mutter im Garten zusammen. Plötzlich hörten wir Lärm, der von der Straße kam und dann Leute die liefen. Danach hatte ich das Gefühl, dass etwas abbrannte. Kurz danach kam ein Pumplöschfahrzeug und drei Feuerwehrmänner liefen zum Überflurhydrant . Meine Mutter versuchte den Feuerwehrmännern zu helfen aber das war sehr gefährlich.

Eine Stunde später alles wurden fast vollständig abgebrannt. Die Feuerwand ruiniertet auch das Dach, das zu Fall kam. Die Tragödie war total. Seit der Tragödie ist der Altbau verlassen. Was plant das Bauamt mit ihm zu tun? …aber das ist eine andere Geschichte.

Das war meine kleine Geschichte. Leider war sie traurig und dunkel aber wahr.

Ο "Βασιλικός" Κήπος

Αναρωτιέμαι πως θα ήταν ο εθνικός κήπος αν δεν εξοριζόταν η Αμαλία. Μάλλον θα ήταν διπλάσιος σε έκταση και η ίδια δεν θα βρισκόταν παραγκωνισμένη και λησμονημένη από τη συλλογική μνήμη.

Όπως συμβαίνει συχνά, η ιστορία κράτησε το όνομα του Όθωνα αποβάλλοντας την ταπεινή του ακόλουθο, Αμαλία.

Δεν γνωρίζω κανέναν που να νιώθει ευγνωμοσύνη για αυτό το έργο της. Προσπαθήστε να αναλογιστείτε την έκταση αυτή χωρίς τον κήπο, ενταγμένη στο σεληνιακό τοπίο της πόλης. Μια λύπη.

Χτες έμαθα ότι υπάρχουν ειδικές χελώνες νερού και άλλες, που δεν ξέρουν κολύμπι. Τις χάζευαν στον κήπο κάτι αμερικανάκια και ήταν LOUD.

Σκέφτηκα την Αμαλία και τα όνειρά της για τον "πνεύμονα" της Αθήνας:
«Όλος ο κόσμος είναι με το μέρος μου. Είναι καταγοητευμένοι. Μόνον ένας εφημεριδογράφος θεώρησε απαραίτητο να παραπληροφορήσει τον κόσμο γράφοντας ότι [αυτή η ιστορία] κόστισε στο κράτος 60.000 δραχμές, ενώ δεν κόστισε βέβαια ούτε δεκάρα. Όλη η ιστορία θα πληρωθεί φυσικά από την τσέπη μας και δεν θα φτάσει ούτε τις 3.000, μαζί με το φιλοδώρημα για τους ναύτες κ.λ.π., κ.λ.π., διότι τα ίδια τα δέντρα κοστίζουν όλα μαζί 280 δραχμές. Ωστόσο η εργασία, η μεταφορά... Αλλά τι τον νοιάζει τον κόσμο, που δίνουμε σε φτωχούς ανθρώπους την ευκαιρία να κερδίσουν κάτι! Δεν είναι Έλληνες αυτοί που παίρνουν τα χρήματα; Δεν μένουν τα χρήματα στη χώρα, και δεν είναι [οι φοίνικες] αφάνταστα ωραίο στολίδι για την πόλη;».

...

-*-

Adams æbler (2005)

Η ιδιοφυΐα με το όνομα Anders Thomas Jensen έκανε και πάλι το θαύμα της. Ετοιμαζόμουνα να πω ότι αυτά "Τα μήλα του Αδάμ" είναι μια από τις καλύτερες ταινίες του -τουλάχιστον από όσες έχω δει μέχρι τώρα- αλλά μια ματιά στο παρελθόν της σχέσης μου με αυτόν τον εκκεντρικό Δανό καταρρίπτει αυτό τον ισχυρισμό. Για να γίνω πιο σαφής: έχει κάνει τελικά σκάρτη δουλειά ή όχι; Ρητορική ερώτηση και η απάντηση είναι: Μάλλον όχι. Εξαίρεση ίσως αποτελεί το "Skagerrak" (2003). Ολίγον τι γλυκερό και με εμφανές το κενό που αφήνει η απουσία των Δανέζικων. Σε τούτο το Adams æbler βλέπουμε τον πραγματικό Jensen, αυτόν που έχει αναγάγει σε τέχνη το παγερό, μαύρο χιούμορ της πατρίδας του ["Blinkende lygter" (2000)] και την μοναξιά του ανθρώπου που οδηγεί σε καθολικό αδιέξοδο ["Elsker dig for evigt" (2002)-writer, "Brødre" (2004)- writer, "Efter brylluppet" (2006)-σενάριο]. Εμφανές και το "πείραγμά" του στους χαρακτήρες του "Red Road" (2006). Η σκιαγράφηση ήταν τόσο Jensen-ική που στο τέλος της ταινίας δεν αντιστάθηκα να μην επιβεβαιώσω την υποψία μου για την ανάμιξή του. Και φυσικά, τζόκερ, ήταν εκεί. Πρόκειται για μια αλληγορική ταινία βασισμένη, εν μέρει, στη βιβλική ιστορία της Γένεσης και στο Βιβλίο του Ιώβ. Το θέμα τυγχάνει τέτοιας επεξεργασίας ώστε να μην αποβαίνει καθόλου βαρετό, αντιθέτως προκαλεί καθηλωτικό ενδιαφέρον. Οι ατάκες είναι τόσο έξυπνες και διαδέχονται η μια την άλλη τόσο γρήγορα σε βαθμό που θυμίζουν αγώνα λόγων σε αρχαίο θέατρο. Εντοπίζονται όλων των ειδών οι χαρακτήρες. O τραχύς, ο προκατειλημμένος, ο ευαίσθητος, ο φοβισμένος, ο μοναχικός, ο εύθυμος, ο επιθετικός, ο ευθυνόφοβος και τέλος ο αισιόδοξος. To φοβερό τρίο Ulrich Thomsen-Mads Mikkelsen-Nikolaj Lie Kaas δίνει εδώ τον καλύτερο του εαυτό σε ένα έξοχο δείγμα μαύρης κωμωδίας που αξίζει να δείτε. Συνίσταται για κάποια άγια νύκτα, από αυτές που διανύουμε: Με κατανυκτικό γέλιο.

Haribo macht Kinder froh und Erwachsene ebenso

Στις 3 Απριλίου 1893 στο Friesdorf (Βόννη) γεννιέται ο Hans Riegel. Τελειώνει το σχολείο και εκπαιδεύεται ως κατασκευαστής καραμελοειδών. Δουλεύει για την εταιρεία Kleutgen & Meier. Μετά το τέλος του Α'ΠΠ η εταιρεία Heinen στην περιοχή Bonn-Kessenich βρίσκεται σε αναζήτηση κατασκευαστή γλυκών. Ο Hans Riegel έχει όμως πιο φιλόδοξα πλάνα για τη ζωή του. Γίνεται λοιπόν συνέταιρος και η εταιρεία μετονομάζεται σε Heinen & Riegel.

Το 1920 δημιουργεί τη δικιά του φίρμα, HARIBO, η οποία θα εξελιχθεί στο σημερινό κολοσσό.Das Startkapital ist ein Sack Zucker. Μάλιστα, αυτό ήταν το αρχικό κεφάλαιο, ένα σακί ζάχαρη! Στον αγώνα για την στήριξη της νέας εταιρείας βρίσκεται η σύζυγός του, Gertrud.

Το 1922 και ενώ στην Ελλάδα μαινόταν χάος (αδυνατώ να μην σκέφτομαι τα ελληνικά δεδομένα) ο Hans Riegel κατασκευάζει τα πρώτα "Tanzbären", τα ζελεδένια αρκουδάκια που χορεύουν και τα οποία θα γίνουν από τότε το logo της εταιρείας.

Το 1923 η HARIBO αποκτάει αμάξι που επιτρέπει τη διανομή των γλυκών και σε μακρινές περιοχές. Μέχρι τότε τη διανομή εκτελούσε η Gertrud με το ποδηλατάκι της.

Το 1930 η HARIBO αριθμεί περίπου 160 υπαλλήλους ενώ περί τα μέσα της ίδιας δεκαετίας προκύπτει και το γνωστό σλόγκαν Haribo macht Kinder froh. Το 1935 δημιουργείται το πρώτο εργοστάσιο σε μη γερμανικό έδαφος, στην Κοπεγχάγη.

Δυστυχώς ο Riegel θα πεθάνει πολύ νέος, το 1945 σε ηλικία μόλις 52 ετών. Η Gertrud συνεχίζει να διευθύνει τα πρώτα χρόνια μετά το τέλος του Β'ΠΠ.

Από αυτό το σημείο αναλαμβάνουν τα παιδιά του und so weiter.

Τη γλυκιά ιστορία μπορείτε να την διαβάσετε ολοκληρωμένη στο site της HARIBO.

Confituur (2004)

Δεν θυμάμαι να έχω δει άλλη ταινία που να πραγματεύεται με τρόπο τόσο γλαφυρό το θέμα της τρίτης ηλικίας. Αν και έχει περάσει αρκετός καιρός από τότε που την πρωτοείδα, την θυμόμουνα και όταν την τσέκαρα στο μαγαζί στην εκπληκτική τιμή των 2.60 ευρώ not bad είπα ουαου (αλλά τελικά δεν την πήρα, προτίμησα αφροκαραμελάκια Χαρίμπο).

Α, ναι έλεγα ότι μου είχε κάνει εντύπωση ο τρόπος. Είναι στιγμές, κατά τη διάρκεια της ταινίας που έχεις την εντύπωση ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι ηλικιωμένοι, αλλά παιδάκια ή έφηβοι. Ήταν μια ζωντανή απόδειξη της θεωρίας μου ότι οι άνθρωποι ή τουλάχιστον τα πάθη και οι φόβοι τους δεν "μεγαλώνουν" ποτέ.

Όχι δεν ήταν καθόλου boring ούτε γλυκερό, ίσα-ίσα ήταν αξιοπρεπές και διαφορετικό. Μια έκπληξη από το Βέλγιο.

I Am Dina (2002)

Δεν πίστευα ότι ταινία με τέτοιο cast θα με απογοήτευε τόσο ολοκληρωτικά. Αν και το πάλεψα δεν μπόρεσα να την παρακολουθήσω μέχρι το τέλος. Τα ανάμικτα κριτικά συναισθήματα και η σύγχυση ως προς το genre με κατέβαλε. Παρόλα αυτά παραδέχομαι ότι υπήρξαν κάποια δυνατά σημεία, όπως για παράδειγμα η φωτογραφία. Προσπάθησα να βρω κάτι περισσότερο από αυτό αλλά η απογοητευτική παρουσία της Maria Bonnevie [βλ. Reconstruction (2003)] επισκίασε τα πάντα. Ένα αίσθημα βεβιασμένου ρομαντισμού διέτρεχε την ταινία που καθόλου μα καθόλου δεν στάθηκε ικανό να με πείσει.

Nelly's: Easter Parade

Πάλι αυτό το τρία, ορθώθηκε και έλαμψε ενώ κάποιοι άλλοι κλαίγανε στα καμαρίνια αυτού του θεάτρου του παραλόγου.

Κλαψ.

Ήθελα να'ξερα πόσες ακόμη φορές θα συναντήσω στο δρόμο μου τον Θούκυ. Ξεκινώντας από το Γυμνάσιο και τις κατακρεουργημένες δήθεν μεταφράσεις, η παρωδία συνεχίζεται στο Λύκειο με τις στριμωγμένες παπαγαλίες, κανείς δεν καταλαβαίνει το σκοπό αυτού του πασατέμπο...σε κακό τέμπο. Και σαν να μη μας έφτανε όλο αυτό, να που τον βρίσκω και στο πανεπιστήμιο για να τριτώσει το κακό. Και πάλι αυτές οι ατέλειωτες δημηγορίες, στριμωγμένες όπως όπως στα κανάλια της μνήμης, και αυτός ο έρμος ο Περικλής με τον Επιτάφιο. Πόσες ακόμη φορές κύριοι καθηγηταί.

Η εποχή σας στέλνει μηνύματα αλλά εσείς κάνετε μαύρα μεσάνυχτα. Μπορείτε να συνεχίσετε την προσπάθεια ενσωμάτωσης του Θούκυ με το είναι των φοιτητών.

Άντε και καλή τύχη άκαμπτα, πασχαλινά κουνελάκια.

Mikkonen

*Ariel 

Kasurinen: How many years do you have left?
Mikkonen: Eight years, for manslaughter. But I'm innocent.
Kasurinen: Are you?
Mikkonen: At least in God's eyes. In a way I did kill him, but the truth is I didn't. The result was the same: the man died, ans I was sent here. (...) I am 37 now and 8 years more makes me about 43. Then I won't last 3 hours outside without killing somebody. 

Rosetta (1999)

Μμμ...μάλλον καλύτερο από το "L' Enfant"(2005). Έκπληξη προκαλεί η πρωτόγονή του δύναμη. Αυτά για την ώρα και βιάζομαιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι!!! εδώ

Μετά τον Χειμώνα

Τα νεοκλασικά. Και μετά;

Μετά, η αρχιτεκτονική και το ντιζάιν της δεκαετίας του 30’.
Την επόμενη φορά που θα έρθεις αντιμέτωπος με massive όγκους μπετόν αποφάσισε για την στάση που θα ήθελες να τηρήσεις απέναντι σ'αυτό. Έτσι ακριβώς όπως αποφάσισε ο μεσοπόλεμος τω καιρώ εκείνω.Η περίοδος του μεσοπολέμου παρέμεινε ξεχασμένη για αρκετές δεκαετίες. Η έμφυτη τάση του ανθρώπου να απομνημονεύει τα σκοτεινότερα σημεία της ιστορίας τον εξοβέλισε από τις αποθήκες της μνήμης.

Είναι καιρός τώρα που η μέρα μεγαλώνει.

Τα τεκμήρια βρίσκονται διάσπαρτα, τόσο στο ιστορικό κέντρο των Αθηνών όσο και στις συνοικίες Κολωνακίου και Ευαγγελισμού, κατά μήκος της λεωφόρου Πατησίων καθώς και στη συνοικία των Εξαρχείων. Εφαλτήριο για την μετάλλαξη της πόλης και τη δημιουργία του αστικού ιστού υπήρξε η μεγάλη προσέλευση προσφύγων από την Μικρασία μετά την καταστροφή που υπέστη ο εκεί Ελληνισμός. Η μετάλλαξη αυτή θα πρέπει να υπήρξε αρκετά βίαιη -δεν εξηγείται διαφορετικά αυτό το χάος στο οποίο ζούμε σήμερα και μετά ψαχνόμαστε με τον πολεοδομικό σχεδιασμό και το γενικό οικοδομικό μπάχαλο- εφόσον μέσα σε 15 χρόνια σημειώνεται η γένεση της Μητρόπολης των Αθηνών. Οραματιστείτε την Αθήνα με τα σημαντικότερα νεοκλασικά που ξέρετε και τα οποία ανάγονται στο τελευταίο μισό του 19ου αιώνα. Αναλογιστείτε έπειτα πώς θα ήταν η σημερινή πόλη εάν η Ιωνική γη εξακολουθούσε να αποτελεί ελληνικό έδαφος. Προφανώς θα είχαν επεκταθεί τα όρια της πόλης και πολλά μοντέρνα κτίρια θα είχαν πάρει τη θέση κάποιων παλαιότερων. Αλλά...αυτό το αλλά είναι δικό σας για να του δώσετε όποιο τέλος θέλετε. Σαφώς το λεκανοπέδιο δεν θα είχε την ίδια όψη και δεν θα το προφέραμε με το στόμα στραβωμένο λες και κατάπιαμε ξύδι.

Από αυτό το σημείο λοιπόν κι έπειτα μπορούμε να μιλάμε για ένα μητροπολιτικό κέντρο. Δεδομένων των συνθηκών το εσωτερικό των οικιών επρόκειτο να αλλάξει ριζικά μέσα σε μια δεκαετία. Είναι το πέρασμα από την εποχή των σπιτιών στην εποχή των διαμερισμάτων. Εδώ δεν εξετάζω κατά πόσον αυτό ήταν τελικά θετικό η αρνητικό. Εφόσον η διαμόρφωση των χώρων γίνεται συνώνυμη με τον όρο «λειτουργικότητα» οι αλλαγές συνοψίζονται χονδροειδώς στα εξής σημεία:
1. Απουσιάζουν ή περιορίζονται οι χώροι μετάβασης, όπως για παράδειμα το χωλ και οι διάδρομοι διότι δεν εξυπηρετούν κάποιο σκοπό, είναι κατά κύριο λόγο άχρηστοι.
2. Περιορίζεται το ύψος των δωματίων.
3. Σταδιακά εξαφανίζεται η γύψινη διακόσμηση που παραπέμπει σε κλασικά πρότυπα (ταινίες, ροζέτες κ.ο.κ.)
4. Εξασφαλίζεται ο άπλετος φωτισμός με τα πολλά ανοίγματα (ζώνες παραθύρων, εξώστες, πόρτες)
5. Μειώνεται η έκταση του τυπικού διαμερίσματος. Αυτό συνδέεται άμεσα με τις αλλαγές που παρατηρούνται στο μέγεθος και στη σύνθεση της οικογένειας.

Λαμβάνοντας υπόψην τα όσα λέχθηκαν πιο πάνω είμαστε έτοιμοι να πάρουμε τους δρόμους για να δούμε αυτά τα μνημεία in situ και να επισημάνουμε τα δυο κύρια ρεύματα που διαμορφώνονται κατά την δεκαετία του 30’. Πρόκειται για δυο εν μέρει αντίθετα και εν μέρει συγκλίνοντα ρεύματα: Τον κλασικισμό (βλ. Πολυκατοικίες Βασ. Σοφίας 29, Ευαγγελισμός και Ηπείρου 17, Μουσείο) και το μοντερνισμό (βλ. Σκουφά 26, Πλατεία Φιλικής Εταιρείας, Κολωνάκι και Θεμιστοκλέους 80-Αραχώβης 61 πλατεία Εξαρχείων, γνωστή και ως «Η Μπλε Πολυκατοικία»). Ο λόγος που έγινε περί σύγκλισης των δύο ρευμάτων έχει να κάνει με το ότι ο μοντερνισμός προέκυψε από την πρωταρχική ύλη του κλασικισμού που δεν ήταν άλλη από την κλασική αρχαιότητα.Υπήρξε δηλαδή ένα είδος υβριδικό και ως τέτοιο πρέπει να εξετάζεται (Art Deco-Διακοσμητική αρχιτεκτονική).
Σύμβολο του μοντερνισμού είναι το έρκερ. Πρόκειται για προεξέχοντα του επιπέδου της όψης όγκου ο οποίος την διαλύει σε επάλληλα επίπεδα και δημιουργεί μια ασυμμετρία στο κτίριο ενώ παράλληλα αποδυναμώνει τη γωνία. Το πρώτο επίπεδο ορίζεται από τα πλήρη μέλη του έρκερ και τα στηθαία των εξωστών ενώ το δεύτερο ορίζεται από το κατακόρυφο επίπεδο του κυρίως τοίχου. Το έρκερ προυπήρχε ήδη από τη δεκαετία του 20’ και απλά μεταγράφηκε στις αισθητικές ανάγκες της εποχής. Αυτός ο «συνδετικός κρίκος» όπως θα το χαρακτηρίζαμε γίνεται συρμός κατά την πενταετία 1932-1937. Φαίνεται πως από το 1937 τέθηκε σε ίσχυ κάποια νομοθετική απαγόρευση του έρκερ οπότε και σταμάτησε να εμφανίζεται. Το έρκερ μπορεί να είναι αυτόνομο ή σε σύμπλεγμα (π.χ. σύμπλεγμα έρκερ- εξώστη).

Ερχόμενοι τώρα στις κλασικιστικές δημιουργίες, θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για ένα μοντέρνο κλασικισμό ο οποίος βρίσκεται σε άρρηκτη σχέση με τη μητροπολιτική αρχιτεκτονική. Χαρακτηριστικά του κλασικισμού αποτελούν η συμμετρία στην οργάνωση των χώρων, η απουσία συγκεκριμένων κλασικών αναφορών (όπως για παράδειγμα στα νεοκλασικά των τελών του 19ου αι.), η λιτότητα και η οικονομία στη χρήση διακόσμου καθώς και η αφαιρετική διάθεση. Οι καταβολές αυτού του στυλ εντοπίζονται μάλλον στην αρχαϊκή περίοδο, και στην όση αυστηρότητα και αδρότητα αυτή κατείχε. Οι εντάσεις στις επιφάνειες είναι σχεδόν ανύπαρκτες και μόνο η είσοδος δέχεται μνημειακή επεξεργασία.

Τόσο ο μοντερνισμός όσο και ο κλασικισμός απευθύνονται σε ανώτερα κοινωνικά στρώματα. Αυτό άλλωστε είναι αυταπόδεικτο. Παρόλα αυτά αξίζει να σημειωθεί ότι ο κλασικισμός εμφανίζεται σε συνοικίες της εύπορης τάξης την οποία χαρακτήριζε όχι μόνο η ιδιοκτησία αλλά και το status (βλ. Κολωνάκι). Στις συνοικίες αυτές, όπου κατοικούν τα παλιά τζάκια των Αθηνών αποφεύγονται οι «εξτρεμιστικές μορφολογικές ακρότητες του μοντέρνου κινήματος». Στατιστικά έχουμε ένα ιδιοκτήτη ανά πολυκατοικία. Αντίθετα, η ακριβή, εμπορική αρχιτεκτονική του συρμού συνδέεται άμεσα με τα μεσαία στρώματα. Πρόκειται μάλλον για βεβιασμένη εκδήλωση πλούτου και επίδειξης καταναλωτισμού που δεν γίνεται αποδεκτή από τη συντηρητική κατεστημένη αριστοκρατία. Σε αυτή την περίπτωση οι πολυκατοικίες ανήκουν σε σύμπραξη είτε μικροκεφαλαιούχων ιδιοκτητών είτε αντιπαροχής (βλ. Ευαγγελισμός). Πρόκειται για την αστική τάξη που σπαργανωμένη ακόμα προσπαθεί να επιβληθεί στο κοινωνικό στερέωμα και να διεκδικήσει το μερίδιό της από την παραδοσιακή αριστοκρατία.

Mes Dames et monsieurs η πρωτόλεια Αθηναϊκή avant-garde.
Και αυτό εδώ είναι το μπετόν της.